Dwóch kapłanów zostało uhonorowanych Krzyżem Wolności i Solidarności przyznawanym osobom sprzeciwiającym się dyktaturze komunistycznej w PRL w latach 1956-1989. Uroczystość wręczenia wyróżnień odbyła się w lutym, w 38. rocznicę zakończenia strajku generalnego podbeskidzkiej Solidarności. Nagrodzonych zaproszono do sali koncertowej Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych im. S. Moniuszki w Bielsku-Białej. Wśród obecnych znalazł się bp senior Tadeusz Rakoczy, który wygłosił okolicznościowe słowo, oraz bp senior Kościoła ewangelicko-augsburskiego Paweł Anweiler. Wystąpił kwartet puzonistów ze szkoły muzycznej.
Krzyże Wolności i Solidarności wręczył 40 osobom prezes IPN Jarosław Szarek, przypominając, że wolną Polskę zawdzięczamy „ponad 100 000 członkom Solidarności, którzy 38 lat temu wzięli udział w wielkim strajku na Podbeskidziu, protestując przeciwko bezprawiu, nieuczciwości i nepotyzmowi, żądając ustąpienia ówczesnych władz wojewódzkich”. Wśród nich znalazł się ks. Zbigniew Powada – emerytowany proboszcz bielskiej katedry i kapelan Solidarności. W styczniu 1984 r. wraz z działaczami zdelegalizowanej Solidarności współorganizował Duszpasterstwo Ludzi Pracy przy parafii św. Mikołaja w Bielsku-Białej, istniejące do 1989 r. Jak przypomniano podczas uroczystości, głównym celem duszpasterstwa było niesienie pomocy duchowej i moralnej.
Drugim wyróżnionym był ks. Stanisław Durczok, który w latach 1981-1989 wspierał dążenia niepodległościowe struktur opozycji antykomunistycznej w miejscach posługi kapłańskiej: w Mikołowie, Rudzie Śląskiej oraz Mysłowicach. On również organizował Duszpasterstwa Ludzi Pracy.
Wręczono również tytuły „Zasłużony dla podbeskidzkiej Solidarności” 10 członkom Solidarności, a także tytuł „Związkowca Roku 2018”. Nagrodzono również społecznych inspektorów pracy. Wydarzenie zorganizował Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach oraz Zarząd Regionu Podbeskidzie NSZZ „Solidarność”.
Pomnik bł. ks. Jerzego Popiełuszki w Toruniu, odsłonięty w 2011 r.
O solidarności, o wolności decyduje siła ducha, oparta na wierze, przebaczeniu, modlitwie, bezinteresowności, wrażliwości na sprawy drugiego. Solidarność to jeden i drugi, razem.
Wsiadam do kolejki SKM. Jadę całą trasę z Gdyni Chyloni do Gdańska Głównego. Wychodzę z dworca. Nie zastanawiam się, w którą stronę pójść. W jednym kierunku płynie rzeka ludzi opuszczająca podmiejski pociąg. Pod stocznię. Pod bramę nr 2. Jestem klerykiem WSD w Pelplinie. Jestem na drugim roku. Trwają letnie wakacje. Koniec sierpnia 1980 r. Staję pod bramą. Ze czcią, jakbym był pośrodku sanktuarium, oglądam zawieszone krzyże, obrazy Matki Bożej, zdjęcia papieża Jana Pawła II. Poprzez metalowe sztachety wysokiego ogrodzenia poprzetykane są kwiaty. Dużo kwiatów. Po prawej stronie od wejścia wiszą tablice. Odręcznie napisane dwadzieścia jeden postulatów. Podchodzę. Czytam punkt po punkcie. W jednym z nich strajkujący domagają się transmisji coniedzielnej Mszy św. w Polskim Radiu. Wiarę widać gołym okiem. Znaki powieszone na bramie wołają, jak dziś wołają trzy krzyże – pomnik – hołd dla zamordowanych przez komunistów stoczniowców-robotników grudnia 1970 r. Tłamszona przez dekadę pamięć wystrzeliła na wysokość 42 metrów. Teraz jest widoczna dla całego świata. O godną pracę i płacę, o niezależne związki, które będą ich bronić, ale również o wiarę, o możliwość wolności jej wyznawania walczą robotnicy. Są w tym zaskakująco wolni. Bo przecież mijało już wówczas 35 lat opresji komunistów wobec robotników, ale i Kościoła katolickiego i ludzi wierzących, spychania ich do drugiej kategorii. Wszyscy się boimy. Strajkujący dali przykład, jak pokonać strach. Ich determinacja jest silniejsza niż lęk. Z robotnikami są kapłani. Odprawiają na terenie stoczni Msze św., słuchają spowiedzi. Przecież trwa strajk okupacyjny. Nikt nie opuszcza zakładu pracy. Dobrowolnie stali się więźniami. Cóż nie robi się dla wolności. To jest jak z postem. Rezygnuję z dobrych rzeczy dla dobra większego.
W wyniku postrzałów w klatkę piersiową podczas nocnego wtargnięcia do jego rezydencji przez osoby, których liczba nie została jeszcze ustalona zmarł 5 czerwca biskup diecezji Quelimane i administrator apostolski archidiecezji Beira w Mozambiku Osório Citora Afonso.
Informację tę podało dziś w komunikacie oficjalnym Kolegium Konsultorów diecezji. Nie są znane motywy zbrodni. Krajowa Służba Śledcza Mozambiku (Sernic) wszczęła dochodzenie w celu zidentyfikowania sprawców. Przewodniczący Konferencji Episkopatu Mozambiku (CEM), biskup Inácio Saúre, potwierdził śmierć, nie podając jednak żadnych informacji na temat jej przyczyn. Prezydent Mozambiku, Daniel Chapo, wyraził „głębokie ubolewanie i konsternację”, określając śmierć biskupa jako „nieodwracalną stratę dla społeczeństwa mozambickiego i wspólnoty chrześcijańskiej”.
Papież Leon XIV spotkał się z grupą około 40 osób z niepełnosprawnościami i chorych, którymi opiekują się różne katolickie organizacje charytatywne oraz Archidiecezja Madrytu – poinformowało biuro prasowe Stolicy Apostolskiej.
Spotkanie miało miejsce w Nuncjaturze w Madrycie. Następnie Papież udał się z wizytą do pracowników oraz podopiecznych projektu społecznego CEDIA 24 HORAS, który służy m.in. bezdomnym.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
