Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Dar życia konsekrowanego Cz. 2

Konsekrowani są wśród nas. Praktykując rady ewangeliczne idą z większą swobodą za Chrystusem i dokładniej Go naśladując, a każdy z nich na swój sposób prowadzi życie Bogu poświęcone. Z biskupem diecezji zamojsko-lubaczowskiej Marianem Rojkiem o życiu konsekrowanym rozmawia Małgorzata Godzisz

Niedziela zamojsko-lubaczowska 50/2014, str. 6-7

[ TEMATY ]

konsekracja

Małgorzata Godzisz

Homilia do osób konsekrowanych


Homilia do osób konsekrowanych

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

MAŁGORZATA GODZISZ: – Trudno sobie wyobrazić życie Kościoła bez osób życia konsekrowanego, bez ich świadectwa wiary i poświęcenia. Z biskupem diecezjalnym współpracują na co dzień Siostry ze Zgromadzenia Najświętszego Imienia Jezus przy katedrze zamojskiej. Dlaczego te osoby są tak potrzebne; ich świadectwo i poświęcenie?

Reklama

BP MARIAN ROJEK: – Jeżeli chodzi o dar powołania, to Pan Bóg wie, na jaki czas i w jakim zakresie potrzebne są takie czy inne konkretne powołania. Kiedy popatrzymy całościowo i historycznie, widzimy, że są zakony, które powstają, mają okres rozkwitu, wspaniałego działania, a potem gdzieś w jakiś cichy sposób odchodzą. W innym czasie powstają nowe rodzaje wspólnot z odmiennymi charyzmatami, a więc widać, że Pan Bóg w swojej opatrzności na każdy czas przewiduje; doskonale wie, czego potrzeba i budzi odpowiednie powołania. Stąd też przychodząc do diecezji zamojsko-lubaczowskiej po raz pierwszy bezpośrednio zetknąłem się ze zgromadzeniem bezhabitowym, tzn. spotykałem się wcześniej, ale to były dosyć luźne relacje podczas różnego rodzaju współpracy duszpasterskiej. Natomiast tutaj bezpośrednio zetknąłem się z tym zgromadzeniem dlatego, że siostry troszczą się o mieszkanie, wyżywienie, także o prowadzenie domu biskupiego. Mam możliwość przyglądnięcia się im, sposobowi ich życia, także rozumienia tej specyfiki i charyzmatu, dla którego one się poświęcają. Proszę zauważyć, że są różne zgromadzenia, jedne jakby bardziej ukryte, gdy chodzi o życie kontemplacyjne, inne realizują się więcej w posłudze o charakterze charytatywnym, społecznym, edukacyjnym, w zakresie miłosierdzia i posługi drugiemu człowiekowi. Wiemy, że są zgromadzenia, które dzisiaj bardziej otwierają się na wymiar np. medialny. Ewangelizowanie poprzez przygotowywanie różnych treści, chociażby prowadzenie radia czy gazety, wydawanie czasopism – to są rzeczy, które dzisiaj obecne są w różnych zgromadzeniach. Przyglądając się siostrom, które posługują w Zamościu przy katedrze i w domu biskupim, są obecne także i w kurii – widzę ich specyfikę. Są tam siostry katechetki, siostry, które pracują w kuchni przygotowując posiłki i dbają o prowadzenie tego domu, są zaangażowane w kancelarię parafialną, czy też troszczą się o sprawy kościelne, jak np. pranie, czyszczenie, prasowanie bielizny kościelnej.

– Papież senior Benedykt XVI w 2012 r. powiedział Polakom, że „ewangelizacja jest zadaniem dla nas wszystkich, i taka różnorodność charyzmatów i posług, jakie spełniają zakonnicy i zakonnice czy też członkowie świeckich instytutów życia konsekrowanego, są wielkim bogactwem Kościoła”, w tym również Kościoła zamojsko-lubaczowskiego. Jakie zadania mają do spełnienia te osoby w diecezjalnym programie ewangelizacji?

