Słabością książki Catherine Poulain „Wielki marynarz” jest to, że zanim ją przeczytamy, powinniśmy wiedzieć co nieco o autorce – kim jest i co robiła. Jako 20-latka opuściła dom, by zarabiać na życie pracą fizyczną. Pracowała w wytwórni konserw na Islandii, w barze w Hongkongu, przy zbiorze jabłek w Kanadzie, a przede wszystkim na kutrach rybackich na Alasce. Ta ostatnia przygoda trwała 10 lat, zanim urząd imigracyjny nie odesłał Catherine do Francji. Przeżycia z tych lat stały się podstawą do napisania powieści, której przez lata nikt nie chciał wydać. Gdy ją w końcu wydano, porwała czytelników i recenzentów swoją oryginalnością i została obsypana nagrodami. Czytelnicy najwidoczniej czekali na opisanie przez kobietę męskiego świata, na męską książkę dla kobiet. Bohaterka powieści sporo musiała przejść, żeby zadomowić się w tym świecie. Wykonywała męską robotę za pół stawki, nie dosypiała, znosiła zimno, ból, docinki i beznadzieję oczekiwania na kolejne wypłynięcie z portu.