Nieszporami do Najświętszej Maryi Panny 4 września rozpoczęliśmy w nowomiejskiej bazylice rekolekcje przygotowujące do odpustu Matki Bożej Łąkowskiej.
Maryjne zamyślenia
Maryjne zamyślenia prowadził ks. kan. Adam Filarski, dziekan działdowski. Były to moje czwarte rekolekcje, odkąd dane mi jest być wikariuszem w tejże parafii. Zaskoczeniem okazała się dla mnie tradycja tzw. procesji wodnej na rozpoczęcie rekolekcji. Polega ona na tym, że figura Matki Bożej Łąkowskiej zostaje zaniesiona nad Drwęcę nieopodal bazyliki i tam podąża motorówką do Łąk Bratiańskich w asyście kapłanów i kajakarzy. W tym roku, niestety, procesja się nie odbyła z powodu zbyt niskiego poziomu wody w rzece. Do Łąk Bratiańskich, na miejsce dawnego klasztoru franciszkańskiego, udaliśmy się samochodami, aby właśnie tam, w pierwotnym miejscu kultu Matki Bożej Łąkowskiej, sprawować Eucharystię. Rekolekcjonista nawiązał podczas homilii do rzeki jako przeszkody w naszym życiu, która oddziela od Boga i Jego miłości, a także do mostów, które budujemy, aby owe przeszkody pokonywać. Podkreśliłł, że w budowaniu mostów pomaga nam niestrudzenie Matka Boża, wskazując na ten najdoskonalszy pomost, którym jest Jezus. Po Mszy św. przy blasku świec udaliśmy się procesyjnie do bazyliki, odmawiając Różaniec.
Sobota była dniem poświęconym chorym. Odprawiona została Msza św. z udzieleniem sakramentu namaszczenia. Rokrocznie ludzie chorzy, cierpiący ofiarują swoje cierpienia przed tronem Pani Łąkowskiej, prosząc o dar zdrowia lub wytrwania w trudnościach.
Wieczorem zgromadziliśmy się w bazylice na Apelu Maryjnym wszystkich stanów, zakładów pracy i instytucji oraz wspólnot dla intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jest to szczególny moment, kiedy parafianie gromadzą się u stóp Pani Łąkowskiej i Chrystusa, zawierzając im całe swoje życie oraz przyrzekając być świadkami wiary wszędzie tam, gdzie zostają posłani.
Niedziela to dzień, w którym ksiądz rekolekcjonista przygotowywał wiernych do owocnego odbycia sakramentu pokuty i pojednania. Omawiając warunki dobrej spowiedzi, zachęcał parafian, aby poważnie podeszli do tego sakramentu, rzetelnie się do niego przygotowali i wzbudzili żal za wszystkie popełnione grzechy.
Reklama
W poniedziałkowe przedpołudnie odbyła się Msza św. dla jubilatów, którzy obchodzą w tym roku 50-lecie i 60-lecie sakramentu małżeństwa. Nie kryjąc wzruszenia, odnawiali swoje przysięgi małżeńskie i zapewniali o dalszym trwaniu we wzajemnej miłości. Kolejne wydarzenia wieńczyły nasze rekolekcje, a były to: wieczorny Różaniec łąkowski oraz Pasterka Maryjna celebrowana przez kapłanów pochodzących z naszej parafii i tych, którzy w niej pracowali. Każdego roku przyjeżdżają oni do Matki Kapłanów, aby prosić o potrzebne łaski na dalsze lata pasterzowania. Pewnie w niedalekiej przyszłości również do nich dołączę. Po Mszy św. mieszkańcy Nowego Miasta i okolic czuwali przed figurą Matki Bożej aż do pierwszej Mszy św. porannej.
Uroczystość odpustowa
8 września, święto Narodzin Najświętszej Maryi Panny, to uroczystość odpustowa. Sumie przewodniczył bp Andrzej Suski. Potem w bazylice licznie zgromadziły się dzieci, które przyniosły kwiaty dla Matki Bożej. Wszystkie dzieci otrzymały od Księdza Biskupa indywidualne błogosławieństwo. Następnie do bazyliki przybyła młodzież, aby odnowić swoje ofiarowanie Łąkowskiej Pani.
Wieczorną Mszą św. zakończyliśmy uroczystości, trwając w nadziei na kolejne duchowe przeżycia, które przed nami już za rok. Zachęcamy do wzięcia w nich udziału.
