Reklama

Wiadomości

Chcą nas karać

Jedni mogą rzucać bezsensowne obietnice, ale inni, w tym Polska, mają za nie płacić.
Taki jest wniosek z kolejnego, bardziej niż kontrowersyjnego, pomysłu Komisji Europejskiej, przewidującego drakońskie kary za nieprzyjęcie nawet jednego imigranta

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Kara 250 tys. euro dla tych krajów, które chcą prowadzić samodzielną politykę, czyli nie przyjmować narzuconej im liczby imigrantów przybywających do Europy, jest bardziej niż drakońska. Dla zwykłych Polaków, Czechów, Węgrów czy Słowaków to olbrzymia, czasem niewyobrażalna suma. Dla unijnych urzędników – nie. Wielu z nich zarobi tyle w rok, a np. szef Rady Europejskiej Donald Tusk – w 10 miesięcy.

I choć Angela Merkel, kanclerz Niemiec, zapewnia, że to forma (wymuszenia – choć akurat tego nie mówi) lojalności i „świadomości europejskiej”, a Frans Timmermans, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, nazwał to formą solidarności europejskiej, nie ma wątpliwości, że ma to być forma kary – i to bardzo, bardzo wysokiej – dla niepokornych.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

System dystrybucji

Przedstawienie przez wiceprzewodniczącego Timmermansa nowych rozwiązań w sprawie – jak podały agencje informacyjne – wprowadzenia stałego systemu dystrybucji uchodźców (a będących w rzeczywistości rewolucyjną reformą unijnego systemu azylowego) – musiało zadziwić nawet nie najbardziej rozgarniętych obserwatorów unijnych absurdów. Zgodnie z propozycją KE, uchodźcy mieliby trafiać do krajów członkowskich zgodnie z zasadą proporcjonalności, czyli w odniesieniu do liczby mieszkańców kraju oraz jego PKB.

Reklama

– Jeżeli jedne państwa decydują się przyjąć uchodźców, a inne nie, to wówczas te drugie powinny udzielać wsparcia finansowego, żeby odciążyć kraje, które pomagają – oświadczył Timmermans.

Ludzie cierpią czasem na zaniki pamięci, ale wielu pamięta zaproszenia, które politycy największych krajów UE, a Angela Merkel w szczególności, kierowali do potencjalnych imigrantów. Jeszcze niedawno zapraszała ich, a teraz wzywa pozostałe kraje Unii Europejskiej do lojalności z Berlinem i przyjęcia przyjezdnych lub płacenia po 250 tys. euro...

Kiepski żart

Szefowie dyplomacji Grupy Wyszehradzkiej nie kryją oburzenia planem reformy podziału uchodźców. Witold Waszczykowski, szef polskiego MSZ, ma rację, stwierdzając, że proponowane rozwiązania brzmią jak kiepski żart na prima aprilis. A szef słowackiej dyplomacji stwierdził, że jest to brutalny szantaż.

Nie mniej dosadnie ocenia plan Tomasz Terlikowski, redaktor naczelny wpływowej Telewizji Republika, nazywając go bezczelnością. – Dotychczas to zapraszający płacił za gości. Teraz zapraszający chce, by płacono mu za jego gości, których on nie chce przyjąć – powiedział Terlikowski.

Reklama

Wiceszef MSZ Konrad Szymański ocenił w rozmowie z portalem wPolityce.pl, że ten plan to próba wymuszania polityki azylowej przy pomocy presji finansowej. Przyniesie wielkie napięcia polityczne w UE, których – szczególnie w obecnej, i tak bardzo napiętej sytuacji na świecie – powinno się unikać. – Jesteśmy otwarci na negocjacje w sprawie wszelkich środków, które będą lepszą odpowiedzią na kryzys migracyjny w Europie – zaznaczył Szymański. – Wsparliśmy porozumienie z Turcją, wysyłamy wsparcie techniczne do ochrony granic zewnętrznych oraz poparliśmy utworzenie funduszu humanitarnego dla państw narażonych na problemy migracyjne ponad własne siły.

Tylnymi drzwiami

– Polska nigdy nie zgodzi się na siłową relokację, na przymusowe przesiedlanie ludzi, bo jest to sprzeczne z prawami człowieka – podsumował całą dyskusję prezydencki minister Krzysztof Szczerski. W rozmowie z PAP i IAR ocenił, że sztuczne mechanizmy, administracyjne regulacje wprowadzające kary i środki przymusu nie rozwiążą kryzysu migracyjnego. A te propozycje działają na korzyść tych w Unii, którzy od Europy się odwracają.

