Urszula Buglewicz: – W minionym roku naszym zadaniem było „Iść i głosić”. Jak wywiązaliśmy się z tego zadania?

Abp Stanisław Budzik: – W minionym roku duszpasterskim wracaliśmy najpierw do wielkich wydarzeń roku 2016: rocznicy Chrztu Polski, wizyty papieża Franciszka, Światowych Dni Młodzieży, Roku Miłosierdzia. Te wielkie wydarzenia ciągle żyją w nas i pragniemy, aby ich owoce były trwałe. Po ŚDM w Polsce dostrzegamy większą dynamikę wśród duszpasterzy i młodych, którzy chcieliby przedłużyć i utrwalić to, co było tak piękne podczas wizyty papieża Franciszka. W rocznicę spotkania z przedstawicielami narodów świata na „Arenie Młodych” w Lublinie wydaliśmy kolorowy album upamiętniający tamto niepowtarzalne wydarzenie. Okazuje się, że więzy zadzierzgnięte podczas ŚDM w Lublinie okazały się trwałe i mają swój dalszy ciąg. Staramy się o to, aby ten powiew Ducha Bożego, jaki przywiózł do Polski papież Franciszek wraz z młodzieżą z całego świata, wydał konkretne owoce w pracy duszpasterstw młodzieżowych.
Rok Miłosierdzia był dla naszej Caritas okazją do jeszcze intensywniejszej pracy charytatywnej. Obok znanych i wypróbowanych inicjatyw pojawiają się nowe, także w odpowiedzi na wprowadzony ostatnio przez Ojca Świętego Światowy Dzień Ubogich, takie jak np. uruchomienie stołówki dla ubogich „Anielska Przystań” albo Wigilia Miłosierdzia dla ubogich, samotnych i bezdomnych. Na Chrystusowe „Idźcie i głoście”, przypominane w Kościele przez ostatnich papieży, odpowiadamy w naszej archidiecezji przez trwające od kilku lat misje ewangelizacyjne „Źródło” i peregrynację relikwii Drzewa Krzyża w kopii Krzyża Trybunalskiego z lubelskiej archikatedry. W tym dziele uczestniczą świeccy: wspomagają księży w głoszeniu Dobrej Nowiny i dają osobiste świadectwo. Pokazują na żywym przykładzie, jak wiele może uczynić łaska Boża w człowieku, który podejmuje wezwanie do nawrócenia. Parafianie i duszpasterze relacjonują, nierzadko z entuzjazmem, jak dobre owoce przynoszą te pogłębione duchowo misje ewangelizacyjne.

– Rok 2017 był wyjątkowy dla Lublina…

– To rok jubileuszu 700-lecia praw miejskich, okazja do przypomnienia interesującej historii miasta, zbudowanego na pograniczu języków, kultur, wyznań i religii. Zawarta tutaj przed prawie 450. laty Unia Lubelska rozpoczęła najświetniejszy okres w dziejach Rzeczpospolitej wielu narodów, a dziś, w dobie narastających nacjonalizmów i konfliktów, jest apelem skierowanym do Europy i do Polaków, aby szukać tego, co łączy, a nie wykopywać nowych przepaści. Miasto przygotowało szereg różnych wydarzeń, w których uczestniczył Kościół, świadomy, że na tym miejscu oddychał „dwoma płucami”, jak nazwał obie tradycje kościelne – wschodnią i zachodnią św. Jan Paweł II. Wymownym symbolem przenikania się tych tradycji jest kaplica Trójcy Świętej na Zamku Lubelskim.
Najmocniejszym akcentem tego roku ze strony kościelnej było pierwsze w historii Lublina Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Planując to wydarzenie, chcieliśmy połączyć rozpoczęcie jubileuszu 100-lecia KUL z 700--setną rocznicą uzyskania praw miejskich Lublina. Przybywając do naszego miasta, biskupi pragnęli wyrazić uznanie dla dorobku naukowo-kulturalnego KUL. Podkreślali wkład uniwersytetu w umocnienie Kościoła w kraju i za granicą. Ponad 80 obecnie żyjących biskupów polskich to absolwenci naszego uniwersytetu. Była to dobra okazja do pokazania im rozwoju uniwersytetu i miasta.

– Co działo się podczas zebrania Episkopatu?

