„A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają” (Hbr 5, 9)
Dzieje ludzkości niosą ze sobą mniej lub bardziej pogłębioną refleksję nad sensem życia. Człowiek, wybiegając myślą poza granice śmierci i zdając sobie jednocześnie sprawę z własnej grzeszności i ograniczoności, szuka dla siebie zbawiciela. Kto może nam zagwarantować szczęśliwe życie przyszłe? Kto ma moc, by nas oczyścić – Budda, Kriszna, Mahomet…? Chrześcijanie mają jedno Imię, które oznacza Ukrzyżowanego – Syna Bożego i prawdziwego Człowieka, który swoje życie oddał za nas. Czy jednak w codziennej praktyce traktujemy Chrystusa rzeczywiście jako swego Odkupiciela?
Jeremiasz na wiele wieków przed przyjściem Jezusa oznajmia, że stare przymierze zostało złamane i trzeba teraz oczekiwać przymierza nowego. Jego nowość opiera się na prostym fakcie: oto nie jest już ono czymś „zewnętrznym”, zapisanym na kamiennych tablicach, ale należy do wnętrza, czyli ludzkiego „jestestwa” i wypisane jest „na sercu” człowieka. Skutkiem tej zmiany jest ścisła więź Stworzyciela ze stworzeniem – tak pełna, że nie ma mowy, iżby ktoś nie rozpoznał swego Pana. Poznanie Boga oznacza świadomość tego, kim On jest i jaki jest względem nas oraz jakie ma wobec nas zamiary. Zapewne nie tego oczekiwali proszący Filipa, by im pokazał Jezusa. Nauczyciel zupełnie jednoznacznie odcina się od ludzkich oczekiwań, tłumacząc po raz kolejny, że dopiero wtedy ludzie poznają Go, gdy „zostanie nad ziemię wywyższony”, by „przyciągnąć wszystkich do siebie”. Bazować na słowach i cudach Nazarejczyka to stanowczo za mało – trzeba Go przyjąć w tajemnicy krzyżowej śmierci. Autor Listu do Hebrajczyków wskazuje w tym kontekście na „Syna, który nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”. Nie waha się też mówić o „głośnym wołaniu i płaczu” Chrystusa, które towarzyszyły dziełu Odkupienia. Wszystko, co dokonało się przez synowskie posłuszeństwo Ojcu, staje się zadatkiem zbawienia wiecznego dla ludzi.
Zastosowaniem praktycznym niech będzie dziś osobista lektura Psalmu 51, który w czasie Eucharystii był psalmem responsoryjnym. Konieczne jest nasze wejście w osobistą relację z Odkupicielem, by zaakcentować – za autorem natchnionym – z czym stajemy przed Nim i o co prosimy. Kluczowe słowa to: Zmiłuj się nade mną, Boże; zgładź moją nieprawość; obmyj mnie i oczyść; stwórz serce czyste; odnów moc ducha; przywróć radość i wzmocnij mnie! Dopiero wtedy, kiedy to wszystko w nas się dokona, będziemy zdolni, by swoich współbraci – „nieprawych nauczać dróg Pana” i cieszyć się, że „wracają do Niego grzesznicy”!
