Ginekolog, patrząc w monitor, powiedział, że mamy problem. Dziecko jest chore, ma wodogłowie. Dostałam skierowanie do kliniki w Krakowie. Modliłam się, żeby to była pomyłka.
Czekało tam na nas trzech lekarzy i dziesięciu stażystów. Jeden z lekarzy, który wykonał USG, pochylił się nade mną i powiedział: „Dziecko ma wodogłowie i siniczą wadę serca (tetralogię Fallota), musi Pani usunąć ciążę. Przeszłam do innego gabinetu z myślą, że mam się umówić na kolejną wizytę, że jednak będą monitorować stan dziecka. Tam pani na wstępie wyrzuciła męża z gabinetu, we mnie rzuciła papierami do podpisania i powiedziała: „Jak nie podpiszesz zgody na aborcję, to ciebie ratować też nie będziemy”. Nie wiedziałam, co się dzieje. Oddałam jej papiery i uciekłam z gabinetu. Zostaliśmy sami, w dodatku zmieszano nas z błotem.
Pojechaliśmy do hospicjum dla dzieci w Warszawie, gdzie pani doktor wyjaśniła mi, że jak nie usunę ciąży, to nie przeżyję. Główka dziecka w 22. tygodniu ciąży była wielkości głowy dziecka w 34. tygodniu. Mój syn miał tylko jedną trzecią mózgu. Powiedziałam, że nie zabiję dziecka, że nie mogę decydować o jego życiu. Lekarka zadzwoniła wtedy do innej pani doktor, która podjęła się próby ratowania mojego dziecka.
Podczas zabiegu, który mógł się nie udać, włożyli synkowi shunt do głowy. Była to mała rurka, która odprowadzała płyn rdzeniowo-mózgowy z jego głowy do wód płodowych. Zabieg się udał. Głowa wróciła do prawidłowych rozmiarów.
22 sierpnia 2012 r. kruszynka przyszła na świat. 10/10 punktów. Oddychał samodzielnie mimo wady siniczej. Jego wola życia była tak silna, że przetrwał 4 operacje w ciągu roku. Kora mózgowa zaczęła narastać. Nawet lekarze byli w szoku.
Dawid miał nie mówić, nie widzieć, nie chodzić, nie słyszeć. Teraz ma 8 lat. Umie czytać i liczyć, zna wszystkie kolory, nawet w języku angielskim. Ma rewelacyjną pamięć. Dwa lata temu zdiagnozowano u niego autyzm. Mimo tego jest największym optymistą, jakiego znam. Często mam wrażenie, że to on mnie bardziej wspiera niż ja jego. Warto walczyć o każde życie, ponieważ ono samo w sobie jest cudem.
Edward Budzowski z krzyżem w ahai produkcyjnej, z której został wyniesiony przez jego matkę Helenę i w ten sposón ocalony przed zniszczeniem
W Częstochowskich Zakładach Przemysłu Zapałczanego, przy ul. Ogrodowej 68, 5 maja br. miało miejsce niezwykłe wydarzenie przekazania fabryce krzyża. Aby zrozumieć to wydarzenie, należy cofnąć się do lat 60. XX wieku.
W jednej z hal fabrycznych wisi duży krzyż wykonany przez stolarzy zatrudnionych w fabryce. Polityczny system komunistyczny walczy w tym czasie z wszelkimi przejawami religijności w życiu społecznym, m.in. w środowiskach robotniczych. Na fali tych represji pada decyzja o usunięciu symboli religijnych z częstochowskiej fabryki zapałek. Jedna z pracownic - Helena Budzowska postanawia wynieść z hali produkcyjnej krzyż, który jeszcze tam wisi, ale już zapadła decyzja o jego spaleniu. Ocalony krzyż przez długie lata towarzyszył rodzinie Budzowskich. Wisiał na ścianie w ich pierwszym domu, przeprowadzał się z nimi do kolejnego mieszkania. - Kiedy się ożeniłem, a mama przeprowadziła się do innego mieszkania, krzyż został z nami - opowiada Edward Budzowski, syn odważnej pracownicy fabryki. - Po jednym z remontów krzyż schowałem, ponieważ mieliśmy inne obrazy religijne przeznaczone do wyeksponowania na ścianach. Mama już nie żyje, ale historia krzyża i tego, jak u nas się znalazł, wciąż jest żywa w naszej rodzinie.