– Przede wszystkim jako biskupi mieliśmy intensywny program obrad, jak zwykle podczas dwudniowych zebrań plenarnych, które odbywają się trzy razy do roku, przeważnie w Warszawie, a od czasu do czasu na wyjeździe. Poza obradami przygotowaliśmy dla gości program dodatkowy. Pierwszego dnia odwiedziliśmy kaplicę Trójcy Świętej na Zamku oraz uczestniczyliśmy w koncercie w Galerii Malarstwa Polskiego przed obrazem Unii Lubelskiej Jana Matejki. Drugiego dnia w programie znalazły się wizyta i koncerty w nowoczesnym Centrum Spotkania Kultur. Pięknym przeżyciem dla biskupów była krótka pielgrzymka i modlitwa w sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej, ustanowionym zaledwie tydzień wcześniej w kościele Matki Bożej Różańcowej w Lublinie. Ku zaskoczeniu gości świątynia wypełniona była wiernymi, a serdeczne powitanie ks. prał. Józefa Dziducha i dynamiczny śpiew młodego chóru Pueri Cantores Lublinenses wzbudziły radość pielgrzymów i wiernych. Biskupi celebrowali Eucharystię w odnowionym kościele akademickim KUL oraz w archikatedrze w ramach 100. inauguracji roku akademickiego KUL. Odnowiony i rozbudowany campus uniwersytecki zaimponował księżom biskupom. Obradowaliśmy w Centrum Transferu Wiedzy, w najnowszej części uniwersytetu, w auli z której roztaczał się piękny widok, także na konwikt, w którym wielu z nich kiedyś mieszkało. Wielu uczestników konferencji zaskoczyły nowe drogi dojazdowe do Lublina ze strony Warszawy i w ogóle piękno naszego miasta.

– Jakie zadania czekają nas w nowym roku?

– Przed nami nowy, 2-letni program duszpasterski w Polsce pod hasłem: „Duch, który umacnia miłość”. Od sakramentu chrztu przechodzimy do sakramentu bierzmowania i przypominamy o Osobie i dziele Ducha Świętego, o którym w naszej pobożności czasem zapominamy. Dla wielu młodych bierzmowanie staje się sakramentem pożegnania z Kościołem. A przecież Duch Święty jest niezwykle ważny dla naszej wiary i modlitwy, dla budowania wspólnoty Kościoła. Czeka nas wielki wysiłek duszpasterski, aby zdynamizować przygotowanie do bierzmowania i towarzyszyć młodym także po przyjęciu tego sakramentu.
Archidiecezjalny zespół ewangelizacyjny pod kierunkiem ks. Michała Zybały przygotował program pod nazwą „Ruah” (biblijne określenie Ducha Świętego). Obejmuje on zarówno dwuletnie przygotowanie do przyjęcia sakramentu, jak i rozpisaną na trzy lata formację po bierzmowaniu. Dobre efekty przynosi przygotowanie w małych grupach, z udziałem osób świeckich. Osobny program formacji do sakramentu bierzmowania i towarzyszenia młodym po przyjęciu tego sakramentu prowadzi w Lublinie także Droga Neokatechumenalna. Wszystko po to, aby bierzmowanie stało się okazją do duchowej przemiany, do pogłębienia wiary, do misyjnego nawrócenia i zaangażowania się w życie Kościoła. Tym samym włączamy się w realizację tegorocznego programu Kościoła w Polsce, zatytułowanego „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”. Jest do wyzwanie także dla nas, biskupów, dla których udzielanie sakramentu bierzmowania, głoszenie słowa Bożego młodym, towarzyszenie im na progu dorosłości, to wielkie i trudne, ale jakże piękne zadanie.

– Czego w 2018 r. nie można przespać?