W tej sprawie nikt nie ma wątpliwości, o co chodzi – chodzi o pieniądze, ale przede wszystkim o wywarcie presji. Nawet w Niemczech, gdzie największe gazety oceniają bardziej niż sceptycznie szanse na rozwiązanie problemu drogą przymusu. Zdaniem dziennika „Süeddeutsche Zeitung”, jest to biurokratyczna próba wymuszenia przyjęcia imigrantów tylnymi drzwiami.

Tymczasem Polska ma całą rzeszę przyjezdnych, których powinna przyjąć. To m.in. Polacy z Kazachstanu, potomkowie tych, których bolszewicy i Sowieci zesłali w I połowie XX wieku. Rząd przygotowuje ustawę repatriacyjną (zostanie uchwalona jesienią). Dzięki niej do Polski ze Wschodu może wrócić łącznie nawet 100 tys. osób. Ich przyjęcie nie będzie dużym obciążeniem dla budżetu państwa.

2016-05-11 08:32

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

50-lecie Rady Konferencji Episkopatów Europy

[ TEMATY ]

episkopat

Europa

rada

Pół wieku temu, 25 marca 1971 roku, została powołana do życia Rada Konferencji Episkopatów Europy (CCEE). Jej pracę Papież Paweł VI zawierzył wstawiennictwu Matki Chrystusa i Kościoła, która czczona jest też jako Królowa Europy. Obecnie rada reprezentuje Kościół katolicki w 45 państwach Starego Kontynentu.

W jubileuszowym przesłaniu prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy przypomina cele, jakie stały u podstaw jej powołania. Tak wówczas, jak i dziś, chodziło o zacieśnienie współpracy między poszczególnymi konferencjami episkopatów, a także lepsze wzajemne poznanie, wymianę doświadczeń, wspólne stawianie czoła nowym wyzwaniom związanym z głoszeniem Ewangelii oraz rozwojem życia duszpasterskiego reagującego na wyzwania przyszłości. Prezydium rady podkreśla, że obecnie największym wyzwaniem, jakie czeka Kościół w Europie jest pomoc w podniesieniu się z pandemii. Inne pilne zadanie to budowanie dialogu między wyznawcami różnych religii jako fundament tworzenia coraz bardziej braterskiego świata. Przypomniano jednocześnie o konieczności większej troski o stworzenie, na co szczególną uwagę zwraca Papież Franciszek.
CZYTAJ DALEJ

Boże Narodzenie i Nowy Rok wypadają w piątek. Czy w te dni obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych?

W 2026 r. Uroczystość Narodzenia Pańskiego wypada w piątek. Podobnie będzie 1 stycznia 2027 r., kiedy Kościół obchodzi uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Czy w związku z tym katolików obowiązuje piątkowa wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych? Odpowiedź jest jednoznaczna: w te dwa dni nie ma obowiązku zachowania piątkowej wstrzemięźliwości.

Wstrzemięźliwość od spożywania mięsa lub innych pokarmów, zgodnie z postanowieniem konferencji biskupów, należy zachowywać we wszystkie piątki całego roku, chyba że w piątek przypada dzień zaliczony do uroczystości; natomiast wstrzemięźliwość i post obowiązują w środę popielcową oraz w piątek Męki i Śmierci Pana Naszego Jezusa Chrystusa.
CZYTAJ DALEJ

Szacunek dla ciała sprawcy nie pomniejsza krzywdy ofiar

2026-11-16 17:44

Karol Porwich/Niedziela

Wydarzenia z 7 listopada 2026 roku wstrząsnęły całą Polską. Michał O. zamordował swoich rodziców oraz siostrę, a także strzelał do nieznanych sobie osób na krakowskim Rynku i odebrał życie 6 osobom, raniąc przy tym kilkanaście innych. Ta tragedia rodzi również pytania dotyczące losu ciała sprawcy.