Jakże często słyszymy, że wreszcie Bóg kogoś ukarał lub że kogoś spotkała kara Boska. Nierzadko słowa te są wypowiadane z satysfakcją, że zło spotkało się z odpowiednią karą (dobrze mu tak) – oby, oczywiście, kara ta nie dotyczyła nas samych. Czytany dzisiaj fragment Księgi proroka Izajasza zawiera takie słowa: „Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by was zbawić”. Rzeczywiście prorok mówi o Bożej karze, wręcz pomście, i odpłacie. Ale z tych słów wybrzmiewa raczej pokrzepienie i zapewnienie o Bożym zbawieniu. Hebrajski termin naqam, użyty w tym tekście faktycznie, można tłumaczyć jako zemsta, odpłata lub kara. W Biblii jednak odpłata ta łączona jest z Bożą sprawiedliwością wymierzoną konkretnej osobie lub grupie osób za określony grzech, a nie z chęcią zemsty czy jakiegoś rewanżu. Grzech bowiem z jednej strony narusza łączność z Bogiem, z drugiej zaś – niszczy porządek ustanowiony przez Boga. Wymierzona sprawiedliwość w formie kary jest wówczas naprawieniem tego Bożego porządku. Pismo Święte podaje bardzo wiele przykładów takiej kary za grzech, wystarczy wspomnieć: Adama i Ewę, którzy zostali pozbawieni raju za grzech nieposłuszeństwa; Kaina, który został ukarany za zabicie brata; budowniczych wieży Babel, którym Bóg pomieszał języki za grzech pychy; mieszkańców ziemi ukaranych potopem za nieprawość, która się rozszerzała; Sodomę i Gomorę – miasta, które zostały zniszczone za grzechy ich mieszkańców; wreszcie Izraelitów, którzy zostali ukarani za kult złotego cielca pod Synajem, itd. Ta Boża sprawiedliwość nie tylko wyraża się przez karę wobec tych, którzy grzeszą, ale też kojarzy się z Bożym gniewem. W Starym Testamencie gniew Boży nie jest impulsywnością ani chwilowym wybuchem złości, jest raczej reakcją Boga na złamanie Przymierza przez lud wybrany lub na prześladowanie Izraela przez inne narody (wrogie wobec Izraela). Bożej odpłaty zatem mają prawo obawiać się tylko ci, którzy przez grzech zrywają wspólnotę z Bogiem. Dla tych zaś, którzy w tej wspólnocie trwają (chodzi o Przymierze), Boża sprawiedliwość jest zbawieniem. Dlatego Izajasz mówi: „Odwagi! Nie bójcie się! (...); On sam przychodzi, by was zbawić”. To słowa pociechy i zapewnienia, że Bóg nie odrzuca tych, którzy są Mu wierni, ani o nich nie zapomina. Kara jest jedynie dla grzeszników, a dla miłujących Boga jest zbawienie, czyli ogrom Bożych darów i wybawienie z trudnych sytuacji. W tym kontekście Boża odpłata nie tylko wskazuje na reakcję Boga wobec grzechu i grzesznika, ale także mówi o przyczynie Bożej kary. Przyczyną tą jest grzech i człowiek, który zamiast wybrać Boga i Jego zbawienie, odrzuca Bożą propozycję. A zatem gdyby nie grzech, człowiek doświadczałby ze strony Boga jedynie Jego łaskawości. Dlatego po wysłuchaniu dzisiejszej Liturgii Słowa Bożego zróbmy wszystko, byśmy zawsze wybierali Boga .
Papież Franciszek podczas całego pontyfikatu nieustannie sprzeciwiał się wojnie i wzywał do pokoju. Słowa zmarłego przed rokiem, 21 kwietnia 2025, papieża nadal poruszają miliony i pokazują, jak potężne jest jego dziedzictwo, przypomniała korespondentka agencji niemieckojęzycznych w Rzymie, Severina Bartonitschek.
„Non rassegniamoci alla guerra!” - “Nie poddawajmy się wojnie!” - rozbrzmiał pod koniec lutego 2026 roku w znanym teatrze Ariston w San Remo głos papieża Franciszka, usilnie ostrzegający miliony uczestników najsłynniejszego włoskiego festiwalu muzycznego. Głos człowieka, który od 2014 roku ostrzegał przed III wojną światową, nie zamilkł nawet po jego śmierci 21 kwietnia 2025 r., w Poniedziałek Wielkanocny. Jego słowa przestrogi i jasne apele o pokój są dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek.
Domy Pomocy Społecznej dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną prowdzone przez różne zgromadzenia zakonne to miejsca, które stały się symbolem bezwarunkowej miłości i najwyższych standardów opieki nad osobami z najcięższymi niepełnosprawnościami. Dziś nad nimi zawisły czarne chmury. Nowe plany Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej budzą przerażenie nie tylko u sióstr zakonnych, ale i u tysięcy Polaków. Czy biurokratyczna wizja „deinstytucjonalizacji” zniszczy to, co budowano przez 75 lat?
O tej sprawie piszemy tutaj: DPS-y dla niepełnosprawnych dzieci pod znakiem zapytania? Siostry alarmują: „Nazywają nas betonem”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
