Oj, obrodziło na początku roku. Spieszymy z wyjaśnieniami. Nie chodzi o urodzaj w szklarniach, ale o ilość gaf, wpadek i klopsów opozycyjnych ugrupowań. Chyba trwa jakiś nieformalny wyścig o Złotą Gwiazdę Kompromitacji.
Przeszedł do historii
Jak napisaliśmy, urodzaj jest tak wielki, że mamy poważne trudności, od kogo zacząć. Nie możemy jednak sprawić zawodu najśmieszniejszemu polskiemu politykowi – liderowi .Nowoczesnej Ryszardowi Petru. Na najwyższym szczeblu polityki jest krótko, ale karierę zrobił błyskawiczną i już wszedł do annałów polskiej polityki. Po latach będą się o nim rozpisywać wszyscy historycy. Znajdzie się w jednym rozdziale z Nikodemem Dyzmą.
Przy okazji lider .Nowoczesnej stał się jednym z największych pracodawców w Polsce. Żyją z niego kabareciarze, satyrycy, twórcy internetowych memów, dziennikarze, publicyści i wielu, wielu inni. Po prostu – cała armia ludzi. Sam Petru zapewnia nam jakieś jeden procent wzrostu gospodarczego.
Najlepszy lotniarz
Cała Polska emocjonowała się lotami. Dokładnie dwoma. Lotem Ryszarda Petru i lotem Kamila Stocha. W tej rywalizacji Petru wyprzedził naszego mistrza olimpijskiego. Sorry, Adaś, ale ty też nie miałbyś z nim szans.
Tekst należy do pieśni o Słudze Pana w części Izajasza związanej z wygnaniem babilońskim. To jedna z tzw. pieśni o Słudze, w których słowo Boga opisuje misję człowieka posłanego do ludu. Mówi ktoś, kto został uformowany przez słuchanie. W hebr. pojawia się obraz „języka ucznia” (limmudim) i „przebudzanego ucha”. W Biblii Tysiąclecia słychać „język wymowny”, a tło semickie wskazuje na ucznia, który uczy się mowy od Nauczyciela. Sługa nie przemawia z własnej inicjatywy. Każdy dzień zaczyna od słuchania, a dopiero potem od słowa, które krzepi strudzonego. Poranne „pobudzanie ucha” opisuje stałą formację, bez pośpiechu i bez skrótów. To tło odsłania, że posługa prorocka rodzi się z ciszy wobec Boga. Werset o „otwartym uchu” przypomina obrzęd z Wj 21,6, w którym niewolnik oddaje ucho na znak trwałej służby. Tu opisuje dobrowolną dyspozycyjność wobec Boga i brak cofania się. Potem pojawia się przemoc: biczowanie, wyrywanie brody, oplucie. Tekst nazywa szczegół, który w kulturze semickiej był znakiem hańby. Sługa przyjmuje to bez odwetu. Zostaje „niewzruszony”, bo Pan Bóg go wspiera. „Twarz jak głaz” opisuje moc wytrwania, podobną do Ez 3,8-9, gdzie prorok otrzymuje „czoło jak diament”. W Wielkim Tygodniu Kościół słyszy w tej pieśni portret Jezusa milczącego wobec zniewag. Cyryl Jerozolimski w katechezach o męce przytacza zdanie o policzkach i opluciu jako zapowiedź tego, co stało się na dziedzińcach przesłuchań. W tekście widać także pewność: wstyd nie ma ostatniego słowa. To słowo otwiera drogę od upokorzenia do zwycięstwa Boga, które objawia się w wierności Sługi.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
