Z tej racji Biblioteka Pedagogiczna zorganizowała wernisaż ukazujący prace artystyczne nadesłane na przegląd. – Prace zgłosiło 30 nauczycieli, zarówno czynnych zawodowo, dopiero rozpoczynających swoją karierę, jak i emerytowanych, nawet dobiegający 90 lat, a mimo to wciąż aktywnych i wciąż twórczych. Cieszy również ogromna różnorodność dziedzin, w których odnajdują swoje pasje – mówiła Anna Żarów, dyrektor Biblioteki Pedagogicznej w Tarnobrzegu. Na zorganizowanej po pandemicznej przerwie w sposób stacjonarny wystawie można podziwiać: obrazy olejne, akrylowe, akwarele, rysunki, grafiki, rzeźby w kamieniu, płaskorzeźby w drewnie, makramę, fotografie, prace wykonane na szydełku, drutach, hafty, biżuterię, dodatki w postaci torebek, tomiki poezji, publikacje popularnonaukowe, literaturę dokumentalną, a także ozdobne szkatułki, albumy, okolicznościowe karty będące przykładami scrapbookingu i cardmakingu. Prezentowane prace są autorstwa nauczycieli, którzy mają wykształcenie artystyczne, ale większość to amatorzy, dla których praca artystyczna jest pasją życia, odskocznią od niełatwej rzeczywistości. – Zasadą przeglądu jest nie ocenianie, tylko podziwianie, inspirowanie się. Poza tym jest to doskonała okazja do spotkania się ludzi aktywnych, pragnących coś robić – dodała Anna Żarów. – Człowiek wszak powinien przeobrażać siebie oraz przeobrażać rzeczywistość. Kreatywność, a co za tym idzie twórcze podejście jest dzisiaj najbardziej poszukiwaną cechą ludzką. Staje się słowem kluczem w każdej dyscyplinie. Jest wymieniana jako jedna z najważniejszych umiejętności pracowników. Twórczego ucznia może przygotować tylko twórczy nauczyciel. Tylko pasjonat może stać się przykładem dla wychowanków i zrozumie jakie przeszkody należy przełamywać, aby rozwijać się twórczo – podkreślała Anna Żarów. Wśród prac na wystawie można znaleźć akwarele Renaty Alberskiej. – Moją ulubioną techniką są pastele olejne. Najchętniej sięgam po tematy związane z martwą naturą, portretem oraz pejzażem. Bardzo lubię malować, jest to bowiem forma odstresowania, tylko zwyczajnie czasu jest zbyt mało, zwłaszcza, że mam także inne swoje pasje – od kilkunastu lat ćwiczę tai chi, ponadto śpiewam amatorsko w chórze – mówiła Renata Alberska. Jan Grandys podkreślił, że prace artystyczne są jego pasją jeszcze z dzieciństwa. – Nie mam żadnego wykształcenia artystycznego, staram się zwyczajnie odpowiedzieć na moje potrzeby artystyczne. W tym roku prezentuję miniaturki będące prezentami dla dzieci z okazji I Komunii Świętej – to prace o tematyce sakralnej, pozostałe zaś są odbiciem moich zamiłowań, sentymentów, ale także zaciekawienia i fascynacji przyrodą stąd motywy kwiatowe i wizerunek konia. Z dzieciństwa pamiętam konie, które posiadał mój tata. Własnoręczne wykonanie prezentu daje ogromną satysfakcję – mówił Jan Grandys, autor płaskorzeźb. Honorowy patronat nad VI Powiatowym Przeglądem Twórczości Nauczycieli objęli Dariusz Bożek, prezydent Tarnobrzega oraz Jerzy Sudoł, starosta Powiatu Tarnobrzeskiego.
Wszyscy jesteście wspaniali, jestem pod waszym wielkim wrażeniem – powiedział prezydent Dariusz Bożek. Wyłoniono tarnobrzeskich laureatów Samorządowego Konkursu Nastolatków „Ośmiu Wspaniałych” 2024.
W tym roku o dołączenie do grona tarnobrzeskich „Ośmiu Wspaniałych” ubiegało się 12 kandydatów, uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych. Kapituła Konkursowa, po przesłuchaniu wszystkich uczestników konkursu, wyłoniła laureatów i wskazała delegatkę do eliminacji na szczeblu centralnym. Miasto Tarnobrzeg w Ogólnopolskich Eliminacjach Konkursu „Ośmiu Wspaniałych” reprezentować będzie Martyna Piekarska, uczennica klasy II Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Hetmana Jana Tarnowskiego.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Drodzy Bracia i Siostry, z pasterską troską zwracam się ponownie do wszystkich wiernych Diecezji Siedleckiej w związku z planowanym na terenie Diecezji Siedleckiej spotkaniem organizowanym przez ks. Daniela Galusa oraz „Wspólnotę Miłość i Miłosierdzie Jezusa”, która bezprawnie i kłamliwie określa się mianem katolickiej (zob. Dekret Arcybiskupa Wacława Depo z dnia 29.03.2022 r. zabraniający grupie „Wspólnota Miłość i Miłosierdzie Jezusa” stosowania wobec siebie określenia „katolicka”) - informuje komunikat biskupa siedleckiego Kazimierza Gurdy w związku z organizowanym na terenie Diecezji Siedleckiej przez ks. Daniela Galusa i „Wspólnotę Miłość i Miłosierdzie Jezusa” spotkaniem ewangelizacyjnym.
Wobec uporczywego trwania w zamiarze organizacji spotkania ponawiam i stanowczo podtrzymuję moje wcześniejsze stanowisko: ks. Daniel Galus został ukarany suspensą przez właściwą władzę kościelną, tj. własnego biskupa diecezjalnego, któremu w momencie przyjmowania święceń kapłańskich ślubował cześć i posłuszeństwo. Oznacza to, że ma On zakaz głoszenia słowa Bożego, sprawowania sakramentów i sakramentaliów oraz noszenia stroju duchownego. Świadome uczestnictwo w organizowanych przez niego wydarzeniach o charakterze religijnym, stanowi poważne naruszenie jedności Kościoła oraz jest obciążone ciężką winą moralną (zob. KKK 1750-1756), włącznie z możliwością popadnięcia w kary kościelne (zob. KPK, kan. 1371, 1373, 1364 § 1).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.