Drugi List Jana, list do „Wybranej Pani i jej dzieci”, czyli do Kościoła lokalnego i wiernych, mieści na jednej karcie całą Janową teologię w miniaturze. „Ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy”. Chodzenie w prawdzie, peripatein en alētheia. Prawda jest u Jana drogą, nie tylko tezą. Zaraz potem pada przykazanie, „nie nowe, ale to, które mieliśmy od początku: abyśmy się wzajemnie miłowali. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań”. To koło Janowe. Prawda prowadzi do miłości, miłość do przykazań, przykazania do prawdy. Kto rozetnie to koło w którymkolwiek miejscu, wypada z całości. Powód listu jest alarmowy: „wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim”. En sarki, w ciele. Doketyzm, pierwsza wielka pokusa chrystologiczna, uznawał ciało Chrystusa za pozór, bo materia zdawała się niegodna Boga. Jan nazywa rzecz po imieniu: „taki jest zwodzicielem i antychrystem”. Wcielenie jest osią wiary. Kto je rozpuszcza w pozorze, temu rozpuszcza się wszystko, Eucharystia, krzyż, zmartwychwstanie, godność ciała. „Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga”. Proagōn, wybiegający naprzód, „postępowiec” w sensie dosłownym. Zwodziciele Janowi uważali się zapewne za awangardę, która przerosła prostą naukę. Kryterium Jana jest menein, trwać: „kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna”. Rozwój doktryny jest możliwy i konieczny, ale tylko jako wzrost z tego samego ziarna. Wincenty z Lerynu ujmie to później formułą o postępie w tym samym sensie i tym samym rozumieniu (in eodem sensu eademque sententia). Pierwsi męczennicy Polski, eremici z Międzyrzecza zabici w 1003 roku, bracia Benedykt i Jan z Italii oraz Polacy Izaak, Mateusz i posługujący im Krystyn, trwali najprościej, jak można, życiem pustelniczym na krańcu chrześcijaństwa, aż po krew. Ich klasztorna cisza i nagła śmierć z rąk rabusiów wydają się historycznie przypadkowe. Kościół czyta je jako menein doprowadzone do końca.
Każde spotkanie rozpoczynało się modlitwą różańcową, której towarzyszyły rozważania dotyczące tematyki ewangelicznego miłosierdzia. Kolejnym punktem było „Orędzie na Światowy Dzień Ubogich”, w którym papież Leon XIV przypomniał, że „Kościół, jeśli chce być Chrystusowym, musi być (…) miejscem, w którym ubodzy mają uprzywilejowaną pozycję.” Omawiając papieski dokument – dyrektor Caritas Diecezji Rzeszowskiej ks. Piotr Potyrała łączył jego przesłanie z przykładami z codziennej działalności Caritas.
Wśród omawianych treści znalazły się także refleksje wolontariuszy Parafialnych Zespołów Caritas, przedstawione w anonimowo wypełnianych przez nich ankietach. Wypowiadali się w nich o blaskach i cieniach swojej działalności, odnosząc się do współpracy z duszpasterzami, centralą Caritas, innymi organizacjami. Dzielili się także swoimi doświadczeniami w organizowaniu różnych form pomocy ubogim i chorym oraz pozyskiwaniu środków na tę działalność. Siostra Joanna Smagacz opowiedziała o programie „Na codzienne zakupy”, realizowanym w wielu parafiach Diecezji Rzeszowskiej. Każde spotkanie było także okazją do integracji – w rodzinnej atmosferze Caritas.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