– Pierwszym zadaniem niezmiernie istotnym i zawsze aktualnym jest wymiar modlitewny. Modlitwa, która potrzebuje osobistego kontaktu z Bogiem. Modlitwa jest tym motorem napędowym wszelkiego działania duszpasterskiego, ewangelizacyjnego i katechetycznego. Modlitwa daje jakość osobowego życia każdej zakonnicy i zakonnika. Proszę popatrzeć, pierwsze nasze oczekiwanie skierowane w odniesieniu do osób życia konsekrowanego, do zakonnic i zakonników, to ludzie modlitwy, ludzie niezwykłego kontaktu z Bogiem, pewnego wewnętrznego wyciszenia i tego daru, który stąd zyskując, mogą nieść do świata, do ludzi młodych, chorych i cierpiących. Osoby życia konsekrowanego, siostry, ojcowie i bracia zakonni, doskonale wiedzą, że bez siły modlitwy nie udźwigną ciężaru swojego powołania, wymiaru charyzmatu, nie podołają oczekiwaniom i wyzwaniom, jakie świat stawia przed nimi. Dlatego dla wymiaru diecezjalnego pierwszym akcentem, którego oczekujemy i który otrzymujemy od osób życia konsekrowanego, jest wymiar duchowości związany przez modlitwę, świadectwo, związku ścisłej relacji z Bogiem i tego skarbu świętości, który kształtuje się i umacnia poprzez wymiar osobistego kontaktu z Panem Bogiem. Kontemplacja, adoracja, modlitwa brewiarzowa, świętość własnego życia – to potem owocuje we wszystkich dziełach i wymiarach, jakie podejmują osoby życia konsekrowanego. Drugi wymiar, którym diecezja kieruje się ku zgromadzeniom zakonnym, to oczekiwanie realizacji ich charyzmatu. My wiemy, że każde zgromadzenie ma pewną specyfikę, zostało powołane do spełniania właściwych sobie zadań i dlatego te zgromadzenia, które u nas są, poza wymiarem np. tych ściśle kontemplacyjnych, które są zamknięte tylko w obszarze modlitwy i pracy, jakby pozostając w benedyktyńskim stylu ora et labora, są skarbem Kościoła. Inne, mając zaplecze duchowe, również otwierają się na zewnątrz, idą do ludzi z pewną misją. Jaka misja jest od nich oczekiwana? Oczywiście obok tego, o czym wspomniałem wcześniej, czyli świadectw, świętości, modlitwy przede wszystkim w naszym wymiarze diecezjalnym, jest część dotycząca wymiaru katechetycznego, a więc ewangelizacji ukierunkowanej przede wszystkim na najmłodsze dzieci, przedszkole, szkoły podstawowe, szkoły średnie. Potem wymiar duszpasterstwa, gdy chodzi o relacje do drugiego człowieka, a więc zatroskanie o osoby chore i cierpiące. Wiem, że wiele sióstr jakby dodatkowo spełnia tę czynność samarytańską zaglądając do chorych, umacniając ich w jakiś sposób, troszcząc się także w tym wymiarze charytatywnym, patrząc, czego tym osobom brakuje. Poza tym są zgromadzenia, które włączają się bezpośrednio w życie parafialne, a więc wymiar duszpasterski prowadzenia grup różnego rodzaju o charakterze pastoralnym, również gdy chodzi o rozwiązywanie pewnych spraw parafialnych, a więc to są przede wszystkim siostry, które są organistkami, pełnią funkcję kościelnego troszcząc się o porządek czy bieliznę kościelną. Potem o ten wymiar otwarty, jak to mamy chociażby w naszej katedrze, związany z kancelarią i z zatroskaniem. Kuria czy katedra, codzienne sprawy: wyżywienie czy prowadzenie pewnego porządku, to są te obszary, w których siostry są obecne. Jeśli chodzi o naszą diecezję, trzeba wspomnieć jeszcze o zgromadzeniach męskich, które są powiązane z sanktuariami, a więc mamy ojców bernardynów w Radecznicy i Hrubieszowie, potem franciszkanów w Horyńcu i Zamościu czy chociażby Misjonarzy Krwi Chrystusa w Łabuńkach. Obecni są też redemptoryści w Zamościu. To jest wymiar związany z prowadzeniem życia modlitewnego, duszpasterskiego czy – tak jak w przypadku Misjonarzy Krwi Chrystusa – wymiar dotyczący człowieka cierpiącego w stanie paliatywnym, kiedy opieka i zwrócenie uwagi na tego człowieka jest szczególnie ważne. Kościół w naszej diecezji też w tym obszarze zatroskania o człowieka jest obecny.

