Reklama

Wiara

GPS na życie

Młody wyjeżdża na misję

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Co przychodzi ci na myśl, gdy słyszysz o wyjazdach na misje? Widzisz afrykańską sawannę, roześmianą Matkę Teresę z Kalkuty, braci zakonnych wiozących na taczkach cegły do powstającego domu rekolekcyjnego, siostry uczące cierpliwie angielskiego w szkole czy biedę potrzebujących ludzi i płacz dzieci? A może myślisz: „To interesujące, chyba coś dla mnie…”? Prócz długoterminowych wyjazdów na misje istnieje również możliwość kilkutygodniowego lub kilkumiesięcznego wolontariatu w Europie Wschodniej, Południowej, w Azji, Afryce, Ameryce Południowej, na Bliskim Wschodzie… Przygotowania do wyjazdów już trwają.

Zrobić krok

Reklama

Krótkoterminowe wyjazdy organizują polskie zakony i zgromadzenia, wśród nich: oblaci, pallotyni, salwatorianie, salezjanie, werbiści, a spotkania wspólnot misyjnych odbywają się regularnie na terenie całej Polski. Zaproszenie do udziału w misjach jest skierowane do osób pełnoletnich, które chcą wyjechać w okresie wakacyjnym. Minimalny czas misji to dwa tygodnie. Wolontariaty zobowiązują jednak przyszłego misjonarza do wcześniejszej, co najmniej rocznej formacji. O tym, jak zrobić ten krok i przyłączyć się do wolontariatu misyjnego, mówi Małgorzata Dadej, koordynator Międzynarodowego Wolontariatu Don Bosco w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym w Warszawie: – Najważniejsze: przyjechać do ośrodka misyjnego, aby poznać swoją motywację. Spotkania wolontariatu są okazją do rozmów z misjonarzami, wolontariuszami; do sprawdzenia, czy tego właśnie szukamy, czy misja polegająca w szczególności na pracy z dziećmi i młodzieżą, charakterystyczna dla charyzmatu salezjańskiego, to coś dla nas.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Dojrzewanie

Chęć wyjazdu i osobista deklaracja umacniają się w ciągu formacji, czyli kształtowania wolontariusza jako człowieka, chrześcijanina i przyszłego misjonarza. Trwa co najmniej rok. Głębsze poznanie siebie, sprawdzenie autentyczności swoich misyjnych motywacji, pogłębienie relacji z Jezusem, drugim człowiekiem i poznawanie siebie – to cele formacyjne. – Wyjazd na wolontariat misyjny – niezależnie od tego, czy w jego trakcie wykonuje się prace porządkowe, czy głosi się Ewangelię na ulicach – winien być motywowany przede wszystkim wymiarem duchowym: „Chcę dzielić się z innymi szczęściem, którym dla mnie jest Jezus Chrystus” – zaznacza o. Marcin Szafors OMI z Oblackiego Wolontariatu Misyjnego NINIWA.

Reklama

W ciągu roku przygotowań, rozpoczynającego się we wrześniu lub październiku, organizowane są spotkania lokalne i ogólnopolskie, wypełnione wspólną i osobistą modlitwą, konferencjami, rozmowami… – Pierwsze pół roku formacji to kształtowanie w młodym człowieku świadomości misyjnej, czyli świadomości dawania świadectwa o Ewangelii tu, gdzie jest. Drugie pół roku to bezpośrednie przygotowanie do wyjazdu na konkretną placówkę – mówi ks. Kamil Leszczyński SDS z Wolontariatu Misyjnego SALVATOR. Prócz formacji duchowej mają też miejsce warsztaty tematyczne, np. psychologiczne czy medyczne. Przygotowanie językowe (np. języka czeskiego, rosyjskiego) realizowane jest albo we własnym zakresie, albo organizowane jest przez wolontariat. Wybór miejsca misyjnego może zależeć od wolontariusza. Trzeba być jednak otwartym na służbę w placówkach, które zostaną zaproponowane. – Ważniejsza jest pomoc misji w tym miejscu, w którym jest potrzeba – mówi Katarzyna Mierzejewska z Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego „Młodzi Światu”. Przyszły misjonarz zawsze jednak wie wcześniej, dokąd wyjedzie. Koszty podróży lub pobytu zależą od miejsca misji i warunków ustalanych przez wolontariat. Choć mogą być one bardzo wysokie (np. do krajów afrykańskich), to udaje się je pokryć dzięki zgromadzonym przez wolontariusza środkom w czasie roku formacyjnego (zarobionym czy pozyskanym od sponsorów, organizacji rządowych i pozarządowych). O. Mirosław Piątkowski SVD z Werbistowskiego Wolontariatu Misyjnego APOLLOS podaje na to przykłady: – Są młodzi wolontariusze, którzy chcąc wyjechać na 6 tygodni do Zambii (do pomocy przy budowie przedszkola), jechali do Anglii, by na to zarobić. Wolontariuszka, która wyjechała do Irkucka, na jednym ze spotkań z przyjaciółmi misji opowiadała tak przekonująco o wolontariacie, swoich planach i potrzebach, że po spotkaniu jedna z osób zaoferowała, że zapłaci za jej bilet (2 tys. zł)!

