W lutym tego roku „Niedziela” ogłosiła konkurs wiedzy o Światowych Dniach Młodzieży, w którym nagrodą główną był bilet do Panamy, ufundowany przez ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej i Zakonie Maltańskim Janusza Kotańskiego. Zwyciężczynią została Anna Jurak z Lublina. Jak mówi o sobie, jest osobą pozytywnie nastawioną do życia i innych ludzi. Poza pracą i pasjami, z których jedną jest malarstwo, jej życie wypełnia Droga Neokatechumenalna, z którą jest związana od 13 lat. Wraz ze swoją wspólnotą bierze udział w ewangelizacji na placach Lublina, w zbiórkach żywności, odwiedza potrzebujących w jednej z lubelskich parafii. Poruszona słowami papieża Franciszka laureatka naszego konkursu poczuła, że nie może dłużej siedzieć na swojej wygodnej kanapie, więc wstała i włożyła wyczynowe buty.
Jak przygotowuje się do wyjazdu, od którego dzieli ją już tylko miesiąc? Jakie nadzieje i myśli zabiera ze sobą na Światowe Spotkanie Młodzieży z papieżem Franciszkiem? Zapraszamy do lektury
Red.
Kiedy w czerwcu dowiedziałam się o wygranej w konkursie wiedzy o ŚDM, myślałam, że mam bardzo dużo czasu na to, by przygotować się do wyjazdu do Panamy. Życie jednak na nas nie czeka i pędzi do przodu, a przede mną został tylko jeden miesiąc bardzo intensywnych przygotowań.
Decyzję o uczestnictwie w tym niesamowitym wydarzeniu podjęłam dawno temu, oglądając relację z wydarzeń w Krakowie w 2016. Jednak prawdziwe przygotowania rozpoczęły się dopiero w styczniu tego roku. Zaczęłam zbierać fundusze na pokrycie pierwszych wpłat za wyjazd, a że nie szło mi to najlepiej, to Pan Bóg zatroszczył się o mnie i natchnął do udziału w konkursie zainicjowanym w „Niedzieli” przez ambasadora Janusza Kotańskiego. Wygrana pokryła większość kosztów wyjazdu i po raz kolejny zobaczyłam, że nie jestem sama, kiedy stawiam czoło kolejnym wyzwaniom na swojej drodze.
Drugim aspektem przygotowań, rozpoczętych na początku tego roku było poprawienie kondycji fizycznej – wiedziałam, że trzytygodniowy wyjazd do tak odległego i odmiennego klimatycznie rejonu świata będzie wyzwaniem dla organizmu. Zaczęłam uprawiać sport, a kluczem do sukcesu okazała się jazda na rowerze, podczas której mogłam swobodnie przemyśleć parę spraw i modlić się! Różaniec na rowerze bardzo mi pomagał w przygotowaniach, szczególnie tych duchowych.
Reklama
Ostatni miesiąc, który pozostał, to wyjątkowy czas ze względu na trwający Adwent. Ten czas oczekiwania mobilizuje mnie do postu i modlitwy, które pomagają w przygotowaniu serca na spotkanie z Papieżem, a tak naprawdę – z Bogiem.
Liczę, że te trzy tygodnie w Panamie będą okazją, by spotykać Jezusa w innych ludziach! Mam nadzieję, że spotkania, wspólna modlitwa otworzą moje serce i oczy na odkrycie powołania. Widzę, że codzienność, w której się zatapiam, obowiązki, praca, podejmowane przeze mnie działania i akcje czasem zasłaniają mi obraz tego, czego oczekuje ode mnie Bóg. Wierzę, że ten czas, spędzony z dala od wszystkich bieżących spraw i zmartwień, pozwoli mi skupić się na relacji z Jezusem i odkryć przez to wolę Bożą na moje życie.
A teraz skupiam się głównie na znalezieniu odpowiedniego plecaka, do którego wejdą wszystkie intencje modlitewne mojej rodziny i przyjaciół! : ) A to okazuje się być jednym z trudniejszych wyzwań na drodze moich przygotowań do Panamy!