c.d.n.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2014-12-11 11:52

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Depo dokonał konsekracji kościoła Świętej Rodziny na Kalwarii w Praszce

[ TEMATY ]

abp Wacław Depo

konsekracja

Praszka

Marian Florek/TV Niedziela

„Przekraczając progi świątyni trzeba wchodzić do niej ze świadomością, że uczestniczymy w wielkiej tajemnicy Kościoła, który narodził się z przebitego boku i Serca Jezusa Chrystusa” – mówił w homilii abp Wacław Depo metropolita częstochowski, który 17 czerwca przewodniczył Mszy św. z racji konsekracji kościoła Świętej Rodziny na Kalwarii w Praszce.

Mszę św. z metropolitą częstochowskim koncelebrowali m. in. kapłani obchodzący 34. rocznicę swoich święceń kapłańskich.
CZYTAJ DALEJ

Klucz do otrzymania łaski

2025-04-01 17:21

Niedziela Ogólnopolska 14/2025, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Liturgia Słowa z dzisiejszego dnia przypomina nam, kim jest Ten, który do nas przemawia. Zwraca ona naszą uwagę na to, że Bóg jest wszechpotężny, że jest Tym, który ma moc zniszczyć naszego wroga, abyśmy mogli być wolni. A co to za wróg? Bynajmniej nie jest to opcja polityczna przeciwna moim poglądom, nie jest to złośliwy sąsiad ani bezwzględny pracodawca, który wydawałoby się, pozbawiony jest ludzkich uczuć. Moim wrogiem jest wszelkie zło, które siedzi we mnie, zaczyn wszelkiego grzechu, mój nieprzemieniony jeszcze przez łaskę Chrystusa sposób myślenia i postępowania. Mówiąc językiem biblijnym – jest to stary człowiek we mnie, którego nie ukrzyżowałem w sobie, aby mieć prawdziwe życie w sobie – życie, które daje Bóg.
CZYTAJ DALEJ

Polichna. Rekolekcje - czas Bożej miłości

2025-04-06 06:56

Małgorzata Kowalik

W dn. 30 marca – 1 kwietnia w parafii św. Jana Marii Vianneya w Polichnie odbyły się rekolekcje wielkopostne. Czas wchodzenia w tajemnice Bożej miłości parafianie przeżyli pod kierunkiem o. Ryszarda Koczwary z Niepokalanowa.

Chcąc przygotować wiernych do głębokiego przeżycia Wielkiego Tygodnia, rekolekcjonista umacniał ich w cnotach teologalnych, eksponując, że fundamentem duchowości chrześcijańskiej jest wiara, a w jej skład wchodzi poznanie, doświadczenie emocjonalno-wartościujące i moralne działanie. Ukazując wartość Wielkiego Tygodnia, mobilizował do rozwoju wiary, mężnego jej wyznawania w każdych okolicznościach życia. – Trzeba pokazać, że jestem katolikiem, chrześcijaninem i nie wstydzę ani nie boję się wiary – powiedział. Przypomniał, że progresja wiary i wytrwałość w niej, bez względu na różnorodność doświadczeń życia, pozostaje nadrzędnym obowiązkiem chrześcijan, rodziców wobec dzieci i Kościoła wobec wiernych. Pytał więc: - „Co zrobiliśmy z dzieciństwem dzieci, czy mają one jeszcze dzieciństwo? Czy te, które wyjechały za granicę z braku miłości do ziemi, będą miały do kogo/czego wracać?”. Rekolekcjonista uwypuklił, że centrum wiary chrześcijańskiej stanowi Jezus Chrystus. Podkreślił, że „Jezus - centrum, kierownik i wyznacznik mojego życia, może uzdrowić mnie i moich najbliższych”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję