W październiku ubiegłego roku w Niedzieli Warszawskiej opublikowaliśmy obszerny tekst dotyczący 100-lecia Schronienia dla Nauczycielek, czyli obecnego Domu Pomocy Społecznej w Zielonce. Ta niezwykła instytucja
- założona przez nauczycielkę Agnieszkę Helwich oraz ks. Zygmunta Chełmickiego - w końcu XIX w. i pierwszych dziesięcioleciach wieku XX otaczała opieką pedagogów warszawskich, którzy znaleźli się w trudnych
sytuacjach życiowych.
Na przełomie wieków zielonkowskie schronienie było też centrum życia tej podwarszawskiej osady nie mającej jeszcze wtedy praw miejskich. Dzięki temu w Zielonce tworzyło się życie środowiskowe i religijne.
W historii Schronienia swoją genezę miała zielonkowska parafia Matki Boskiej Częstochowskiej. Jej budowniczy ks. Bolesław Jagiełłowicz był uprzednio kapelanem schronienia.
Z okazji jubileuszu wydawnictwo MICHALINEUM wydało książkę Grzegorza P. Dudzika Dzieje idei Agnieszki Helwich. Autor ze szczególną dokładnością pokazał okres powstawania instytucji, jej losy wojenne
oraz dekadę dla kościelnych instytucji najtrudniejszą - czyli wczesne lata powojenne. Ta udokumentowana źródłowo praca wskazuje na zielonkowskim przykładzie jak wiele obecnie istniejących instytucji pomocy
społecznej ma swoje źródło w aktywności i inwencji przedwojennych środowisk katolickich. Prócz dokumentacji pracy księdza Chełmickiego z okresu powstania schronienia są w książce informacje o wielu oddanych
dla sprawy postaciach np. o jednym z fundatorów ks. kan. Jagodzińskim czy też zaangażowanej w prowadzenie instytucji Jadwidze Sikorskiej, znanej założycielce słynnej pensji warszawskiej. Warty uwagi jest
też rozdział dotyczący piękna architektury budynku i sylwetka jego autora znanego architekta Stefana Szyllera oraz opis działalności sióstr obliczanek.
Wsparte źródłami archiwalnymi, wieloma fotografiami i kopiami dokumentów Dzieje idei Agnieszki Helwich są interesującym uzupełnieniem do opracowań na temat przedwojennej działalności charytatywnej
środowisk katolickich.
Grzegorz P. Dudzik "Dzieje idei Agnieszki Helwich", Wydawnictwo MICHALINEUM 2002, Więcej o książce: www.schronienie.prv.pl
Pieśń nad Pieśniami osiąga tutaj jeden z najwyższych szczytów całej księgi. Oblubienica prosi: „Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu”. W świecie starożytnym pieczęć potwierdzała własność, chroniła i uwierzytelniała. Zostawiała znak, który każdy umiał rozpoznać. Prośba dotyka więc trwałości więzi. Serce oznacza wnętrze człowieka, jego pamięć i wolę. Ramię oznacza działanie. Miłość ma przeniknąć jedno i drugie: być obecna w sercu i w czynie. To przynależność przeżywana całą osobą, trwalsza niż chwilowe wzruszenie.
Dalej pada zdanie: „Miłość jest potężna jak śmierć”. W ludzkim doświadczeniu śmierć sięga po każdego. Pieśń zestawia z nią miłość, by ukazać jej siłę i nieustępliwość. Kolejny obraz mówi o żarliwości nieustępliwej jak Szeol - o przywiązaniu, które obejmuje serce całe i niepodzielone. W samym środku wersetu pojawia się zwrot rzadki: „płomień Pański”. Hebrajskie słowo zachowuje skróconą postać imienia Boga. Miłość okazuje się więc ogniem, którego ostateczne źródło bije w samym Panu. Wielkie wody i rzeki nie zdołają jej zagasić. W Biblii wody oznaczają zwykle chaos i zagrożenie; tutaj przegrywają. Ostatnie zdanie odrzuca handel: miłości nie kupuje się za cały majątek domu. Hipolit Rzymski, autor najstarszego chrześcijańskiego komentarza do tej księgi, w szukającej Oblubienicy widział niewiasty, które o świcie biegły do grobu Jezusa. Orygenes odczytywał te słowa jako wezwanie do więzi obejmującej pamięć, wolę i wierność. Kościół słyszy w nich także miłość Boga do duszy i do Kościoła. Ten ogień pozostaje jedyny.
Katolicy zaangażowani w politykę nie mogą wybiórczo traktować Ewangelii i popierać rozwiązań sprzecznych z nauczaniem Chrystusa tylko po to, aby zachować stanowisko lub uniknąć konsekwencji partyjnych - mówił bp senior Ignacy Dec. Hierarcha wskazał głosowanie za aborcją i zapłodnieniem in vitro jako przykład odrzucenia obowiązków wynikających z wiary.
„Pierwszym jest słowo Boże, które Pan Bóg kieruje do nas przez proroków, a szczególnie przez swojego Syna, naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa. To pokarm przede wszystkim dla tej władzy duszy, którą nazywamy intelektem, rozumem - żebyśmy wiedzieli, jak żyć” - mówił biskup.
Zgodnie z tradycją Papież ucałował figurę św. Benedykta
Wracając z Sanktuarium Najświętszej Trójcy w Vallepietra, Papież zatrzymał się w Subiaco, gdzie odwiedził dwa benedyktyńskie klasztory. Modlił się w Świętej Grocie, związanej z początkiem życia monastycznego św. Benedykta, a następnie spotkał się ze wspólnotą benedyktynów.
Po porannej pielgrzymce do Sanktuarium Najświętszej Trójcy w Vallepietra Leon XIV udał się do Subiaco. W Monasterze św. Benedykta zwiedził kompleks klasztorny i zatrzymał się na chwilę cichej modlitwy przed XIII-wiecznym freskiem św. Franciszka z Asyżu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
