Nie planował powrotu

Ks. Aleksander Zienkiewicz w testamencie napisanym 27 kwietnia 1984 r. i przeredagowanym ostatecznie we Wrocławiu 22 lipca 1993 r., a więc dwa lata przed śmiercią, skierował kilka słów do tych, którzy będą organizowali pogrzeb. „Proszę złożyć moje ciało w najskromniejszej trumnie – w czarnej sutannie bez żadnych dystynkcji. Jeżeli to nie sprawi dużych trudności, proszę o pogrzebanie mnie na cmentarzu we Wschowie” – pisał. Ale pochowano go z honorami na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu w mogile przysługującej rektorom seminarium duchownego. Mieszkał pod Czwórką prawie 40 lat, w 1994 r. z powodu postępującej choroby przeprowadził się do Domu Księży Emerytów, a 21 listopada 1995 r. o godz. 9.40 zmarł. Pogrzeb odbył się 24 listopada.

Proces beatyfikacyjny

Ks. Zienkiewicz odszedł, ale rzesze osób, które formował, nieustannie dawały świadectwo o jego wpływie na ich życie. To tu, to tam wciąż pojawiały się nowe historie – o modlitwie, o Różańcu, o przygotowaniu narzeczonych, o kształtowaniu sumienia – to były głębokie, dobre ślady, które odcisnął w wielu życiorysach i sercach. Na grobie Wujka przy Bujwida nigdy nie brakowało kwiatów, zawsze ktoś zapalał znicz, opowieści o świętym kapłanie przebijały się do prasy. Rodził się oddolny kult i wielu, coraz odważniej, mówiło o tym, że choć umarł to wciąż oddziałuje na życie kolejnych już pokoleń. Nadszedł czas, by rozpocząć proces. 21 listopada 2001 r. wychowankowie ks. Zienkiewicza zwrócili się do ówczesnego metropolity wrocławskiego kard. Henryka Gulbinowicza z prośbą o zgodę na podjęcie przez nich modlitw w intencji beatyfikacji ks. Aleksandra Zienkiewicza oraz wyznaczenie świątyń, w których mogłaby być sprawowana Eucharystia w tej intencji. 12 maja 2008 r. abp. Marian Gołębiewski przyjął prośbę o mianowanie ks. Andrzeja Dziełaka postulatorem procesu beatyfikacyjnego na szczeblu diecezjalnym, a dwa lata później, 19 października 2010 r., abp Gołębiewski, dekretem L.dz.1478/2010, zezwolił na otwarcie procesu beatyfikacyjnego. Po dziewięciu latach, zgodnie ze wszystkimi zaleceniami Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mógł się odbyć kolejny z etapów badań kandydata na ołtarze – ekshumacja, rekognicja i przeniesienie jego doczesnych szczątków.

U Piotra i Pawła przy Katedralnej 4

„Niniejszym dokumentem zaświadczamy, że 21 listopada 2019 r. na cmentarzu parafialnym parafii katedralnej pw. św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu przy ul. Bujwida dokonano ekshumacji, kanonicznego rozpoznania i przeniesienia doczesnych szczątków sługi Bożego ks. prał. Aleksandra Zienkiewicza z wyżej wymienionego cmentarza parafialnego do kościoła rektoralnego pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła we Wrocławiu przy ul. Katedralnej 4. Na dokonanie ekshumacji, rekognicji i przeniesienia zezwoliła stosownym restryktem Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych. (…) J.E. ks. abp metropolita wrocławski Józef Kupny ustanowił komisję do przeprowadzenia czynności związanych z rozpoznaniem kanonicznym i przeniesieniem doczesnych szczątków sługi Bożego ks. prał. Aleksandra Zienkiewicza” – przeczytał notariusz, ks. Bartosz Trojanowski. W skład Komisji weszli: ks. Adam Łuźniak, ks. Alojzy Ślósarczyk, ks. Bartosz Trojanowski, ks. Andrzej Dziełak, prof. Barbara Kwiatkowska, prof. Wojciech Witkiewicz i Mariusz Kosiński.

W nabożeństwie przeniesienia doczesnych szczątków do sarkofagu sługi Bożego – oprócz abp. Józefa Kupnego – wziął udział także ordynariusz diecezji pińskiej bp Antoni Dziemianko i o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD, konsultor ds. kanonizacyjnych w Kurii Rzymskiej, postulator rzymskiej fazy procesu beatyfikacyjnego ks. Zienkiewicza.

Wyznanie postulatora

– Dokumenty procesowe ks. Zienkiewicza to 12 tomów – mówił o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD. Na pytanie co go najbardziej zachwyciło w osobie ks. Aleksandra Zienkiewicza, odpowiedział, że... praktycznie wszystko.

– Najbardziej mnie ujął swoją postawą, gdy w Lublinie, w latach 50., komuniści chcieli zrobić pseudo-synod. Prymas był wtedy w więzieniu i chcieli na własną rękę na Ziemiach Odzyskanych stworzyć administrację kościelną. Zaproszono jego i jeszcze jednego kapłana, aby przyjechali. Wtedy ks. Zienkiewicz poszedł do bp. Latuska, przedstawił sytuację i biskup powiedział, żeby nigdzie nie jechali. Nie pojechał. Ta postawa, żeby nie przyłożyć przypadkiem ręki do jakieś inicjatywy, która była sprzeczna z tożsamością kapłana katolickiego – bo tu chodziło o oderwanie od Rzymu, od Stolicy Apostolskiej – zdecydowane nie. To jest właściwa postawa kapłana Kościoła rzymskokatolickiego – mówił o. Praśkiewicz. – Przywiązanie do papieża, do biskupa miejsca – to jest kwestia istotna i zawsze aktualna, a dziś szczególna, jak przesłanie sługi Bożego dla świata duchowieństwa.