Odkryłeś drogę swojego życia? Zastanawiasz się nad przyszłością? Może myślisz o życiu zakonnym lub kapłańskim. Zachęcamy cię do przeczytania świadectw siostry zakonnej i księdza o tym, jak oni odpowiedzieli na głos Boga, oraz do włączenia się w tydzień modlitw o powołania kapłańskie i zakonne
Bardzo wcześnie pojawiła się u mnie myśl o zakonie. W każdym razie, kiedy byłam w IV klasie szkoły podstawowej, pierwszy raz publicznie oświadczyłam, że na pewno nigdy nie wyjdę za mąż. Mama i sąsiadka, które właśnie snuły plany na temat mojej przyszłości, popatrzyły tylko na mnie i zamilkły. W VIII klasie poważnie myślałam o tym, jaką drogę wybrać, było mi bardzo trudno odpowiedzieć na pytanie, co dalej? Po skończeniu szkoły średniej podjęłam decyzję, że pójdę do klasztoru, tylko nie wiedziałam jakiego. Nie znałam żadnej zakonnicy, żadnego zgromadzenia. Pojechałam pod Warszawę, do orionistek, żeby przyjrzeć się ich życiu, temu, jak pracują, jak wygląda ich dzień. Czułam, że tam nie pasuję, usłyszałam głos, że to nie miejsce dla mnie. Wróciłam do domu zniesmaczona, z pytaniami do Pana Boga bez odpowiedzi. Krótko po tym przyśniły mi się siostry zakonne, ktoś zakładał mi czarny welon na głowę. Widziałam kształt tego welonu, ale wtedy nie wiedziałam jeszcze, że to welon nazaretański. W wakacje udałam się na pielgrzymkę na Jasną Górę, tam podczas spowiedzi usłyszałam, że powinnam pójść do ośrodka powołaniowego. Przeglądałam albumy, spodobała mi się jedna z sióstr, była nazaretanką z Wadowic. Nawiązałam z nią kontakt i tak już jesienią wstąpiłam do Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, w którym jestem od 25 lat.
Wizja Daniela otwiera przed nami salę tronową nieba i czyni to językiem sądu: „Postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce… Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Cała sceneria jest procesowa, trybunał, akta, wyrok. Tysiąc tysięcy służy Przedwiecznemu, a „dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy” stoi przed Nim. Liturgia dzisiejszego święta czyta te zastępy jako świat aniołów, niezliczoną służbę nieba, o której człowiek wie mało, a której istnienie Pismo poświadcza od pierwszych do ostatnich kart. W nocnych widzeniach przybywa „jakby Syn Człowieczy” na obłokach nieba. Obłok jest w Biblii wehikułem teofanii. Ktokolwiek przybywa na obłokach, przybywa po Bożemu. Zagadkowa postać Danielowej wizji otrzymuje od Przedwiecznego „panowanie, chwałę i władzę królewską”, a Jego panowanie „nie przeminie” i królestwo „nie ulegnie zagładzie”. Jezus weźmie ten tytuł, Syn Człowieczy, jako swoje najczęstsze samookreślenie. Przed Sanhedrynem zacytuje tę właśnie wizję jako odpowiedź na pytanie o swoją tożsamość (por. Mt 26,64). Trybunał uzna to za bluźnierstwo, bo doskonale zrozumie, do czego rości sobie prawo Oskarżony. W święto Archaniołów ta perykopa ustawia proporcje. Michał, „któż jak Bóg”, wódz zastępów, Gabriel, „mąż Boży”, posłaniec zwiastowania, Rafał, „Bóg uzdrawia”, towarzysz drogi Tobiasza. To trzej wymienieni z imienia słudzy tej samej sali tronowej. Aniołowie w Piśmie nigdy nie zatrzymują uwagi na sobie. Każdy z nich jest ruchem od Boga ku człowiekowi albo od człowieka ku Bogu. Kult aniołów, którego Kościół strzeże od wieków przed wynaturzeniami (por. Kol 2,18), jest w istocie kultem Boga, „któremu służą aniołowie”.
Kiedy Kościół mówi o obronie życia lub o kwestiach należących do nauki społecznej, nie uprawia polityki, lecz odnosi Ewangelię do życia ludzi – powiedział Leon XIV podczas konferencji prasowej w samolocie z Francji do Rzymu. Papież podkreślił, że doświadczenie Lourdes pokazuje, iż życie człowieka zachowuje sens również w cierpieniu.
Papież został zapytany przez Xaviera Le Normanda z „Le Pèlerin” o kwestie dotyczące eutanazji oraz o relację między nauczaniem Kościoła a francuską zasadą rozdziału religii od państwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