– Rok 2018 zdominuje 100-lecie KUL-u z całym szeregiem ważnych wydarzeń, jak światowy zjazd absolwentów, pielgrzymka akademicka do grobu św. Jana Pawła II, zgromadzenie federacji uniwersytetów katolickich i zjazd rektorów polskich uniwersytetów, aż po koncert „Mazowsza” w grudniu w katedrze. Miasto planuje także (w lutym) wyjątkowy koncert w podziękowaniu za istnienie KUL: „Siedem Bram Jerozolimy” Krzysztofa Pendereckiego.
Ciągle aktualne pozostanie wołanie: „Idźcie i głoście”. To głoszenie dokonuje się nieustannie w Kościele w liturgii Eucharystii i sakramentów, przez które Duch Święty umacnia nas na różnych etapach życia, przez katechizację, modlitwę, spotkania niezliczonych wspólnot działających na terenie archidiecezji. Ale są też sytuacje nadzwyczajne, kiedy wychodzimy na ulice. Przed nami Orszak Trzech Króli i koncert „Betlejem w Lublinie”. W Wielkim Poście rozwija się pielgrzymka po kościołach stacyjnych Lublina, a w okresie wielkanocnym bardzo polecamy wiernym Drogę Światła. Chcemy pobudzić naszą pobożność paschalną, bo Zmartwychwstanie jest centrum naszej wiary. Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, mówi św. Paweł, daremna jest nasza wiara i na nic się nie zda nasze przepowiadanie. Ta centralna prawda naszej wiary czasem nam umyka, koncentrujemy się na tematach drugorzędnych, a przecież powinniśmy być ludźmi paschalnymi, żyjącymi zmartwychwstaniem Chrystusa. Drogi Światła organizowane są w poszczególnych parafiach, mamy też jedną centralną, 40. dnia po Zmartwychwstaniu, która prowadzi od kościoła Świętej Rodziny do sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Latyczowskiej. Ten teren to miejsce spotkania milionowej rzeszy wiernych z Janem Pawłem II w 1987 r.
Ciekawą inicjatywą w nadchodzącym roku będzie piesza pielgrzymka w Żułowie śladami kard. Stefana Wyszyńskiego i do Lwowa, śladami św. Brata Alberta Chmielowskiego. Z radością przyjęliśmy wiadomość o uznaniu heroiczności cnót sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. W oczekiwaniu na beatyfikację Prymasa Tysiąclecia zachęcamy do modlitwy 28. dnia każdego miesiąca i przypominamy, że zanim został prymasem, był biskupem w Lublinie i tu przygotowywał się do wielkich zadań w Kościele. Jak co roku, odbędzie też pielgrzymka na Jasną Górę, już 40., a więc także jubileuszowa. Co roku odbywa się spotkanie młodych w Garbowie (SMAL).
Bardzo aktywnie działa w archidiecezji duszpasterstwo Liturgicznej Służby Ołtarza pod kierunkiem niezmordowanego w pomysłach ks. Marcina Grzesiaka, którego wspierają duszpasterze dekanalni. Co roku odbywają się kursy lektorskie, szkolenie ceremoniarzy, pielgrzymka do Wąwolnicy, wizyty i modlitwy w seminarium. Atrakcją i szkołą życia ministrantów i lektorów są coroczne rozgrywki piłkarskie z udziałem ok. 4 tys. młodych ludzi, kończące się centralnymi zawodami w licznych halach sportowych Lublina. Praca ze służbą liturgiczną to szczególnie ważna działalność, bo powołania kapłańskie, których mamy coraz mniej (trzeba uderzyć na alarm i zintensyfikować naszą modlitwę) w ponad 90% rodzą się właśnie w grupie ministrantów i lektorów.

– Przyszły rok to również czas radości z odzyskania niepodległości…

– ... i wdzięczności Bogu za wielki dar wolności, przywróconej po latach niewoli. Kościół wspierał naród w czasach zaborów, cierpiał razem z nim. Teraz raduje się ze stulecia odzyskania niepodległości i chętnie włącza się w uroczystości organizowane w skali państwowej i lokalnej. W Lublinie podkreślamy, że jednym z pierwszych owoców niepodległości Ojczyzny był Katolicki Uniwersytet Lubelski. Zaczął funkcjonować w niespełna miesiąc po jej odzyskaniu. W zamyśle jego twórcy, ks. Idziego Radziszewskiego, pierwszego rektora, miał służyć odrodzonej Ojczyźnie i jej duchowemu oraz intelektualnemu rozwojowi. Powstanie uniwersytetu zupełnie odmieniło oblicze naszego miasta. Mam nadzieję, że jubileusz uhonorujemy pomnikiem ks. Idziego Radziszewskiego, wielkiego wizjonera i gorącego patrioty, który rzucił ideę powstania uniwersytetu, zrealizował ją i oddał za nią swoje młode życie. Bez ks. Radziszewskiego Lublin dziś nie byłby tym, czym jest: miastem uniwersyteckim, dynamicznym, w którym dziesiątki tysięcy młodych ludzi z Polski i zagranicy szukają prawdy, zdobywają wiedzę i uczą się życiowej mądrości.