Owoce

Co zostaje po wolontariacie, gdy wraca się do domu? Może więcej dostrzega się, docenia? Np. skromny, ale bezpieczny dom, swoją nieidealną, ale kochaną rodzinę, perspektywy pracy i lepszej przyszłości, wygodne łóżko, chrupkie pieczywo z ulubioną wędliną na śniadanie… Z drugiej strony powrót do miejsca nauki, pracy i codziennego życia nie musi oznaczać końca misji. – Wyjazd na wolontariat to etap misji, którą kontynuuje się po powrocie do domu. Wolontariusz powinien mówić o swoich doświadczeniach zdobytych podczas wyjazdu, o ludziach, których spotkał, którym pomagał. Wielu wolontariuszy stwierdziło, że dostało na misji więcej, niż dało – mówi o. Jerzy Limanówka SAC z Pallotyńskiego Wolontariatu Misyjnego. Wspólnota, jaką tworzyło się w czasie roku formacyjnego, może trwać dalej, a służba ludziom spotkanym na misji, nie musi kończyć się wraz z powrotem do Polski. W kraju można organizować kwesty na rzecz misji, wspierać działalność wolontariatów misyjnych przez własne zaangażowanie, można też zachęcać innych do zainteresowania się tematem misji. Czy misja dotyczy jednak tylko tych, którzy żyją daleko od nas – w biedzie, chorobie, wojnie? A może pomoc rodzeństwu w lekcjach, odwiedzenie kogoś w szpitalu, cierpliwe wysłuchanie czyjejś trudnej historii, to też misja?

Październik to dobry czas na poruszenie tematu wolontariatu misyjnego skierowanego do nas, młodych. Przygotowania do kolejnych wyjazdów wakacyjnych już się rozpoczęły. Może między innymi dla ciebie? Daty spotkań listopadowych znajdują się na stronach internetowych wolontariatów :)

2015-10-14 08:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jestem drugi

Chcę być pierwszy. Sam sobie wystarczać. Być silny. Niezależny. Dobrze wypadać. Problem, gdy poznaję, że wcale taki nie jestem. Co mam wtedy począć sam ze sobą? Mogę spiąć się wewnętrznie i próbować udawać silnego. Albo być dla siebie bardzo surowym. Żadnego przebaczania. Ale mogę też otworzyć się na miłość Pana Boga. Przyjmować ją. Pozwolić Mu kochać mnie takiego, jakim jestem. Zawsze jest to dla mnie wyzwalające doświadczenie. Wtedy już nie chcę być pierwszy w pogoni za własnym szczęściem. Bo co bym zrobił bez mojego Pana, który mnie tak kocha? On jest pierwszy. Jestem drugi.
CZYTAJ DALEJ

Kim są kobiety w bieli obecne na inauguracji pontyfikatu Leona XIV?

2025-05-19 10:18

[ TEMATY ]

Papież Leon XIV

kobiety w bieli

inauguracja pontyfikatu

Hello Fotografia

Kobiety w bieli obecne na inauguracji pontyfikatu Leona XIV

Kobiety w bieli obecne na inauguracji pontyfikatu Leona XIV

18 maja, w piękne wiosenne przedpołudnie Leon XIV odprawił Mszę św. inaugurującą jego pontyfikat. O wadze tego wydarzenia świadczy fakt, że w liturgii na placu św. Piotra uczestniczyło ponad 150 delegacji państwowych z całego świata. A wśród nich kilka "niestandardowo" - jak na tę okoliczność - ubranych kobiet. Jakie znaczenie miał ich biały strój?

Sektor po lewej stronie ołtarza zajęli kardynałowie i biskupi, natomiast sektor po prawej stronie był zarezerwowany dla delegacji państwowych. Szczególnie liczne były delegacje państw związanych z Leonem XIV: Włochy – Papież jest Biskupem Rzymu; Stany Zjednoczone, gdyż Papież Prevost jest obywatelem amerykańskim; Peru - Robert Prevost przez wiele lat pracował w Peru, gdzie był biskupem diecezji Chiclayo. W zdecydowanej większości osoby, które wypełniły sektor delegacji państwowych były ubrane na czarno, dlatego tym bardziej rzucały się w oczy białe suknie kilku kobiet zasiadających w pierwszym rzędzie.
CZYTAJ DALEJ

Watykan: kard. Tagle otrzymał diecezję tytularną, która wcześniej należała do Leona XIV

Ojciec Święty nadał tytuł kościoła podmiejskiego w Albano Jego Eminencji Kardynałowi Luisowi Antonio G. Tagle, pro-prefektowi Dykasterii ds. Ewangelizacji w Sekcji do spraw Pierwszej Ewangelizacji i Nowych Kościołów Partykularnych - poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Kard. Tagle należy od 1 maja 2020 roku do grona kardynałów-biskupów, ale dotychczas nie miał przypisanej żadnej diecezji podmiejskiej. Wcześniej była to diecezja tytularna kard. Roberta Prevosta - obecnie papieża Leona XIV.

Diecezje podmiejskie to siedem diecezji bezpośrednio sąsiadujących z diecezją rzymską i jej podległych. Od XI wieku biskupi tych diecezji są elektorami papieża (jako biskupa Rzymu). Dało to początek tytułowi kardynała-biskupa. Od 1962 r. kardynałowie-biskupi tych diecezji nie pełnią już żadnych funkcji duszpasterskich.
CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję