Reklama

Niedziela Rzeszowska

Jubileusz 30-lecia diecezji rzeszowskiej

Parafia licznych powołań

Szybki rozwój Kolbuszowej w ostatnim półwieczu spowodował konieczność erygowania nowych parafii. Jako pierwsza w warunkach samodzielnej diecezji powstała tutaj parafia w Kolbuszowej Górnej.

Niedziela rzeszowska 8/2022, str. IV

S. Agata Jakieła

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Miejscowość Kolbuszowa Górna rozciąga się na południe od Kolbuszowej wzdłuż drogi do Rzeszowa na przestrzeni około 5 km. Choć nazwa sugeruje, że jest to część miasta Kolbuszowa, miejscowość funkcjonuje samodzielnie od XVIII wieku. Przez prawie 300 lat wierni należeli do parafii Wszystkich Świętych w Kolbuszowej.

Krzyż świadkiem historii

Ze względu na znaczną odległość od świątyni parafialnej mieszkańcy w 1989 r. rozpoczęli starania o pozwolenie na budowę kościoła. Wspierał ich śp. ks. prał. Marian Jachowicz, ówczesny proboszcz kolbuszowskiej parafii. Projekt nowej świątyni sporządził inż. Józef Szczebak. Plany nowego kościoła zatwierdziła Kuria Diecezjalna w Tarnowie, bo wówczas parafia w Kolbuszowej należała do diecezji tarnowskiej. Pozwolenie na budowę uzyskano 23 kwietnia 1992 r.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Pierwsza Msza św. na placu budowy została odprawiona 24 maja 1992 r. Podczas tej liturgii poświęcono plac i krzyż, który od tamtego czasu jest ustawiony na placu przykościelnym i upamiętnia to ważne wydarzenie. Budowę świątyni rozpoczęto 6 sierpnia 1992 r., a po dwóch latach budowa była na tyle zaawansowana, że dnia 28 sierpnia 1994 r. odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego i poświęcenia świątyni, której przewodniczył bp Kazimierz Górny, biskup rzeszowski.

Tabernakulum, witraże, dzwony…

Reklama

Parafię w Kolbuszowej Górnej erygował 1 stycznia 1995 r. bp Kazimierz Górny. Do świątyni przylega wieża, na której zamontowano dzwony o imionach Dobry Pasterz, Jan Chrzciciel, Jan Paweł II i największy o imieniu Maryja. Zostały one poświęcone 2 listopada 1997 r. Następnie ocieplono kościół i założono witraże. W 2000 r., świątynia była w pełni wyposażona.

Kościół w bryle zewnętrznej skonstruowany jest na planie krzyża. Wnętrze jest przestronne, posadzka wyłożona marmurem, ołtarz i ambonka również z tego samego marmuru. W nastawie ołtarzowej znajduje się figura Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus.

Przy kościele został założony cmentarz parafialny, na którym została zbudowana kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego. 25 października 2009 r. poświęcił ją bp Edward Białogłowski, biskup pomocniczy diecezji rzeszowskiej.

Zasłużeni duszpasterze

Reklama

W powstaniu kościoła i parafii w Kolbuszowej Górnej dużą rolę odegrał śp. ks. prał. Marian Jachowicz, proboszcz macierzystej parafii w Kolbuszowej. Budowie kościoła przewodniczył śp. ks. kan. Czesław Zagórski, ówczesny wikariusz parafii w Kolbuszowej (1992-94), a od erygowania parafii jej pierwszy proboszcz (1995-2006). Dzięki jego zabiegom i poświęceniu świątynia została zbudowana i ozdobiona. On też zorganizował parafię. Jego największym priorytetem była działalność duszpasterska, powołanie i zorganizowanie grup i wspólnot. Włożył w to całe swoje umiejętności i serce. Zmarł przedwcześnie i został pochowany na placu kościelnym przy murach świątyni. Po śmierci pierwszego proboszcza administratorem parafii został ks. Bogusław Bembenik (2006-07). Kolejnym proboszczem został mianowany ks. Stanisław Krasoń (od 1 sierpnia 2007 r.), który pełni tę funkcję obecnie. Dzięki jego staraniom wybudowano kaplicę cmentarną i zagospodarowano plac przed cmentarzem. Zakupiono również dwie działki w celu powiększenia cmentarza i ewentualnej budowy budynku parafialnego. W ostatnich latach uzupełniono także wystrój kościoła – zamontowano figury w prezbiterium i bocznych wnękach, wykonano chrzcielnicę, tabernakulum i sedilia, dekorację kaplicy bocznej i pomalowano kościół. Na pamiątkę Roku św. Józefa została przez jednego z parafian ufundowana pokaźna figura tego świętego usadowiona na placu przy kościele.

Dziękczynienie za powołania

Parafia cieszy się licznymi powołaniami, tak męskimi, jak i żeńskimi. Z parafii pochodzą księża: ks. Michał Tokarz, ks. Franciszek Starzec, ks. Bolesław Margański, ks. Adam Tylutki, ks. Adam Wiktor, jezuita, o. Jan Klubek, oblat, ks. Janusz Głąbiński, ks. Józef Głąbiński, ks. Kazimierz Soleński, ks. Grzegorz Miszczak, ks. Bogusław Soleński, ks. Wojciech Serafin, ks. Ryszard Kochanowicz, ks. Artur Pytlak, ks. Krzysztof Cieśla. Z parafii pochodzą benedyktynki s. Zofia Chmielowiec i s. Joanna Benedykta Rząsa oraz s. Ewa Mokrzycka, urszulanka szara.

Duszpasterstwa

W parafii działają liczne duszpasterstwa. Wśród nich Akcja Katolicka, Liturgiczna Służba Ołtarza, dwie schole: dziecięca i młodzieżowa, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci, Dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, chór parafialny, Rodzina Szkaplerzna, Parafialny Zespół Caritas, Wspólnota dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Najliczniejszą grupę stanowią róże różańcowe, których w tej parafii jest 16.

2022-02-15 13:17

Oceń: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Człowiek, który odbierał dziedzictwo innym, sam utraci dziedzictwo

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Micheasz odsłania nocne narodziny niesprawiedliwości. Bogaci planują zło na swych łożach. O świcie wykonują to, co ułożyli w sercu. Noc staje się miejscem zamysłu. Poranek staje się godziną krzywdy. Prorok patrzy na przejmowanie pól oraz domów przez możnych. Nie chodzi o zwykły spór majątkowy. W Izraelu ziemia była dziedzictwem rodu, znakiem udziału w obietnicy oraz zabezpieczeniem rodziny. Odebrawszy pole, odbierano przyszłość. Tekst zawiera ważną grę słów. Ludzie „obmyślają” zło. Bóg „obmyśla” nieszczęście przeciw nim. To nie jest kaprys Pana. To sąd, który odpowiada na krzywdę słabych. Zapowiedziana kara dotyczy utraty ziemi. Pojawia się obraz sznura oraz losu przy podziale działów. Tak właśnie dzielono ziemię po wejściu do kraju. Teraz ten sam język wraca jako znak utraty udziału w zgromadzeniu Pana. Człowiek, który odbierał dziedzictwo innym, sam utraci dziedzictwo. Prorok staje więc po stronie wypychanego z domu, pola oraz pamięci rodu. Dobra nowina może wydawać się ukryta, lecz jest realna. Pan widzi krzywdę dokonywaną po cichu. Widzi nocne układy. Nie zostawia bez obrony tych, których świat usuwa z drogi.
CZYTAJ DALEJ

Pan potrafi wydłużyć czas, który po ludzku wydaje się już utracony

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Opowiadanie o chorobie Ezechiasza ukazuje króla w chwili całkowitej bezradności. Izajasz przynosi mu słowo twarde. Król ma uporządkować sprawy domu, bo zbliża się śmierć. Nawet władca nie stoi ponad granicą życia. Słowo Boga wchodzi więc w samo centrum ludzkiej kruchości. Ezechiasz odwraca twarz do ściany oraz modli się. Gest ten odsłania modlitwę samotną, wolną od widowiska. Król płacze. Łzy nie oznaczają tu rozpaczy. Stają się modlitwą serca. Pan odpowiada natychmiast. Dodaje królowi piętnaście lat życia. Obiecuje także ocalenie miasta przed królem Asyrii. Uzdrowienie zostaje połączone z wybawieniem wspólnoty. Los króla oraz los Jerozolimy są złączone. W scenie pojawia się także prosty środek leczniczy. Na wrzód ma zostać położony placek z fig. Biblia nie przeciwstawia tu łaski oraz zwyczajnej troski o ciało. Bóg działa przez znak. Może działać także przez środek prosty. Znakiem dla Ezechiasza staje się cofnięcie cienia na stopniach Achaza. Czas, który zdawał się już domknięty, zostaje jakby cofnięty przez samego Boga. Pan okazuje władzę nad biegiem dni. Czytanie przygotowuje serce do pieśni wdzięczności, którą Ezechiasz wypowie dalej. Dobra nowina tego fragmentu jest wielka. W godzinie śmiertelnego lęku człowiek może wołać do Boga. Pan słyszy. Pan potrafi wydłużyć czas, który po ludzku wydaje się już utracony.
CZYTAJ DALEJ

Psalmy z Janem Pawłem II

2026-07-18 12:46

Alina Zietek-Salwik

Finałoa piosenka Festiwalu Psalmów Dawodowych

Finałoa piosenka Festiwalu Psalmów Dawodowych

Festiwal organizowany jest przez Fundację „SOAR” dla upamiętnienia męstwa i męczeństwa bł. Rodziny Ulmów z Markowej – Wiktorii i Józefa oraz ich siedmiorga dzieci, zamordowanych wraz z Żydami, którym udzielali schronienia, przez żandarmów niemieckich. Jak podkreślił Bogdan Romaniuk, dyrektor Festiwalu, przesunięcia terminu tego wydarzenia na lipiec, ma na celu nawiązanie do przypadającego 7 lipca liturgicznego wspomnienie bł. Rodziny Ulmów.

Koncert poprzedziło nadanie Medali "Ratującym Życie” im. Rodziny Ulmów, które od ubiegłego roku nadawane są osobom, które wykazując się wyjątkową odwagą, przyczyniły się do uratowania życia innym. Wśród nagrodzonych znaleźli się: Marcin Wolak oraz Małgorzata Paprocka asp. szt. i Marzena Gądek- żołnierz WOT-u, którzy uczestniczyli w akcji ratując mężczyznę z pożaru z narażeniem własnego życia. Kolejnym laureatem został Bartłomiej Wilczewski, ratownik medyczny, od lat zaangażowany w pomoc rodzinom wielodzietnym. Uratował starsze małżeństwo w płonącego mieszkania. Kolejnym laureatem został Waldemar Wasiewicz, ojciec siedmiorga dzieci. Medal przyznano mu za wyjątkowe świadectwo miłości, odpowiedzialności i odwagi w budowaniu pięknego, pełnego życia i miłości domu rodzinnego, w duchu wartości, którymi żyła błogosławiona rodzina Ulmów.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję