Przeglądając codziennie watykański dziennik "L´Osservatore Romano", zauważyłem na "trzeciej stronie" ("Terza pagina" - nieraz bywa na innej stronie, ale zawsze nosi tytuł "Terza pagina"), poświęconej
kulturze, krótki artykuł kard. A. M. Deskura, b. przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Środków Przekazu. Dzielę się tymi spostrzeżeniami z Czytelnikami. Serdecznie pozdrawiam
Słowa "kultura" i "inkulturacja" są coraz bardziej modne, również gdy chodzi o prawdziwe i właściwe przejawy barbarzyństwa, jak na przykład kanibalizm, ofiary z ludzi i w ogóle pogwałcenie praw człowieka,
podczas gdy, z drugiej strony, Rzym i kraje europejskie uważają się za nosicieli cywilizacji, a więc i procesów cywilizacyjnych.
Dlatego wydaje mi się wskazane wyjaśnić istotne elementy, które porządkują stosunki między cywilizacją a kulturami. Cywilizacja zawiera w sobie trzy konieczne elementy:
1) filozofia grecka;
2) prawo rzymskie; "iustum et rectum" prawa rzymskiego zawiera przede wszystkim fundamentalne prawa człowieka: na pierwszym miejscu prawo do życia, następnie prawo do uczciwej pracy i również, w naszych
czasach, prawo do rzetelnej i szybkiej informacji; wyczerpanie ("scoop") wiadomości, jakie może interesować dziennikarza z punktu finansowego, nie tylko nie odpowiada, ale godzi w prawa ludzkie, jeśli
chodzi o informację fałszywą i świadomie niepełną; wyczucie prawa rzymskiego przyniosło z sobą pojęcie dobra ("bonum") wspólnego, rozwinięte i wyjaśnione przez filozofię tomistyczną i przyjęte w szczególny
sposób przez Powszechny Sobór Watykański II; stanowi więc część cywilizującego dzieła Soboru powszechnie uznawanego i przyjętego;
3) monoteizm Abrahama, wspólny chrześcijanom, żydom i muzułmanom.
Tak więc myśląc o ewentualnej przyszłości zjednoczonej Europy, byłoby pożądane, by jak Rzym został zbudowany na siedmiu wzgórzach, tak nowa Europa, jeśliby zechciała wziąć na siebie na nowo zadanie
cywilizowania świata, została zbudowana na trzech wzgórzach:
- Akropol
- Kapitol
- Synaj.
W przeciwnym razie przyszła struktura europejska będzie narażona na ryzyko sprzyjania nie cywilizacji, ale barbarzyństwu.
A. M. kard. Deskur, Tre Colli per la nuova Europa, "L´Osservatore Romano", 24 stycznia 2003 r., s. 3.
Potrzeba roztropności – apeluje swoją postawą Jezus. Uderzają słowa Ewangelisty, który mówi, że Jezus, kiedy usłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Dla czego? Obawiał się Heroda? Ale czy Bóg może się kogoś bać? Przed kimś uciekać?
Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.
24 stycznia 2026 roku w Libiążu, rodzinnej miejscowości Sługi Bożej Heleny Kmieć, odbędą się obchody 9. rocznicy jej śmierci. W parafii św. Barbary – tam, gdzie „rodziło się serce Heleny”, uczennicy–misjonarki, która z kościelnej i szkolnej ławki wyruszyła aż na krańce świata – wierni spotkają się na wspólnej modlitwie i wdzięcznej pamięci o młodej wolontariuszce.
Helena Kmieć urodziła się w 1991 roku w Krakowie, dorastała w Libiążu, a jej rodzinny dom, szkoła i parafia św. Barbary były miejscami, w których dojrzewało pragnienie służby Bogu i ludziom. Od 2012 roku należała do Wolontariatu Misyjnego Salvator. Swoją drogę wolontariacką rozpoczynała na Węgrzech, następnie wyjechała na dłuższą misję do Zambii, gdzie pracowała z dziećmi ulicy, a kolejnym etapem jej posługi była Rumunia, w której angażowała się w animację młodzieży.
XXVIII Konferencja Naukowo-Szkoleniowa Opieki Paliatywnej i Zespołów Hospicyjnych odbyła się w dniach 15–17 stycznia 2026 r. w Częstochowie pod hasłem: „Każdy człowiek jest osobnym rozdziałem – o godności, etyce i obecności w opiece paliatywnej”.
Konferencja została zorganizowana przez Stowarzyszenie Opieki Hospicyjnej Ziemi Częstochowskiej we współpracy z Polskim Towarzystwem Pielęgniarstwa Opieki Paliatywnej oraz firmą Akamed. Tegoroczna edycja, zaprojektowana w bezpośrednim oparciu o potrzeby praktyki klinicznej, łączyła warsztaty, sesje plenarne z aktualizacją wytycznych oraz perspektywę etyczno-humanistyczną opieki paliatywnej. Wydarzenie skupiło ponad 300 uczestników i ponownie połączyło wysoki poziom merytoryczny z wymiarem formacyjnym środowiska hospicyjnego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
