Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Na krawędzi

Obraz

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Reklama

Obraz. W zasadzie nic nadzwyczajnego, tysiące podobnych obrazów wisi w europejskich domach. Pole po sianokosach, kopki siana, na pierwszym planie drewniany mosteczek nad polną strugą, omszałe kamienie, zioła, w oddali smuga ciemnego lasu, nad polem niebo z barwnymi chmurami oświetlonymi przez wschodzące słońce. Jest sygnatura autora obrazu – Zigra – nic mi to nie mówi. Lubię ten obraz, jest w nim ogromny spokój, cisza, radość z prostego piękna. Wielkopolski krajobraz, kraina szczęśliwego dzieciństwa… Lubię ten obraz także przez rodzinną opowieść, którą niesie w sobie. Moi dziadkowie zbudowali sobie w połowie lat 30. XX wieku dom w Poznaniu. Dziadek był wnukiem powstańca styczniowego, który musiał uciekać z Kongresówki w obawie przed represjami. Rodzina żyła w biedzie, ale dziadek był ambitny i pracowity (rodzinne fotografie pokazują, że lubił i umiał się także bawić). Startując z posady gońca w poznańskiej firmie „Zachospir”, po kilkunastu latach został jej dyrektorem finansowym. Wtedy stać ich było na zbudowanie domu – podobno dziadek przestudiował bibliotekę książek o budownictwie, żeby umieć rozmawiać z murarzami. Gdy budowany był dom – a wokół powstawało całe osiedle domków jednorodzinnych – w dalekiej Afryce, w Etiopii toczyła się wojna, prasa się o tym rozpisywała. Włoski dyktator Benito Mussolini chciał zagarnąć dla siebie jedyny skrawek Afryki, który nie był wówczas niczyją kolonią. Na nowym poznańskim osiedlu nie było wody, dokuczał skwar, robotnicy nazwali więc osiedle „Abisynią” (ówczesna nazwa Etiopii), ciekawe, czy w Poznaniu ktoś jeszcze o tym pamięta? Potem jeszcze dziadek wypieścił ogród, zasadził ozdobne drzewa i krzewy, sporządził ogródek skalny… Niedługo rodzina cieszyła się domem – w 1939 r. przyszli niemieccy okupanci, dom im się spodobał, wyrzucili właścicieli na bruk i sami zamieszkali. W 1945 r. oni z kolei uciekali w popłochu przed Armią Czerwoną. Niemieccy „wypędzeni” ciężkie sprzęty zostawili, wszystko inne, co uznali za wartościowe zrabowali i wywieźli, a na pamiątkę swojego pobytu zostawili obraz Zigry: pole, struga, kopki siana, ciche, spokojne niebo… Dziadkom udało się po wojnie wrócić do swojej własności, ówczesne komunistyczne władze nie odebrały im prawa do tego, dokwaterowali im jedynie dwie rodziny, które zamieszkały na piętrze. Rodziny skądinąd bardzo miłe. A obraz pozostał w domu, zawsze wisiał na honorowym miejscu mimo swojego okupacyjnego pochodzenia, mimo skojarzenia z ludźmi, którzy wcześniej wypędzili z domu. Nadal wisi, choć teraz już nie w Poznaniu, tylko od z górą półwiecza w Szczecinie. Świadek rodzinnej historii… I tej wielkiej też.

Na obrazie idylla, historia wokół brutalna, trudna, ale często radosna i twórcza. Gdyby ten obraz mógł opowiadać! Wrzesień 1939, okupacja, dramatyczne wyzwolenie, powrót i odbudowa częściowo zrujnowanego domu. Potem Czerwiec 1956. Przeprowadzka do Szczecina i trudna aklimatyzacja w nowym mieście, zupełnie innym od Poznania. Pod tym obrazem trwały w 1980 r. narady nad utworzeniem Szczecińskiego Klubu Katolików, spod tego obrazu zabrano mnie w 1981 r. do więzienia na 11 miesięcy internowania, pod nim toczyły się w 1989 r. narady dotyczące Obywatelskiego Komitetu Porozumiewawczego. Ostatnio pod tym obrazem toczyły się narady nad konferencją „Samorząd przyjazny rodzinie”, która w maju odbyła się w Szczecinie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Dlaczego piszę o tym wszystkim? Bo próbuję znaleźć odpowiedź na pytanie, w jaki sposób ja, dziadek i nestor w rodzinie mam pomagać dzieciom i wnukom w zakorzenieniu, w znalezieniu rodzinnej tożsamości. Każde z nich buduje własną opowieść, kształtuje swoje własne życie, poszukuje swojej własnej tożsamości, innej niż jakakolwiek w świecie. To jest ważne, bo każde z nich ma swoje niepowtarzalne powołanie. Bez realizacji tego powołania czegoś będzie w świecie za mało. Ale oprócz powołania indywidualnego, osobistego, jest powołanie wspólnotowe, rodzinne. Opowieść o dobrych więziach łączących ludzi. Opowieść o tym, że w najtrudniejszych czasach możliwa jest miłość. A obraz? To dobry pretekst, by o tym opowiadać. I dobry sposób, by opowiedziane zapamiętać. Sprzęt, nie ma co się przywiązywać. Ale skoro jest, to niech służy. Niech opowiada…

