Pytania o przyszłość Polski

Reklama

Ireneusz Korpyś: Jak dochować wierności we wspólnocie europejskich państw, które coraz wyraźniej odcinają się od swoich chrześcijańskich korzeni?

Dr Bartosz Lewandowski, prof. CI: Odpowiedź na to pytanie będziemy chcieli znaleźć właśnie w czasie naszej konferencji „Przyszłość Polski – wierność chrześcijańskiemu dziedzictwu”. w jej trakcie – obok ministra edukacji i nauki dr. hab. Przemysława Czarnka, byłego marszałka Sejmu Marka Jurka czy prof. Jacka Bartyzela oraz prof. Włodzimierza Dłubacza – głos zabierze deputowany do Parlamentu Europejskiego dr Patryk Jaki. Szczególnie ten ostatni zmaga się niejako w pierwszej linii z tym, co obserwujemy z niepokojem od wielu lat: obraniem przez instytucje Unii Europejskiej wyraźnie agresywnego kursu wobec chrześcijańskiej tożsamości państw europejskich, który szczególnie widać w tożsamości krajów tzw. Międzymorza. Owe chrześcijańskie korzenie w oczach wielu przedstawicieli liberalno-lewicowych nurtów europejskich przedstawiane są jako to, co trzyma Europę w miejscu i nie pozwala jej się rozwijać. Polska na arenie międzynarodowej od kilku lat pozostaje – obok innych konserwatywnych rządów – pod nieprawdopodobnym ostrzałem ze strony środowisk i tzw. elit liberalno-lewicowych. Wytrzymanie tej presji nie jest łatwe, ale gdy spojrzymy na to z pewnej perspektywy, skonstatujemy, że przez tyle lat naszemu krajowi udaje się zachować wierność chrześcijańskim zasadom całkiem nie najgorzej.

Analitycy uczelni przyglądają się procesom, które zachodzą w Unii Europejskiej. W jakim kierunku zmierza wspólnota?

Unia Europejska przestała odgrywać rolę instytucji, do której pierwotnie Polska przystępowała. W miejsce organizacji, która miała na celu harmonizowanie i współpracę państw europejskich na polu gospodarczym, powstała tzw. organizacja ponadnarodowa, która zawłaszcza prawo do decydowania o aspektach, które pozostawały zawsze w gestii państw członkowskich. Jeszcze 15 lat temu nikomu rozsądnemu do głowy by nie przyszło, że przedmiotem rezolucji Parlamentu Europejskiego, której celem jest wywarcie wpływu na decyzje podejmowane przez demokratycznie wybrany rząd w Polsce, będą kwestie stopnia prawnej ochrony życia, możliwości nadzoru rodziców nad treściami przekazywanymi w szkole w trakcie zajęć z tzw. edukacji seksualnej czy działalność organizacji pozarządowej, którą jest konserwatywna Fundacja na rzecz Kultury Prawnej „Ordo Iuris”. Po całkowitej klęsce polityki największych krajów UE w relacjach z Rosją można mieć wyłącznie nadzieję, że wiele osób, w tym czynników decydujących, dostrzeże, iż droga obrana przez wspólnotę jest błędna.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Nie brakuje środowisk, które starają się przekonać młodzież do swojej wizji życia, często bez Boga. W jaki sposób wobec tego budować chrześcijańską tożsamość w młodym pokoleniu?

Przede wszystkim trzeba sobie uświadomić, że znajdujemy się w zupełnie innym miejscu niż jeszcze kilkanaście lat temu. Mówię tutaj, oczywiście, o kwestiach nie tylko technologicznych, ale przede wszystkim komunikacyjnych. Upowszechnienie mediów społecznościowych powoduje konieczność zupełnej zmiany sposobu dotarcia do młodych ludzi. Współczesna debata publiczna opiera się przede wszystkim na emocjach. Memy, grafiki czy proste i krótkie komunikaty słowne publikowane w internecie mają o wiele większy wpływ na nastroje młodych ludzi niż kosztowna i profesjonalna kampania informacyjna, znakomicie przygotowana pod względem merytorycznym. Warto sobie uświadomić, że sposób dotarcia do młodych ludzi i pokazania im, iż życie w myśl określonych zasad jest prawdziwym szczęściem człowieka, musi być przystępny; należy komunikować tak, aby młody człowiek przekaz ten – często oparty na emocjach – łatwo przyswoił.

Reklama

Środowisko akademickie w Polsce ma problem z wolnością. Z jednej strony dumnie podnoszona jest kwestia wolności badań naukowych, z drugiej – ogranicza się drogę na uniwersytety osobom wierzącym, z tradycyjnymi poglądami. Jak możemy uzdrowić świat akademicki?

Sądzę, że środowisku akademickiemu potrzebne jest przede wszystkim pokazanie innej jakości. Uczelnie w Polsce utraciły zupełnie swoją pierwotną misję, którą było poszukiwanie prawdy. Współczesny uniwersytet to przedsiębiorstwo masowo „produkujące” ludzi z dyplomami wyższej uczelni. Zmorą są brak jakiegokolwiek indywidualnego podejścia do studenta i zatracenie wartości, którą jest relacja między wykładowcą a studentem. Chęć powrotu do idei klasycznego uniwersytetu przyświecała nam, kiedy tworzyliśmy Collegium Intermarium – czyli wskazaliśmy na konieczność pokazania tej nowej jakości, chociaż właściwie powinienem powiedzieć: „starej”, bo przecież znanej m.in. ze średniowiecznych uniwersytetów. Stąd nasz program studiów prawniczych jest niezwykle oryginalny. Studenci już od pierwszego roku mają zajęcia z retoryki i erystyki, filozofii, etyki, historii idei. Chcemy kształcić absolwenta świadomego – w tym świadomego wartości – i wszechstronnie wykształconego. Mamy sygnały, że powstanie Collegium Intermarium spowodowało na kilku polskich uczelniach żywą debatę o konieczności wprowadzenia zmian w programie studiów.

Jakimi osiągnięciami może się poszczycić Collegium Intermarium od chwili powstania?

Uczelnia w pierwszym okresie działalności faktycznie może się pochwalić sporymi sukcesami. Zorganizowaliśmy dwie ogromne międzynarodowe konferencje, których gośćmi byli przedstawiciele środowiska naukowego z całego świata, a także publicyści i politycy; byliśmy też organizatorem szeregu mniejszych wydarzeń naukowych. Pojawiły się pierwsze publikacje naszych pracowników w prestiżowych periodykach naukowych z oficjalną afiliacją uczelni. Uruchomiliśmy studia prawnicze oraz kilkoro innych studiów podyplomowych, które cieszą się dużym zainteresowaniem. Pomimo tego, że uczelnia nie ma jeszcze roku, udało nam się uruchomić filie w Lublinie i Poznaniu, aby oferta dydaktyczna Collegium Intermarium trafiła również do słuchaczy spoza Warszawy.

Collegium Intermarium jest uczelnią elitarną. Kto się kształci w murach tej placówki?

W kontekście tego, o czym przed chwilą mówiłem, pytanie jest bardzo dobre. Na studiach prawniczych kształcą się absolwenci polskich szkół średnich praktycznie z całej Polski. Mamy studentów z Warszawy i okolic, ze Szczecina, z Płocka czy np. z Siedlec. To młodzi ludzie, którzy świadomie wybrali naszą uczelnię. Brałem udział w egzaminach wstępnych i mogę powiedzieć, że byłem pozytywnie zaskoczony tym, że nasi kandydaci to osoby tak wszechstronnie uzdolnione, zaangażowane społecznie czy w wolontariat. Ci ludzie nie przyszli studiować w murach Collegium Intermarium przypadkowo. Oczekiwali nowej jakości studiów. Tak kształcimy właśnie elity.

Bartosz Lewandowski - nauczyciel akademicki, doktor nauk prawnych, adwokat, autor licznych publikacji naukowych

