Dzień 2 kwietnia 2003 r. zapisze się jako data szczególnie ważna w dziejach Szkoły Podstawowej w Ulhówku. Wtedy właśnie miała miejsce podniosła uroczystość poświęcenia budynku tej szkoły. Nie jest
to wprawdzie budynek ani nowy (wcześniej służył jako biurowiec Stacji Hodowli Roślin), ani okazały, ale po generalnym remoncie został przekazany w użytkowanie Szkole Podstawowej i dziś kształcą się w
nim uczniowie klas IV-VI.
Całej społeczności szkolnej zależy na tym, by owoce edukacji były jak najobfitsze. Aby tak się stało, trzeba wielkiej wytrwałości i siły w działaniu. Poszukując tej siły, dyrekcja, nauczyciele, uczniowie
i ich rodzice, zwrócili się do ks. Mariusza Leszczyńskiego z prośbą, aby dokonał poświęcenia budynku szkoły i krzyży. Ksiądz Biskup z radością przyjął zaproszenie, co podkreślał, odpowiadając na słowa
powitania przedstawicieli szkolnej braci i rodziców.
W wygłoszonym podczas Mszy św. słowie, wychodząc naprzeciw ich oczekiwaniom, podkreślił istotę wspólnych działań uczniów, nauczycieli i rodziców na rzecz kształtowania młodych charakterów. Nawiązując
do słów Ojca Świętego, który wielką nadzieję pokłada w najmłodszym pokoleniu, Ksiądz Biskup zachęcał dzieci do pracy nad sobą i rzetelnego wywiązywania się z obowiązków szkolnych i domowych. Za pełne
ciepła i mądrości słowa, skierowane do wszystkich obecnych, podziękowali przed błogosławieństwem nauczyciele a także ks. dziekan Aleksander Panek.
Po Mszy św. bp Leszczyński oraz zaproszeni goście udali się do budynku szkoły na dalszy ciąg uroczystości. Razem z gospodarzami uroczystości, przedstawicielami władz powiatowych i lokalnych, ze starostą
powiatu tomaszowskiego Edwardem Żukiem oraz wójtem gminy Ulhówek, Kazimierzem Dziuruniem na czele, a także władz oświatowych, w osobach wizytatora Zamojskiej Delegatury Kuratorium Oświaty w Lublinie Stanisława
Krawczyka, kierownika ZOSz, Bogdana Gwiazdowskiego, dyrektorów okolicznych szkół, księży z dekanatu tarnoszyńskiego, sponsorów, Ksiądz Biskup poświęcił krzyże i sale lekcyjne. Wzruszeni rodzice zawiesili
krzyże na ścianach, wierząc, że w ich cieniu kształtować się będą właściwe postawy ich dzieci.
Nadeszła wreszcie stosowna chwila, by mogli zaprezentować się uczniowie. Na tle barwnej dekoracji przedstawili widowisko zatytułowane: "W poszukiwaniu lepszego świata". Wcielając się w osobę Pana
Kleksa i inne baśniowe postacie, próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie: "Jak zmienić świat, w którym jest tak wiele zła?".
Na zakończenie dzieci skierowały apel następującej treści:
"Pomyśl, póki jeszcze czas Prawdę zapamiętaj tę Jakim dzisiaj jesteś ty, Taki jutro będzie świat, Lepszy świat!".
Mamy nadzieję, że nasza szkoła sprosta trudnym wyzwaniom współczesnego świata i będzie kształcić i wychowywać młode pokolenie w duchu umiłowania najważniejszych wartości chrześcijańskich i uniwersalnych.
To - wbrew pozorom - bardzo trudne i poważne pytanie. Przecież w głowie się nie mieści zestawienie razem dwóch słów: „dobry” i „łotr”. Za życia byłem pospolitym kakoűrgos, czyli kryminalistą i recydywistą zarazem. Byłem po prostu ZŁOCZYŃCĄ (por. Łk 23,39-43). Wstyd mi za to. Naprawdę... Nie czyniłem dobra, lecz zło. Dlatego też do tej pory czuję się zażenowany, kiedy ludzie nazywają mnie Dobrym Łotrem... W moim życiu nie mam właściwie czym się pochwalić, więc wolę o nim w ogóle nie mówić. Nie byłem przykładem do naśladowania.
