Jezus, wskazując saduceuszom najważniejsze przykazanie, wspomina o Prawie i Prorokach. Co te terminy oznaczają? Zacznijmy od pierwszego: określenie „Prawo” kieruje naszą myśl ku górze Synaj. Tam, po wyprowadzeniu Hebrajczyków z niewoli egipskiej, Bóg zawarł z nimi przymierze. Nazwał ich swym ludem i obiecał ziemię. Izraelici zaś mieli być wierni Bogu. To, czego od nich oczekiwał, zostało zawarte w 10 słowach nazwanych przykazaniami. Zapisane na tablicach przyniósł je ze szczytu góry Mojżesz. Do nich dodane zostały dalsze zasady regulujące kult, codzienne życie społeczeństwa, rodziny i poszczególnych osób. Z czasem utrwalono je na piśmie. Tak powstało pierwszych 5 ksiąg Biblii Starego Testamentu. Określono je hebrajskim słowem „Tora”, co odpowiada polskiemu słowu „Prawo”. Ich treść łączono z osobą Mojżesza, by podkreślić, że wszystko, co w nich spisano, jest zgodne z przymierzem zawartym na Synaju. Stanowiły one fundamentalne zasady życia i wiary Hebrajczyków. Saduceusze tylko do nich sprowadzali Biblię.

Formowanie narodu Izraela przez Boga nie ograniczyło się jedynie do wystąpienia Mojżesza ani do ludzi interpretujących przyniesione przez niego przykazania, tworzących kolejne reguły, które wskazywały, jak w nowych warunkach – choćby po osiedleniu się w Ziemi Obiecanej czy po powrocie z wygnania babilońskiego – żyć w zgodzie z przymierzem synajskim. Następnymi wychowawcami narodu byli prorocy. Pierwszy to Samuel. Jego zadaniem, oraz jego następców, było przekazywanie ludziom Bożego słowa. Ono odkrywało zamiary Boga względem Hebrajczyków. Wzywało do nawrócenia. Strzegło wiary. Umacniało w chwilach zwątpienia. Często prorocy występowali przeciw ludzkiej krzywdzie i niesprawiedliwości. Upominali łamiących Boże prawa – ludzi zachowujących pozory religijności, a jednocześnie krzywdzących swych bliźnich. Przestrzegali przed zdradą Boga, mówiąc, że doprowadzi ona naród do upadku. Pokrzywdzonym zapowiadali ratunek pochodzący od Boga. Zwiastowali moralne odrodzenie narodu i przyjście Wybawiciela – Mesjasza. Ich orędzie oraz losy zapisano w kolejnych księgach. Powstały zbiór określono terminem „Prorocy”.

Tym samym, gdy Jezus mówi o Prawie i Prorokach, ma na myśli cały Stary Testament. Sygnalizuje saduceuszom, że zlekceważyli część Bożego objawienia. Jednocześnie, wiążąc Stary Testament z umiłowaniem Boga i bliźniego, wskazuje istotę jego orędzia. Mówi, że jego księgi są zawieszone na tych dwóch przykazaniach jak drzwi na zawiasach. Wypowiada słowo „zawiesić”. Zostanie ono później użyte w opisie ukrzyżowania Jezusa. To znaczy, że Chrystus, oddając swe życie, wypełnił dwa najważniejsze przykazania, a słowo Boga przekazane Izraelowi do tego prowadziło i przygotowywało.