Wzrosło prześladowanie chrześcijan w Afryce - wynika z najnowszych badań Międzynarodowego Dzieła Chrześcijańskiego „Open Doors” (Otwarte Drzwi). Według opublikowanego dzisiaj w Kelkheim w Niemczech rocznego raportu o prześladowaniach wyznawców Chrystusa ("Weltverfolgungsindex" 2013 - Światowy Indeks Prześladowań 2013) podobnie jak w latach ubiegłych pierwsze miejsce zajmuje komunistyczna Korea Północna. Open Doors, międzynarodowa i ponadwyznaniowa organizacja szacuje, że na całym świecie liczba prześladowanych wyznawców Chrystusa wynosi ponad 100 mln. Sprawozdanie obejmuje okres od 1 listopada 2011 r. do grudnia 2012 r. Korea Północna jedenasty rok z rzędu otwiera listę hańby. Spośród 50 krajów prześladowań, to na jej terenie dochodzi do najbrutalniejszych aktów zwalczania chrześcijaństwa. Według danych Open Doors w obozach pracy (de facto obozach koncentracyjnych, gdzie eksterminuje się fizycznie ludzi) przebywa od 50 do 70 tys. chrześcijan (na 200 tys. osadzonych). Prześladowania przybrały na sile po objęciu władzy przez syna Kim Dzong Ila, Kim Dzong Una. W porównaniu z ubiegłym rokiem, wzrosła także drastycznie liczba uchodźców z Korei Północnej do Chin. Co druga próba ucieczki z „raju“ Kimów nie powiodła się. Top Lista krajów prześladowań, a więc pierwsza dziesiątka jest następująca: Korea Północna, Arabia Saudyjska, Afganistan, Irak, Somalia, Malediwy, Mali, Iran, Jemen, Erytrea. Osiem krajów z pierwszej dziesiątki jest państwami islamu, Korea Północna jest komunistyczna, natomiast afrykańska Erytrea zarządzana jest przez dyktatora marksistę. Nowymi krajami w pierwszej dziesiątce są: Mali, które zajęło miejsce siódme oraz Erytrea plasująca się na miejscu dziesiątym. Mali w ubiegłym roku nie znalazło się w ogóle na Światowym Indeksie Prześladowań. Erytrea zaś zajmowała pozycję jedenastą. Oprócz Mali i Erytrei, spośród krajów afrykańskich w górę przesunęły się dodatkowo Etiopia (z 38. na 15.), Libia (z 25. na 17.) oraz Tanzania, nowy kraj na Światowym Indeksie Prześladowań 2013, aktualnie pozycja numer 24. Nigeria nie zmieniła miejsca w rankingu i nadal zajmuje wysoką, trzynastą pozycję. Nowymi państwami, które pojawiły się na Indeksie 2013, to Kenia (miejsce 40), Uganda (pozycja 47) oraz Niger (ostatni kraj na liście Open Doors, a więc nr 50). Ich pojawienie się, a także przesuwanie się w górę wymienionych krajów Afryki, odzwierciedla trend ogólnego zjawiska, które można nazwać „islamską wiosną“ na kontynencie afrykańskim. Dodatkowo aż trzy kraje Afryki (Somalia, Mali i Erytrea) znajdują się na Top Liście. Głównym źródłem prześladowań chrześcijan w Mali jest islamski ekstremizm. Jeszcze do niedawna to afrykańskie państwo było zarządzane na modłę zachodnią, w umiarkowanym świecie islamu. Chrześcijanie cieszyli się względną wolnością, mogli praktykować swoją religię. Po zdobyciu władzy na obszarach północnych przez separatystów (Tuareg) i bojowników islamskich, którzy powołali autonomiczne państwo Azawad w kwietniu 2012 r., sytuacja wszystkich mieszkańców (nie tylko chrześcijan) dramatycznie się pogorszyła. W stosunkowo krótkim czasie islamiści utworzyli państwo islamskie, gdzie obowiązuje prawo szariatu. Chrześcijanie zmuszeni zostali do ucieczki i porzucenia swojej własności, groziła im bowiem fizyczna eksterminacja. Wszystkie domy chrześcijan zostały przejęte, a kościoły spalone. Tak zwana „arabska wiosna“ definitywnie i jednoznacznie zmieniła się dla chrześcijan w świecie islamu w „arabską zimę“. W każdym z krajów islamu, gdzie miały miejsce zmiany polityczno-religijne, m.in. w Egipcie, Syrii, Libii, Jemenie, Tunezji, Algierii, Maroku, ich sytuacja uległa pogorszeniu. Szczególnie dwa kraje stoją tu w centrum uwagi: Syria i Libia. Wojna domowa w Syrii kosztowała życie 40 tys. cywilów. Chrześcijanie są atakowani, pozbawiani własności, wypędzani z domów, porywani. Wykorzystując zarzewie wojenne, ekstremiści i bandyci dokonują na nich zamachów, bombardują kościoły, osiedla i chrześcijańskie dzielnice. W wyniku tragicznej sytuacji chrześcijan w Syrii, kraj ten zmienił pozycję z 36. w 2012 r. na 11. w 2013 r. Również Libia poczyniła krok do przodu, przeskakując z miejsca 26. na 17. Liczba wyznawców Chrystusa, obecnych dotychczas w kraju załamała się drastycznie w wyniku ucieczki lub wyjazdu chrześcijan