Wśród nich jest pytanie o pogrzeb zmarłego zbrodniarza. Co zrobić z ciałem sprawcy, skoro nikt z rodziny się po nie nie zgłasza? i drugie, czy należy mu się pogrzeb katolicki? Odpowiedzi na te pytania rozgrzewają internet, a dziś Łukasz Gibała, prezydent Krakowa zapowiedział, że jeśli rodzina nie odbierze ciała zamachowca, będzie wnioskował do Collegium Medicum UJ o przyjęcie go na cele naukowe i medyczne. Zastrzegł, że wymagałoby to zgody uczelni; w takim przypadku miasto nie organizowałoby pogrzebu w mieście. Gdy mówimy o tak wielkiej tragedii, jaka rozegrała się w Krakowie, pamiętamy przede wszystkim o ofiarach i ich bliskich. Ich cierpienia nie wolno przykryć fałszywą dyskusją o miłosierdziu. Zbrodnia pozostaje złem, ale nie odbiera ludzkiemu ciału godności, która nakazuje traktować je z należnym szacunkiem. W tym kontekście nauczanie Kościoła dopuszcza sekcję zwłok i badania naukowe. Katechizm mówi, że autopsje mogą być moralnie dozwolone ze względu na postępowanie prawne lub badania naukowe. Z kolei papież Pius XII przypominał, że sama wartość badań nie czyni każdej metody moralnie dopuszczalną: trzeba uwzględnić prawa innych osób i granice wyznaczone przez porządek moralny. Jego wypowiedzi o medycynie nie rozstrzygają wprost szczegółowej sytuacji przekazania całego, nieodebranego ciała do badań. Pokazują jednak, że cel naukowy nie zwalnia z obowiązku poszanowania człowieka i jego ciała. Przekazanie ciała na cele naukowe nie oznacza jednak rezygnacji z prawa do godnego pochówku. Ciało po zakończeniu badań powinno zostać pochowane lub skremowane, a doczesne szczątki potraktowane zgodnie z zasadami przypisanymi pochówkowi. I tu przechodzimy do kolejnego punktu, czy takiej osobie należy się pogrzeb katolicki? Przede wszystkim taki pogrzeb nie jest nagrodą za dobre życie ani pochwałą czynów zmarłego. Kościół oddaje zmarłemu należny szacunek i modli się w obliczu jego śmierci; nie ogłasza, że życie tego zmarłego było dobre, święte i nie usprawiedliwia jego czynów. Obrzędy pogrzebu przewidują różne formy celebracji, zależnie od okoliczności; możliwy jest także obrzęd pogrzebowy bez Mszy świętej. Prawo kanoniczne przewiduje odmowę pogrzebu kościelnego. Dotyczy to niektórych jawnych grzeszników, jeśli przed śmiercią nie dali żadnych znaków skruchy i pogrzeb nie może się odbyć bez publicznego zgorszenia wiernych. Gdy pojawia się wątpliwość, sprawę należy przedstawić miejscowemu ordynariuszowi. Nie ma więc reguły: „popełnił najcięższą zbrodnię, zatem pogrzeb zawsze jest wykluczony”. W przypadku sprawcy krakowskiej tragedii nie mamy podstaw, by publicznie przesądzać, czy przed śmiercią dał jakikolwiek znak skruchy ani jak wszystkie okoliczności należałoby ocenić w świetle kan. 1184. W przypadku wątpliwości decyzja należy do miejscowego ordynariusza. W debacie medialnej łatwo wpaść w pułapkę. Jedna prowadzi do zmniejszenia zbrodni i fałszywego miłosierdzia, druga do posiadania prawa do potępienia zbrodni i odmówienia zmarłemu wszelkiej godności. Tymczasem chrześcijańskie podejście do ciała ludzkiego nie jest uniewinnieniem człowieka, a modlitwa za zmarłego nie pochwala tego, co zrobił. Można jednocześnie pamiętać o ofiarach, domagać się sprawiedliwości i nie zgadzać się na poniżanie ludzkich zwłok. Bo przecież pamięć o ofiarach i szacunek dla ciała sprawcy to dwa odrębne tematy. Jeśli ciało zostanie przekazane do badań naukowych, trzeba zadbać, by było to rozwiązanie godne i zgodne z właściwymi zasadami, a nie aktem odwetu. Jeśli pojawi się pytanie o pogrzeb katolicki, należy rozstrzygnąć je w świetle prawa kanonicznego i konkretnych okoliczności, nie zaś za pomocą zbiorowego sądu. Jest to trudna próba moralna, ale właśnie w takich chwilach możemy stanąć niczym na egzaminie z wiary, czy potrafimy bronić godności człowieka, nie zmniejszając zarazem krzywdy jego ofiar. A poza tym chrześcijańska nadzieja każe nam pamiętać o bólu tych, którzy zostali, i o tym, że nawet po śmierci ciało człowieka należy traktować z godnością.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję