Księga „O naśladowaniu Chrystusa”, przypisywana Tomaszowi à Kempis – niemieckiemu zakonnikowi, teologowi i mistykowi (z nurtu mistyki nadreńskiej, związanego z prądem devotio moderna), który żył na przełomie XIV i XV wieku – stała się jedną z najbardziej rozpowszechnionych (po Piśmie Świętym) i najpopularniejszych ksiąg chrześcijańskich. I to nie tylko wśród katolików, ale również protestantów. Napisana żywym językiem trafiała także do osób tzw. poszukujących, miała wielki wpływ na ewangelizację, przekonanie do Pana Boga osób jeszcze nieprzekonanych i pogłębienie wiary. Jej fragmenty zostały zawarte w tekstach Liturgii godzin w posoborowym brewiarzu.

Czytelnikami pracy byli święci i błogosławieni, m.in.: Franciszek Salezy, Ignacy Loyola, Karol Boromeusz, Josemaría Escrivá de Balaguer, Teresa od Dzieciątka Jezus, Jan XXIII, Thomas Merton, ale także genialni twórcy, myśliciele – Pierre Corneille, Stefan Żeromski, Gottfried Wilhelm Leibniz czy Ludwig van Beethoven. Do lektury zachęcał swoich przyjaciół w listach Adam Mickiewicz, wrażeniami z niej dzielili się Juliusz Słowacki i Cyprian Kamil Norwid.

Kolejne pokolenia Polaków poznają kolejne tłumaczenia dzieła. Pierwsze, anonimowe, ukazało się w Polsce w 1545 r. Autorami następnych byli m.in. ks. Jakub Wujek, poeta ks. Stanisław Grochowski herbu Bończa i Anna Kamieńska. Nowe tłumaczenie klasycznego już przewodnika duchowego autorstwa Jakuba Gruchalskiego publikuje wydawnictwo Esprit, czym inauguruje serię „Perły duchowości”. Wkrótce ukaże się w niej m.in. inne dzieło Tomasza à Kempis – „O naśladowaniu Maryi”.