pochodzących z zagranicy. Salafici zdobywają coraz większą popularność i pogłębiają swój wpływ na społeczeństwo i politykę. Z kraju sekularnego, Libia zamienia się w kraj islamskiego fundamentalizmu. Z Top Listy 10 zniknął Uzbekistan (z miejsca 7. przeszedł na miejsce 16.) oraz Pakistan (z 10. na 14.). Z rankingu całkowicie natomiast zniknęły: Czeczenia, Turcja, Kuba, Białoruś oraz Bangladesz. Nie oznacza to, że los chrześcijan jest tam tym samym lekki albo się polepszył, jest to spowodowane wyłącznie ekstremalnym wzrostem prześladowań w innych krajach. Wśród krajów ze Światowego Indeksu Prześladowań najsilniejszy trend (pozytywny) zarysował się w Chinach. Ten totalitarny kraj z miejsca 21. spadł na miejsce 37. Jak bardzo wyraźny i długoletni jest to trend, pokazuje pozycja Chin jeszcze w 2010 r., gdy kraj ten zajmował miejsce 13, a przed pięciu laty, Chiny plasowały się w pierwszej dziesiątce (miejsce nr 10). Także Komory zajmujące miejsce 24., spadły na miejsce 41., podobnie Bhutan, z miejsca 17., królestwo smoka spadło na pozycję nr 28. Na całym świecie dostrzega się gwałtowne pogorszenie sytuacji chrześcijan i wzrost prześladowań. Jedynie w Chinach, grupa badawcza Open Doors odnotowała wyraźne polepszenie się położenia wyznawców Chrystusa. Inne kraje, takie jak Iran, czy Uzbekistan nadal prowadzą ciężką antychrześcijańską kampanię, wpisaną w program polityczny państwa. Fakt, że w tym roku zajęły lepszą pozycję, jest wyłącznie wynikiem pogorszenia się sytuacji religijnej, politycznej, ekonomicznej, rodzinnej, społecznej i osobistej chrześcijan w nich żyjących. Światowy Indeks Prześladowań Open Doors nie służy do tworzenia statystyk na podstawie bezosobowych i martwych liczb. Za liczbami bowiem znajdują się konkretni ludzie, którzy cierpią. Należy zatem o tym pamiętać. Lista Open Doors jest tylko modelowym przybliżeniem tragicznej sytuacji chrześcijan w świecie komunizmu, islamu, hinduizmu, buddyzmu i dyktatur. Celem Światowego Indeksu Prześladowań jest ukazaniem konieczności solidarności, wsparcia, pomocy 100 miliom chrześcijan cierpiących okrutne doświadczenia w ponad 50 krajach na świecie, a więc w co czwartym kraju na ziemi. "Światowy Indeks Prześladowań jako narzędzie ma być inspiracją i zachętą do modlitwy, pomocy i zdobywania wiedzy czy też świadomości wśród wierzących chrześcijan, na temat losu ich rodzeństwa w Chrystusie Panu" - czytamy w Światowym Indeksie Prześladowań 2013. Międzynarodowe Dzieło Chrześcijańskie Open Doors szacuje, że na całym świecie z powodu swojej wiary ok. 100 mln chrześcijan cierpi prześladowania z powodu wiary. To właśnie chrześcijanie są tą grupą religijną, która jest najbardziej uciskana z powodów religijnych. Światowy Indeks Prześladowań Open Doors jest listą 50 krajów, w których chrześcijanie najbardziej cierpią. Każdego roku międzynarodowa grupa ekspertów, we współpracy z Open Doors dokonuje oceny minionego roku, uwzględniając meldunki, badania, raporty i doniesienia monitorujące zakres prześladowań chrześcijan, a które docierają z całego świata. Światowy Indeks Prześladowań Open Doors ukazuje się od 1993 r. Jest on użytecznym narzędziem, które pozwala wniknąć głębiej w problem chrześcijan z krajów, gdzie łamie się podstawowe prawo człowieka do wolności religijnej. Światowy Indeks Prześladowań umożliwia także chrześcijanom, Kościołom, politykom, mediom z tzw. wolnego świata niesienie efektywnej pomocy na wielu płaszczyznach i informowanie o ciężkiej sytuacji prześladowanych. Open Doors jest międzynarodowym Dziełem chrześcijańskim, które niesie pomoc wszystkim denominacjom chrześcijańskim, cierpiącym ucisk, i które są zagrożone fizycznym zniknięciem w ponad 50 krajach świata. Open Doors pomaga im finansowo oraz duchowo, wzmacniając często pozostawionym samym sobie, chrześcijanom. Od ponad pięciu dekad Open Doors jest obecne na pierwszej linii frontu, gdzie dodaje sił prześladowanym chrześcijanom działającym w ukryciu, reprezentującym Kościół katakumbowy. Przekraczając podziały konfesyjne, Open Doors próbuje rozwijać Kościoły i wspólnoty lokalne działające w swoich krajach nielegalnie i represjonowane zgodnie z prawem. W tworzenie Światowego Indeksu Prześladowań zaangażowani są eksperci, liderzy Kościołów, jak i współpracownicy Dzieła, działający w świecie prześladowań.