Kl. Jan Siemaszko pochodzi ze Świebodzina. Za kilka tygodni ukończy on piąty, przedostatni rok studiów seminaryjnych. Jako diakon będzie jeszcze przez rok kontynuował formację w seminarium przygotowując się do święceń kapłańskich.

Zapytany, czym na drodze formacji do kapłaństwa jest dla niego przyjęcie święceń diakonatu, odpowiada: – W sposób sakramentalny już wkroczę na tę drogę, której chcę być z Bożą pomocą wierny do końca życia. To na pewno będzie ostatni etap przygotowań do święceń prezbiteratu, wdrażanie się w już konkretną posługę na parafii – mówi kl. Jan Siemaszko. – Będzie to się odbywało i przez mówienie kazań, i przez pójście na kolędę, ale też poprzez zwyczajne bycie i życie chociaż przez weekendy życiem parafialnym. W tym roku obchodzimy rok św. Franciszka, jednego z najbardziej znanych świętych diakonów. Myślę, że to dobry przykład do naśladowania, jeśli chodzi o służbę, ale także o życie Ewangelią, do czego będę po święceniach zobowiązany. Święcenia diakonatu przyjmuje się nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi – podaje katechizm. Służba to nie jest popularne słowo i nie jest łatwa i oczywista. Niemniej na tym polega bycie diakonem i do tego chciałbym dążyć – wyjaśnia.

Obrzęd święceń diakonatu ma miejsce podczas Mszy św. Rozpocznie się on po odczytaniu Ewangelii od przedstawienia kandydata zgromadzonym wiernym. Następnie, po wysłuchaniu homilii biskupa, kandydat wyrazi publicznie wolę przyjęcia święceń oraz związanych z nimi zadań i wymagań, w tym obowiązku dozgonnego życia w celibacie. Przyrzeknie również cześć i posłuszeństwo swojemu biskupowi. Następnie – podczas gdy kandydat będzie leżał krzyżem – zgromadzeni wierni odśpiewają litanię do wszystkich świętych. Po litanii dokona się istotny obrzęd święceń: biskup w milczeniu włoży ręce na głowę kandydata oraz odmówi modlitwę konsekracyjną. Po jej zakończeniu nowo wyświęcony diakon otrzyma właściwy sobie strój liturgiczny, czyli stułę noszoną na lewym ramieniu oraz dalmatykę (wierzchnią szatę z rękawami). W stroju diakońskim podejdzie do biskupa, który wręczy mu księgę Ewangelii i udzieli pocałunku pokoju.

Sakrament święceń został ustanowiony przez Chrystusa, który uczynił Apostołów i ich następców, czyli biskupów, uczestnikami swojej własnej misji. Z kolei biskupi zadania swego urzędu przekazali w różnym stopniu innym członkom Kościoła. Dlatego już od czasów starożytnych urząd kościelny sprawowany jest w trzech odrębnych stopniach przez biskupów, prezbiterów i diakonów. Diakoni znajdują się na najniższym szczeblu hierarchii. W jedności z biskupem i jego prezbiterium wypełniają oni swoją posługę w liturgii, głoszeniu słowa Bożego i dziełach miłości. Diakoni odczytują Ewangelię podczas mszy św. i usługują przy ołtarzu. Mają prawo rozdzielać wiernym komunię św. Mogą głosić kazania, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu małżeństw, przewodniczyć modlitwom i prowadzić pogrzeby. Diakoni, którzy przygotowują się do przyjęcia święceń kapłańskich, zobowiązani są do zachowywania celibatu.