Moje prawdziwe życie zaczęło się dopiero na krzyżu. Faktycznie zacząłem żyć na parę chwil przed śmiercią. Obok mnie wisiało Dobro Wcielone - Nauczyciel z Nazaretu, który przeszedł przez życie „dobrze czyniąc” (por. Dz 10,38). Zrozumiałem wtedy, że aby naprawdę ŻYĆ, to wpierw trzeba po prostu umrzeć! I ja umarłem! Naprawdę umarłem! Wtedy wreszcie dotarło do mnie, że totalnie przegrałem życie... Właśnie w tym momencie Jezus wyciągnął do mnie pomocną dłoń, choć ta nadal tkwiła przymocowana do poprzecznej belki krzyża. Właśnie w tej chwili poczułem na własnej skórze siłę miłości i przebaczenia. Poczułem moc, którą dać może tylko świadomość bycia potrzebnym i nadal wartościowym, nadal użytecznym - człowiekiem... W końcu poczułem, że ŻYJĘ naprawdę! Wcielona Miłość tchnęła we mnie ISTNIENIE!
Może więc dlatego niektórzy uważają mnie za pierwszego wśród świętych. Osobiście sądzę, że to lekka przesada, lecz skoro tak myślą, to przecież nie będę się im sprzeciwiał. W tradycji kościelnej nadano mi nawet imię - Dyzma. Pochodzi ono z greki (dysme, czyli „zachód słońca”) i oznacza: „urodzony o zachodzie słońca”. Przyznam, iż jest coś szczególnego w znaczeniu tego imienia, bo rzeczywiście narodziłem się na nowo, właśnie o zachodzie słońca, konając po prawej stronie Dawcy Życia.
Jestem patronem więźniów (również kapelanów więziennych), skazańców, umierających, pokutujących i nawróconych grzeszników. Oj! Sporo ludzi obrało mnie za orędownika. Ci pierwsi wydają nawet w Polsce specjalne pismo redagowane właśnie przez nich, które nosi tytuł... Dobry Łotr.
Sztuka przedstawia mnie na wiele sposobów. Raz jestem młodzieńcem, innym razem dojrzałym mężczyzną. W końcu zaś mam wygląd zmęczonego życiem starca. Co artysta to inna wizja... Któż może nadążyć za sztuką?.. Na pewno nie ja!
Zwykle moim jedynym strojem bywa opaska na biodrach lub tunika. Natomiast na ikonach jestem ubrany w czerwoną opończę. Krzyż, łańcuch, maczuga, miecz lub nóż stały się moimi atrybutami.
Cóż takiego mogę jeszcze o sobie powiedzieć? Chyba tylko tyle, że Bóg każdemu daje szansę. KAŻDEMU! Skoro dał ją mnie, to może również dać ją i Tobie! Nikt nigdy przed Bogiem nie stoi na straconej pozycji! I tego się w życiu trzymajmy!
Z wyrazami szacunku - św. Dobry Łotr
Ministerstwo Edukacji Izraela wprowadza zakaz pracy palestyńskich nauczycieli w szkołach w Jerozolimie. Decyzja, która ma wejść w życie od września br., stawia pod znakiem zapytania przyszłość chrześcijańskich placówek edukacyjnych w tym mieście. Władze Izraela poinformowały, że chrześcijańscy nauczyciele z Zachodniego Brzegu nie otrzymają pozwoleń na pracę.
Łaciński Patriarchat Jerozolimy prowadzi 15 szkół, w których dotychczas było zatrudnionych około 230 chrześcijańskich nauczycieli mieszkających na Zachodnim Brzegu. Ich sytuacja i tak już jest bardzo trudna, ponieważ ich pozwolenia na prace często były anulowane, a przejście przez izraelskie punkty kontrolne niejednokrotnie tak się wydłużało, że nie byli w stanie zdążyć do pracy. Sytuacja ta dotyczy m.in. nauczycieli mieszkających w Betlejem. Zakaz pracy Palestyńczyków uderza w szkoły, ale też w rodziny chrześcijan, dla których nauczanie stanowiło jedyne pewne źródło dochodu. Decyzja Izraela może być kolejnym przyczynkiem do emigracji wyznawców Chrystusa z Zachodniego Brzegu, praktycznie codziennie nękanych działaniami żydowskich osadników.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Jezus nie pyta: „dlaczego prześladujesz ludzi?”, ale: „dlaczego prześladujesz Mnie”. To znaczy, że jest głęboko obecny w drugim człowieku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
