Reklama

Książka Historyczna Roku

Prof. Chwalba znów doceniony

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W gronie laureatów 11. edycji organizowanego przez Instytut Pamięci Narodowej, Telewizję Polską, Polskie Radio i Narodowe Centrum Kultury konkursu „Książka Historyczna Roku” o nagrodę im. Oskara Haleckiego znalazł się Andrzej Chwalba– profesor historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, wybitny badacz, eseista, publikujący m.in. w Tygodniku Katolickim „Niedziela”. Jego książka pt. „Wielka wojna Polaków 1914-1918” została wybrana przez jury konkursu w kategorii „Najlepsza książka popularnonaukowa poświęcona historii Polski w XX wieku”. Wydawcą książki, która premierę miała w marcu br., jest Wydawnictwo Naukowe PWN (seria „Publikacje niepodległościowe PWN”).

Prof. Andrzej Chwalba w książce „Wielka wojna Polaków 1914??-1918” przedstawia losy naszych przodków, którzy, jako poddani trzech mocarstw rozbiorowych, brali udział – jedni czynnie, inni biernie – w I wojnie światowej. Wśród części społeczeństwa zamieszkującego ziemie wymazanej z mapy Europy I Rzeczypospolitej odżyły wówczas nadzieje na odzyskanie niepodległego państwa. Na kartach książki znajdziemy zarówno sugestywne, naszkicowane wprawnym profesorskim piórem obrazy ówczesnego życia codziennego, jak i ruchy czynione przez generałów, polityków i dyplomatów. Kto chce poczuć klimat odzyskiwania Niepodległej, powinien koniecznie sięgnąć po tę książkę. Profesor wydał niemal równocześnie znakomitą monografię „Legiony Polskie 1914?-1918”. Dodawszy do tych dwóch wcześniejszą książkę tego autora pt. „Samobójstwo Europy. Wielka Wojna 1914-1918” (napisaną na 100-lecie wybuchu I wojny światowej w 2014 r.) – otrzymujemy niezwykły tryptyk, przenoszący czytelnika w czasy sprzed 100 lat, kiedy to na arenie dziejów ważyły się losy naszego być albo nie być. Panorama „wojny Polaków”, „polskiego listopada” 1918 r. w ujęciu prof. Chwalby urzeka stylem narracji, świeżością spojrzenia, rozmachem i szeroką paletą poruszanych wątków. Autor m.in. „Historii powszechnej. Wiek XIX” i „Historii Polski 1795--1918” (nagroda Klio za najlepszą książkę historyczną 2000 r.) patrzy na nasze narodowe dzieje przez szeroki kontekst historyczny, uwzględniając najnowsze ustalenia badaczy przedmiotu. Jak wskazuje w książce „Wielka wojna Polaków 1914-1918”, ziemie Rzeczypospolitej zostały w czasie wojny potwornie zniszczone. W obcych armiach walczyły przeciw sobie setki tysięcy naszych rodaków, wielu zginęło lub przypłaciło swój w niej udział kalectwem. Jednocześnie wybuch I wojny światowej zakończył dzieje długiego XIX wieku. Wojna ta była katalizatorem wielu przemian społecznych o przełomowym znaczeniu (m.in. emancypacji kobiet). Książka prof. Chwalby daje szansę lepszego poznania tej niezwykle interesującej epoki, do czego zachęcamy. Autorowi gratulujemy kolejnego wyróżnienia, a jury konkursu na najlepszą książkę historyczną 2018 r. – dobrego wyboru.

„Książki Historyczne Roku” wybierało jury w składzie: prof. dr hab. Antoni Dudek, dr hab. Jan Jacek Bruski, prof. dr hab. Andrzej Nowak, dr hab. Sławomir Cenckiewicz, dr Piotr Gontarczyk, Piotr Semka, prof. dr hab. Jan Rydel oraz ks. prof. zw. dr hab. Waldemar Graczyk.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2018-12-05 11:05

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Przewodniczący KEP na Niedzielę Słowa Bożego: Niech ta niedziela będzie zachętą do częstszego sięgania po słowo Boże

Niech ta niedziela będzie zachętą do częstszego sięgania po słowo Boże, które jest naszym przewodnikiem na drogach życia – powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda SAC z okazji przeżywanej 25 stycznia Niedzieli Słowa Bożego.

Przewodniczący KEP przypomniał, że III niedziela zwykła obchodzona jest w całym Kościele jako Niedziela Słowa Bożego. W tym roku będzie przeżywana pod hasłem: „Słowo Chrystusa niech mieszka w was”.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Papież spotkał się z parą książęcą z Luksemburga. Księżna Stéphanie ubrana na biało

2026-01-23 18:29

[ TEMATY ]

Watykan

Leon XIV

Para książęca z Luksemburga

Księżna Stéphanie

Vatican Media

Leon XIV z parą książęcą Luksemburga

Leon XIV z parą książęcą Luksemburga

W piątek, 23 stycznia Ojciec Święty Leon XIV przyjął na audiencji wielkiego księcia Wilhelma oraz wielką księżną Stéphanie z Luksemburga.

To co uderzało to strój księżny, która była ubrana na biało, gdyż na oficjalnych spotkaniach z Papieżem kobiety obowiązuje czarny strój. Dlaczego więc księżna Stéphanie mogła być na spotkaniu z Papieżem w białej sukni z białym welonem? Wynika to z tzw. „przywileju bieli” (privilegio del bianco). Tym przywilejem cieszą się katolickie władczynie zasiadające na tronie (obecnie nie ma żadnej), żony królów katolickich (Letycja z Hiszpanii i Matylda z Belgii), emerytowane królowe (Zofii z Hiszpanii i Paola z Belgii), żona księcia Monako (Jej Najjaśniejsza Wysokość Charlène) i właśnie wielka księżna Luksemburga, Jej Wysokość Stéphanie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję