Przed swoją męką i śmiercią, w ramach obchodów starożytnego święta Paschy, Jezus ustanawia Nową Paschę. Uprzedza to, co stanie się w Wielki Piątek na krzyżu, i teraz, podczas Ostatniej Wieczerzy, pod znakami chleba i wina daje swoje Ciało i Krew Apostołom, ustanawiając obrzęd wiekuistej ofiary. Zobowiązuje ich do ponawiania tego, co sam uczynił dla uobecnienia wśród ludzi zbawczej obecności krwawej ofiary. Mają to czynić w Jego imieniu, tak jak On to uczynił, i na Jego pamiątkę. Powtarzać Ostatnią Wieczerzę, to znaczy powtarzać ją w tym samym klimacie miłości, służby człowiekowi, oddania mu aż do końca, jak to uczynił Chrystus. On sam ustalił ten kontekst moralny, na którym szczególnie mu zależało. Uczynił to przez umycie nóg Apostołom i przez nowe przykazanie, które z tym obrzędem na zawsze złączył - przykazanie miłości. Aby odtworzyć atmosferę tamtej chwili, trzeba pamiętać o tym, co powiedział o zjednoczeniu ze sobą, o traktowaniu nas jak przyjaciół, o potrzebie jedności, a wreszcie o posłaniu na świat.
Chrystus uobecnia się wśród nas, gdy gromadzimy się w Jego imię na słuchaniu słowa Bożego i łamaniu chleba. Po to właśnie ustanowił Eucharystię - ofiarę wiekuistą swego Ciała i Krwi - ucztą Nowego Przymierza, Najświętszym Sakramentem swej obecności. Wymienione aspekty tego sakramentu uzupełniają się, wynikają z siebie, stanowią jedną całość. Ofiara, uczta, przedłużona obecność - tak się wewnętrznie porządkują. Nie można ich oddzielić od siebie. To wszystko jest jeden i ten sam sakrament Miłości.
Kiedy przyjmujemy Jezusa Eucharystycznego, na słowa "Ciało Chrystusa" odpowiadamy "Amen". Niech to będzie wyrazem naszej przyjaźni z Jezusem i pragnienia, by dorastać całym życiem do tego, czego tu dostępujemy. Kiedyś przez całą wieczność będziemy się radowali tym, że rozpoznaliśmy Go tu, na ziemi, obecnego pod zasłoną chleba i wina. Maranatha! Przyjdź, Panie Jezu!

Modlitwa: Panie, mówisz nam "bierzcie i jedzcie". Stale nam to powtarzasz, bo widzisz, że jeszcze nie dosyć nasyciliśmy się Tobą. I nie przestań, powtarzać nam tych słów, aż w nas nie wzbudzisz takiego pragnienia Ciebie, które zachowa nas na życie wieczne.