Pan Bóg przychodzi z mocą, aby zniszczyć dzieła grzechu, a Jego ramię dzierży władzę, aby rozbroić Złego. Zaprawdę Jezus postępuje jak Dobry Pasterz, który pasie stado i gromadzi je, aby nie uległo rozproszeniu (Iz 40,10-11), i daje swe własne życie, aby miało ono życie. To przez Jego odkupieńczą śmierć człowiek został wyzwolony od panowania grzechu i pojednał się z Ojcem. To przez Jego zmartwychwstanie człowiek jest zbawiony od śmierci wiecznej i staje się zwycięzcą nad Złym”.

Podczas każdego chrztu św. następuje głębokie zjednoczenie z Jezusem, które jest wieczne i które jest zanurzone w tajemnicę Jego śmierci. Tej śmierci, która jest źródłem nowego życia. To jest wielki cud, który każdego dnia powtarza się w wielu świątyniach na całym świecie. Otrzymując chrzest, rodzimy się do nowego życia jako dzieci Boże i stajemy się uczestnikami synowskiej relacji Jezusa z Ojcem. Od tej chwili z pełną ufnością możemy zwracać się do Boga: „Abba Ojcze!”. Kiedy włączeni zostajemy w tę relację i uwolnieni od grzechu pierworodnego, stajemy się żywymi członkami jednego ciała, którym jest Kościół. Bóg uzdalnia nas, abyśmy w pełni mogli żyć swoim powołaniem do świętości i odziedziczyć życie wieczne pozyskane za sprawą zmartwychwstałego Pana.