Błogosławiony o. Honorat Koźmiński urodził się w Białej Podlaskiej 16 października 1829 r. w rodzinie Stefana i Aleksandry z Kahlów. Wychowany w duchu religijnym, w młodości przeżył kryzys wiary. Przez cztery lata, za namową ojca, studiował na Wydziale Budownictwa w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W czasie studiów posądzony o udział w spisku, w 1846 r. został aresztowany przez policję carską. W celi więziennej X pawilonu Cytadeli przebył ciężką chorobę tyfusu i głębokie doświadczenie wewnętrzne. Sam tak napisał: „Jezus przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary doprowadził”. 21 grudnia 1848 r. wstąpił do zakonu kapucynów w Lubartowie. W latach 1853-64 pracował w Warszawie jako spowiednik, kaznodzieja i misjonarz ludowy. Propagował koła Żywego Różańca i III Zakon Franciszkański. W 1855 r. we współpracy z bł. Angelą Truszkowską dał początek Zgromadzeniu Sióstr Felicjanek, których celem miała być służba ubogim i opuszczonym dzieciom.

W 1864 r., gdy władze carskie skasowały klasztory, o. Honorat razem ze swymi współbraćmi został wywieziony do klasztoru w Zakroczymiu i tam poddany rozmaitym represjom. W tej niezwykle trudnej sytuacji zaufał całkowicie Bożej Opatrzności, mówiąc do współbraci, którym władze carskie proponowały emigrację: „Tu nas Pan Bóg chce mieć, a więc tu pracować będziemy”. W odosobnieniu zajął się najpierw gruntownym pogłębieniem własnego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu: „Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą”. Każdego dnia wiele godzin poświęcał na adorację Najświętszego Sakramentu i rozważanie Ewangelii. Nade wszystko długie godziny spędzał w konfesjonale, dał się poznać jako doskonały kierownik duchowny, miłujący Kościół i Ojczyznę. Jego konfesjonał był stale oblegany. Tam właśnie dał początek licznym Zgromadzeniom zakonnym – bezhabitowym, których celem miała był służba Kościołowi w zniewolonej Ojczyźnie, na różnych płaszczyznach: placówki opiekuńcze, fabryki, domy schronienia, szwalnie, jadłodajnie, szpitale i inne. Założył 26 wspólnot religijnych, z których uformowały się liczne zgromadzenia zakonne, męskie i żeńskie. Obecnie jest ich 17, w tym 3 habitowe: Serafitki, Felicjanki i Klaryski, 14 bezhabitowych, a wśród nich 2 męskie. Charakterystyczną formą apostołowania i kierowania założonymi zgromadzeniami była korespondencja. Listy o. Honorata do sióstr i także sióstr z różnych zgromadzeń do Ojca stanowią niezwykłe bogactwo duchowe.

Z klasztoru Kapucynów w Warszawie szedł duch odrodzenia religijnego i patriotycznego. Zakon Kapucynów pod zaborem rosyjskim jemu zawdzięcza swe ocalenie. Wyczerpany niezmordowaną pracą i różnorakimi cierpieniami, odszedł do Pana 16 grudnia 1916 r. w 87. roku życia w Nowym Mieście n. Pilicą.

Setna rocznica śmierci bł. o. Honorata Koźmińskiego niech nas mobilizuje do modlitwy o rychłą kanonizację wielkiego kapucyna, architekta dusz ludzkich i miłośnika Ojczyzny. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił rok 2017 m.in. Rokiem Honorata Koźmińskiego. 29 listopada 2016 r. w Muzeum X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej otwarto Celę pamięci bł. Honorata Koźmińskiego, kaznodziei i spowiednika powstańców styczniowych.