W 1926 r. zostały zatrudnione pierwsze kobiety konserwatorki, które zajęły się restauracją cennych dywanów znajdujących się w zbiorach Muzeów Watykańskich. Były to Franciszkanki Misjonarki Maryi oraz kobiety świeckie. Ich pracownie znajdują się w tzw. "części przemysłowej" Państwa Miasta Watykańskiego. W Floreria Apostolica do dzisiaj pracują kobiety. Zakonnice szyją zasłony i zajmują się utrzymaniem w porządku mebli tapicerowanych. Floreria jest również odpowiedzialna za logistykę uroczystości z udziałem Ojca Świętego. Należy do niej kilka warsztatów. Oprócz szycia i tapicerki jest zakład stolarski, warsztaty restauracyjne oraz zajmujące się złoceniami.

Wśród pierwszych zatrudnionych w Watykanie kobiet znalazła się Żydówka Hermine Speier. Przed pracą w Watykanie Speier pracowała w Niemieckim Instytucie Archeologicznym w Rzymie. Po dojściu nazistów do władzy w 1934 r. została zwolniona z pracy, nie mogła powrócić do niemieckiej ojczyzny i pilnie poszukiwała pracy. Ówczesny dyrektor Muzeów Watykańskich Bartolomeo Nogara zatrudnił Speier u siebie gdzie rozbudowała i kierowała fototeką. Wcześniej Speier studiowała archeologię na uniwersytecie w Heidelbergu. Nogara zatrudnił ją z zasady "cristiana carita", kierując się chrześcijańskim przykazaniem miłości bliźniego. Jej znakomite kwalifikacje pozwalały bronić jej przed krytykami, którzy nie mogli się pogodzić z żydowskim pochodzeniem Speier. Dzięki wsparciu papieża Pius XI., który przyjaźnił się z Nogarą mogła ona bez problemów pracować w służbie Państwa Watykańskiego. W 1939 r. przyjęła katolicyzm a w czasie okupacji hitlerowskiej Rzymu, w latach 1943-1944 znalazła schronienie w jednym z żeńskich klasztorów Wiecznego Miasta. Przez całe zawodowe życie Państwo Watykańskie pozostało wierne Hermine Speier.