* * *

Przemysław Fenrych
Historyk, felietonista, z-ca dyrektora Centrum Szkoleniowego Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej w Szczecinie

2014-07-31 09:04

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ocena: +1 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Świdnica: prezentacja koron i sukienki na Obraz Matki Bożej Świdnickiej

[ TEMATY ]

obraz

Ks. Sławomir Marek

Matka Boża Świdnicka

Matka Boża Świdnicka

W Wielki Czwartek podczas Mszy św. Krzyżma w katedrze świdnickiej Mariusz Drapikowski, bursztynnik z Gdańska, zaprezentował wykonane ze złota i szlachetnych kamieni suknię i korony na Obraz Matki Bożej Świdnickiej. Wota są wyrazem wdzięczności diecezji świdnickiej, za obchodzony w tym roku Jubileusz Miłosierdzia.

Nowe korony i suknia powstały z przekazanych przez wiernych diecezji świdnickiej darów wotywnych i ofiar. Autorem projektu i wykonawcą jest Mariusz Drapikowski, bursztynnik z Gdańska, którego korzenie rodzinne wywodzą się z diecezji świdnickiej.
CZYTAJ DALEJ

Możesz powiedzieć Mu wszystko. Ojciec Marcin Ciechanowski o Bogu, którego nie trzeba się bać

2026-11-19 22:28

[ TEMATY ]

diecezja świdnicka

Bardo

rekolekcje diecezjalne

o. Marcin Ciechanowski

ks. Mirosław Benedyk/Niedziela

O. Marcin Ciechanowski, podczas rekolekcji diecezjalnych w Bardzie Śląskim.

O. Marcin Ciechanowski, podczas rekolekcji diecezjalnych w Bardzie Śląskim.

O rutynie w przeżywaniu wiary, pierwszeństwie osobistej więzi z Jezusem i uczeniu się od Maryi troski o człowieka mówił o. Marcin Ciechanowski podczas rozpoczętych 19 listopada w Bardzie rekolekcji diecezjalnych „W bezpiecznych dłoniach Maryi”.

Jako pierwsi w rekolekcyjnych spotkaniach uczestniczyli kapłani. Ich dzień skupienia rozpoczęła Eucharystia z homilią paulina. Program obejmował także Nieszpory z konferencją, wieczorną naukę, adorację Najświętszego Sakramentu oraz Apel Jasnogórski z rozważaniem. Był również czas na rozmowy przy wspólnym stole.
CZYTAJ DALEJ

Dzień Życia Kontemplacyjnego w łódzkim Karmelu Klauzurowym

2026-11-22 08:00

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Archidiecezja Łódzka

Dzień Życia Kontemplacyjnego w łódzkim Karmelu

Dzień Życia Kontemplacyjnego w łódzkim Karmelu

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny jest obchodzony w Kościele Rzymskokatolickim jako Dzień Życia Kontemplacyjnego. W Kościele Łódzkim miejsce nieustannej modlitwy kontemplacyjnej jest Klasztor Sióstr Karmelitanek Bosych na łódzkim Julianowie.

Bp Piotr Kleszcz OFM Conv. wraz z ks. Wojciechem Majchrzakiem SDB i siostrami zakonnymi z różnych zgromadzeń zakonnych Łodzi odwiedzili łódzki Karmel Klauzurowy. Odwiedzający wraz z łódzkimi Mniszkami uczestniczyli we wspólnym Nabożeństwie Adoracyjnym podczas którego franciszkański biskup, będący przewodniczącym wydziału do spraw instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w Archidiecezji Łódzkiej nawiązując do dzisiejszego święta mówił o spotkaniu Jezusa w domu Marty i Marii. Biskup Kleszcz wskazał na to, że zarówno zakony kontemplacyjne jak i czynne są Kościołowi bardzo potrzebne. Jedne zgromadzenia zakonne - tak jak Marta - posługują, krzątają się, dbają o to, by rodziny, dzieci i młodzież były przygotowane do sakramentów świętych, przygotowane religijnie, a inne - jak Maria - siadają u stóp Mistrz i słuchają, adorują, umartwiają się, i oddają się nieustannej modlitwie - zauważył hierarcha.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję