Składam serdeczne dzięki za niespodziankę, którą od Pani otrzymałam. Podziwiam Pani umiejętności redaktorskie – z tak chaotycznego tekstu, jakim był mój list, pisany zresztą pod wpływem impulsu, wyciągnęła Pani to, co najistotniejsze, żeby ten przekaz serca – na dodatek z wielką dyskrecją – mógł trafić do innych ludzi.
Szkoda, że ciągle zbyt mało katolików w Polsce chce zaufać całkowicie Panu Bogu. Gdybyż do nich dotarło, że wtedy żyje się zupełnie inaczej! Wiele osób pytało mnie, czy się nie boję mieszkać na tym już teraz prawie całkowitym pustkowiu. No właśnie, opieram się na zaufaniu Panu Bogu i mieszka mi się tu całkiem dobrze.
Serdecznie pozdrawiam Panią, „wszystkie Czesławy” oraz całą Redakcję.
Danuta
Nie jest sztuką wykorzystanie autentycznych historii dosłownie i na żywo, nawet mnie trochę czasem dziwi, jak to w różnych reportażach ludzie ujawniają swoje wnętrza, a reporter przedstawia nam to łącznie z autentycznymi emocjami. Autorka cytowanego listu zwraca uwagę, że tym razem to mnie udało się wdepnąć dość głęboko w czyjąś duszę, a jednocześnie oddać jakąś prawdę w swoim tekście i ochronić przy tym intymność żywych bohaterów.
Reklama
Stąd też w cytowanych listach są tylko imiona lub nawet zmienione imiona – oczywiście oprócz osób, które otwarcie zgadzają się na takie odkodowanie ich sylwetek.
Kiedyś było takie słowo: wstyd – określające podobne stany. I inne podobne słowa: intymność, prywatność. Wiem, że trudno je zachować w dobie kamer, mikrofonów i wścibskości mediów, ale warto o nich pamiętać dla swojego własnego szczęścia, które jest jedyne i niepowtarzalne.
Drugi List Jana, list do „Wybranej Pani i jej dzieci”, czyli do Kościoła lokalnego i wiernych, mieści na jednej karcie całą Janową teologię w miniaturze. „Ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy”. Chodzenie w prawdzie, peripatein en alētheia. Prawda jest u Jana drogą, nie tylko tezą. Zaraz potem pada przykazanie, „nie nowe, ale to, które mieliśmy od początku: abyśmy się wzajemnie miłowali. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań”. To koło Janowe. Prawda prowadzi do miłości, miłość do przykazań, przykazania do prawdy. Kto rozetnie to koło w którymkolwiek miejscu, wypada z całości. Powód listu jest alarmowy: „wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim”. En sarki, w ciele. Doketyzm, pierwsza wielka pokusa chrystologiczna, uznawał ciało Chrystusa za pozór, bo materia zdawała się niegodna Boga. Jan nazywa rzecz po imieniu: „taki jest zwodzicielem i antychrystem”. Wcielenie jest osią wiary. Kto je rozpuszcza w pozorze, temu rozpuszcza się wszystko, Eucharystia, krzyż, zmartwychwstanie, godność ciała. „Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga”. Proagōn, wybiegający naprzód, „postępowiec” w sensie dosłownym. Zwodziciele Janowi uważali się zapewne za awangardę, która przerosła prostą naukę. Kryterium Jana jest menein, trwać: „kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna”. Rozwój doktryny jest możliwy i konieczny, ale tylko jako wzrost z tego samego ziarna. Wincenty z Lerynu ujmie to później formułą o postępie w tym samym sensie i tym samym rozumieniu (in eodem sensu eademque sententia). Pierwsi męczennicy Polski, eremici z Międzyrzecza zabici w 1003 roku, bracia Benedykt i Jan z Italii oraz Polacy Izaak, Mateusz i posługujący im Krystyn, trwali najprościej, jak można, życiem pustelniczym na krańcu chrześcijaństwa, aż po krew. Ich klasztorna cisza i nagła śmierć z rąk rabusiów wydają się historycznie przypadkowe. Kościół czyta je jako menein doprowadzone do końca.
Kapliczka, ufundowana w 1883 roku przez Grzegorza i Annę Ożogów, została odnowiona kilka lat temu. Jej wnętrze od ponad 140 lat kryje wizerunek Matki Bożej Pocieszenia, którego autor i dokładny wiek pozostają nieznane. Zniszczony upływem czasu obraz poddano gruntownej konserwacji, którą wykonał konserwator dzieł sztuki Jakub Olszyński. Na czas prac oryginał zastępowała kopia namalowana przez miejscową artystkę Katarzynę Śliż.
W niedzielne popołudnie odnowiony obraz został uroczyście, procesyjnie wniesiony do kapliczki. Modlitwom przewodniczył ks. proboszcz Jerzy Uchman, a uczestniczył w nich również ks. wikariusz Kamil Kojder oraz liczne grono parafian. Obraz z kościoła parafialnego nieśli rodzice dzieci komunijnych, którym towarzyszyły dzieci w strojach pierwszokomunijnych. Podczas procesji odmówiono litanię do Matki Bożej Pocieszenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