W Piśmie Świętym czytamy: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz podobnego Nam” (Rdz 1, 26) i dalej: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył” (Rdz 1, 27). Jakie podobieństwo autor natchniony tej świętej księgi chce nam uświadomić, przekazać, o jakim podobieństwie chce nam powiedzieć? Oczywiście, nie chodzi tu o podobieństwo ciała, bo Bóg jest Duchem. Autor natchniony wskazuje więc na podobieństwo na płaszczyźnie ludzkiej, intelektualnej oraz wolitywnej. Bóg, stwarzając człowieka, dał mu duszę czystą niepokalaną, niezmazaną żadną winą, żadną pożądliwością, bez skłonności do zła. Człowiek już po stworzeniu, czyli przed grzechem pierworodnym, przewyższał wszelkie ziemskie stworzenia, ponieważ był pełen cnót, chociaż wszystko, co Bóg stworzył, było piękne i dobre. Świadczy o tym Księga Rodzaju: „A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre” (1, 31). Świat był piękny, pełen ładu, harmonii i porządku. Wszystko było przepełnione radością, szczęściem. Cała przyroda wraz z człowiekiem żyła ze sobą w przyjaźni, we współpracy. Nikomu niczego nie brakowało. Człowiek oglądał Boga, rozmawiał z Nim. Ten stan trwał do chwili pierwszego grzechu człowieka. To grzech człowieka, który polegał na pysze i nieposłuszeństwie Bogu, zniszczył całe szczęście Raju. Bóg ukarał człowieka, ale jednocześnie zapowiedział drugą niewiastę - drugą Ewę, która naprawi skutki grzechu pierworodnego. Ludzie przez długie wieki oczekiwali niewiasty, która przyniesie wybawienie i da światu Mesjasza. Kiedy nadszedł wyznaczony czas przez Boga, przyszła na świat Maryja - Niepokalanie Poczęta. Bóg zachował ją od grzechu pierworodnego. Od poczęcia więc była bez zmazy, czysta, nieskalana, pełna łaski Bożej. Niepokalane Poczęcie było dla Maryi darem, skarbem i przywilejem darmo danym przez Boga. To że przez całe życie nie popełniła żadnego nawet najmniejszego grzechu, było owocem Jej współpracy z otrzymaną łaską. Przepełniona miłością do Boga, ku Niemu, nieustanne kierowała swe Serce; przy Nim trwała myślą w nieustannej adoracji. Czuwała, aby we wszystkim wypełnić Jego wolę. Wiele lat swego ziemskiego życia spędziła w ubogim Nazarecie wśród ludzi. Będzie widziała zło - ono będzie Ją bardzo ranić, ale Jej dusza będzie zawsze złączona z Bogiem. W swym sercu nosiła skarby Raju utraconego przez pierwszych ludzi. Bóg jej zaufał, a Ona nie zawiodła Boga, była zawsze Mu wierna, zawsze posłuszna w codziennym szarym, na pozór zwykłym życiu. Posłuszeństwo było dewizą Jej ziemskiego życia. Kiedy stała pod krzyżem swego Syna, okazała posłuszeństwo Bogu. Wytrwała do końca. Ten miecz boleści, który Ją przeniknął, był „ceną”, jaką zapłaciła za nieposłuszeństwo wielu ludzi.
Każdego roku w okresie Adwentu obchodzimy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Kościół stawia nam Ją za wzór i ukazuje Jej duchowe piękno. Mijają pokolenia, a ludzie wciąż wpatrują się w swoją duchową Matkę. Wśród tej rzeszy był bł. Honorat Koźmiński, który żył w XIX wieku. Po swoim nawróceniu zaufał Maryi i Jej się oddał pod opiekę. W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny 8 grudnia 1885 r. założył bezhabitowe zgromadzenie zakonne Jej poświęcone pod nazwą Zgromadzenie Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny. Jako główne zadanie Błogosławiony postawił przed siostrami wychowanie dzieci i młodzieży. Oczywiście, chodziło tu o wychowanie chrześcijańskie. Siostry mają zaszczepiać w małych i młodych sercach nie tylko dobra kultury ludzkiej, pogłębiać wiedzę o świecie, rozwijać intelektualnie, ale nade wszystko mają prowadzić do Boga.
Maryja jest Matką nas wszystkich, dlatego trzeba nam do Niej się zwracać i Ją naśladować. Teraz może bardziej niż kiedykolwiek, ponieważ cywilizacja i laicyzacja świata niosą za sobą zagrożenia szczególnie dla tego, co święte, co Boże.
W Kościele ruszyła inicjatywa Parafialne Grupy Obrony Cywilnej. Jej celem jest budowanie odporności lokalnych społeczności w oparciu o wiernych, którzy angażują się w grupach zadaniowych np. zmotoryzowanej, medycznej, wsparcia psychologicznego czy opiekuńczo-wychowawczej.
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w rozmowie z PAP w kwietniu powiedział, że „podobnie jak władze państwowe i samorządowe, także Kościół katolicki ma plan działania na wypadek sytuacji kryzysowych”. Zaznaczył, że w niektórych miejscach są już prowadzone specjalne warsztaty i szkolenia. - Współpracujemy w tych działaniach z Caritas Polska, która ma ogromne doświadczenie w niesieniu pomocy cywilom - powiedział hierarcha.
W Norwegii ponownie oddano do użytku wiernych katolicką kaplicę na wzgórzu Stiklestad. Znajduje się ona na miejscu męczeńskiej śmierci św. Olafa. Świątynię ufundowała w 1930 r. norweska pisarka, konwertytka i noblistka Sigrid Undset. Ta kaplica to duchowe serce Norwegii – podkreślił bp Erik Varden.
Ponowne otwarcie kaplicy i konsekracja nowego ołtarza odbyły się 20 maja, w 144. rocznicę urodzin Sigrin Undset. Uroczystościom przewodniczył bp Erik Varden, ordynariusz diecezji Trondheim. W homilii podkreślił, że Stiklestad to duchowe serce Norwegii - relacjonuje Vatican News.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
