ONZ upomina Watykan

Przestępstwa seksualne wobec dzieci należą do najobrzydliwszych zbrodni. Jeśli czyny te popełniane są przez osoby szczególnego zaufania publicznego, którymi są np. duchowni, to ich ohyda wielokrotnie się potęguje. Osoby takie wyrządzają bowiem dziecku wielopłaszczyznową krzywdę – fizyczną i psychiczną, ale także krzywdę duchową, ponieważ w tego rodzaju przypadkach tragedia, której sprawcą jest duchowny, zapewne powoduje również poważne zachwianie albo utratę wiary u dziecka i jego najbliższych. Duchowni dopuszczający się przestępstw seksualnych wobec dzieci wyrządzają krzywdę nie tylko swym bezpośrednim ofiarom: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” – mówi Chrystus (Mt 25, 40) – ale także całemu Kościołowi Chrystusowemu, do którego należą duchowieństwo i laikat. Wszystko to sprawia, że tego rodzaju przestępstwa muszą być ścigane nie tylko przez świecki wymiar sprawiedliwości, któremu bezwzględnie podlegają, ale także przez wewnętrzne instytucje kościelne.

I Kościół to czyni. Faktem jest również, że przez wiele lat popełniał on w tej sprawie błędy zaniechania. Czy jednak pozwala to na formułowanie wniosków i postulatów, do jakich doszli autorzy raportu ONZ-owskiego Komitetu ds. Praw Dziecka? W żadnym wypadku!

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Raport czy absurdalna propaganda?

Reklama

Członkowie Komitetu stwierdzili, że Stolica Apostolska złamała Konwencję o Prawach Dziecka, której jest sygnatariuszem. W raporcie ogłoszonym 5 lutego 2014 r. Komitet skrytykował Watykan za praktyki przymykania oka na gwałty i molestowanie dziesiątek tysięcy dzieci. Wezwał do otworzenia akt dotyczących duchownych, którzy dopuścili się pedofilii, oraz do wydalenia ich z szeregów Kościoła. Wezwał również do przekazania w ręce wymiaru sprawiedliwości archiwów kościelnych dotyczących spraw związanych z molestowaniem dzieci. Komitet wyraził zaniepokojenie tym, że Stolica Apostolska nie podjęła niezbędnych środków, by wyeliminować przypadki wykorzystywania seksualnego dzieci, a co więcej – prowadziła politykę, która pozwalała na kontynuowanie nadużyć i bezkarność sprawców. W raporcie ponadto wezwano Kościół katolicki do rozpoczęcia dochodzenia wewnętrznego w sprawie przypadków nadużyć, a także do wypłacenia pełnych odszkodowań ofiarom i ich rodzinom. W końcu Komitet skrytykował Stolicę Apostolską także za jej postawę wobec homoseksualizmu, antykoncepcji oraz aborcji.

Zarzuty sformułowane w raporcie dotyczą zatem różnych problemów. Pierwszym z nich jest jednak pedofilia, której dopuścili się niektórzy duchowni Kościoła katolickiego.

Reklama

Problem ten ukazał się oczom wiernych i całej tzw. opinii publicznej na przełomie XX i XXI wieku, kiedy to ujawniono przestępstwa seksualne duchownych w Stanach Zjednoczonych. Od tej pory Stolica Apostolska podejmowała coraz to bardziej stanowcze działania, by rozwiązać tę kwestię. Tak jak poprzedni papieże – Jan Paweł II i Benedykt XVI – również papież Franciszek podejmuje decyzje, które radykalizują procedury postępowania w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstw pedofilskich przez duchownych. W grudniu 2013 r. Ojciec Święty Franciszek powołał specjalną komisję ds. ochrony dzieci, której podstawowym zadaniem jest walka z problemem pedofilii w Kościele. Komisja ma w szczególności monitorować sytuację ofiar księży pedofilów, sugerować (we współpracy z episkopatami krajowymi) inicjatywy, jakie należy podejmować w tej sprawie i proponować kandydatury osób, które mogą je realizować. Wszystkie te działania świadczą o wypełnianiu zobowiązania Stolicy Apostolskiej, jako strony Konwencji o Prawach Dziecka, do podejmowania właściwych kroków dla zapewnienia ochrony dziecka przed wszelkimi formami dyskryminacji wszelkich właściwych czynności ustawodawczo-administracyjnych oraz innych, dla realizacji praw dziecka uznanych w konwencji.

Ze wszystkich tych działań, podjętych przez Kościół katolicki w celu zwalczania i przeciwdziałania pedofilii, relację Komitetowi ONZ ds. Praw Dziecka zdał stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy genewskiej siedzibie ONZ – abp Silvano Tomasi. Uczynił to niedawno, 16 stycznia br. Z tym większym zaskoczeniem należy przyjąć treść ONZ-owskiego raportu, która w ogóle nie uwzględnia tych działań Watykanu i Kościołów lokalnych, przedstawionych w precyzyjnych i szczegółowych odpowiedziach delegacji kościelnej na zawarte w różnych punktach zarzuty.

Reklama

Kościół katolicki swe nauczanie i działalność opiera na Ewangelii, która nakazuje miłowanie bliźniego i troskę zwłaszcza o najsłabszych. Dlatego właśnie – jak stwierdził abp Tomasi – Stolica Apostolska angażuje się w obronę i ochronę praw dziecka, zgodnie z zasadami zawartymi w Konwencji o Prawach Dziecka oraz wartościami moralnymi i religijnymi doktryny katolickiej. Właśnie ochrona dzieci pozostaje główną troską zarówno współczesnego społeczeństwa, jak i Stolicy Apostolskiej. W żaden sposób nie neguje się, że problem pedofilii wśród duchowieństwa istnieje, tak samo zresztą jak istnieje wśród nauczycieli czy w innych grupach społecznych i zawodowych. Dlatego trzeba z nim walczyć i Kościół to czyni. Stolica Apostolska skrupulatnie opracowała zasady postępowania wobec księży pedofilów i procedury, których celem jest wyeliminowanie wykorzystywania seksualnego dzieci przez duchownych oraz współpraca z władzami poszczególnych krajów w zwalczaniu tych przestępstw. Opracowano wskazówki, które mają ułatwić pracę lokalnym Kościołom, aby ich przedstawiciele mogli stosować skuteczne metody postępowania. Lokalne Kościoły opracowały z kolei zasady postępowania zgodnie z obowiązującym w danym państwie prawem.

W świetle obszernych wyjaśnień udzielonych przez abp. Tomasiego istnieją podejrzenia, że raport Komitetu ONZ został napisany jeszcze przed jego spotkaniem z delegacją Stolicy Apostolskiej. Po co zatem powstał? Po co było to spotkanie? Niestety, nawet pobieżna obserwacja zachowań środowisk ateistycznych i antykościelnych w ostatnim czasie każe postawić tezę, że raport i postępowanie Komitetu nie mają na celu ochrony dzieci przed nadużyciami seksualnymi (a przynajmniej nie jest to cel pierwszoplanowy), tylko wpisują się w linię frontalnego ataku na Kościół katolicki. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w sformułowaniu tym nie ma choćby najmniejszej próby negowania obrzydliwości przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych, podkreślonej już celowo na wstępie niniejszego artykułu. Znajduje się w nim natomiast negacja sugerowanej w raporcie skali tego patologicznego zjawiska. Skala ta jest mimo wszystko, na tle innych środowisk i grup zawodowych, stosunkowo niewielka. Tymczasem próbuje się stworzyć wrażenie, jakoby na każdej plebanii mieszkał pedofil, a w każdej kurii biskupiej urzędnicy głowili się, jak ukryć jego przestępcze postępowanie. Każdy, kto czynnie uczestniczy w życiu Kościoła, nawet bez wnikania w dane statystyczne musi stwierdzić, że to absurdalna propaganda, a nie rzetelny raport.

Ingerencja w moralne nauczanie Kościoła

Reklama

Prawdziwe intencje twórców raportu ONZ-owskiego Komitetu ds. Praw Dziecka ujawnia również inny jego fragment, odnoszący się wprost do nauczania Kościoła w sprawach aborcji, antykoncepcji i homoseksualizmu. Jest to zresztą swego rodzaju znak czasów i symbol środowisk walczących z chrześcijaństwem i z tym wszystkim, co jest z nim związane i z niego wyrasta, z całą cywilizacją łacińską. Przy pomocy haseł jawnie nietolerancyjnych środowiska te wykrzykują, że walczą o tolerancję – jak inaczej scharakteryzować rozpowszechnioną w Europie Zachodniej walkę, w imię wolności od religii, z wszelkimi symbolami religijnymi i sprowadzanie wolności religijnej wyłącznie do jej aspektu negatywnego? Podobne postawienie sprawy na głowie znamionuje raport ONZ-owskiego Komitetu ds. Praw Dziecka, w którym wyraża się troskę o dzieci skrzywdzone przez niektórych duchownych, by następnie stanąć murem w obronie tych, którzy zabijają dzieci nienarodzone, posługując się przy tym przypadkiem dramatu 9-letniej Brazylijki zgwałconej przez własnego ojca. Ponadto potępia się głos Kościoła bezwarunkowo broniący życia nienarodzonych dzieci i sugeruje, że w ten sposób Stolica Apostolska łamie Konwencję o Prawach Dziecka, a nie dostrzega się przy tym patologii rodzinnych, za które bez wątpienia odpowiedzialna jest libertyńska polityka wielu państw członkowskich ONZ.

Warto przypomnieć, że zgodnie z Konwencją o Prawach Dziecka, na którą powołują się twórcy raportu, „dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed, jak i po urodzeniu” (preambuła), dzieckiem jest każda istota ludzka w wieku poniżej osiemnastu lat (art. 1), a każde dziecko ma niezbywalne prawo do życia (art. 6 ust. 1). Dlatego właśnie Kościół katolicki staje w obronie każdego dziecka, które w konfrontacji z dorosłymi jest całkowicie bezbronne. Kościół, w przeciwieństwie do Komitetu ds. Praw Dziecka, nie segreguje dzieci i nie wyróżnia spośród nich, wbrew Konwencji, istot ludzkich bardziej wartościowych i mniej wartościowych, bo jeszcze nienarodzonych. Kościół, broniąc dzieci, naucza, ewangelizuje, wskazuje przy tym, w myśl art. 6 ust. 2 Konwencji, optymalne warunki do wychowywania dzieci, jakimi są: zdrowa, wolna od patologii rodzina, oparta na związku małżeńskim kobiety i mężczyzny, równych w swych prawach. Czy ONZ-owskie agendy i wszyscy członkowie ONZ podchodzą do tego problemu z taką samą powagą i konsekwencją?

Reklama

Najważniejsze w tym wszystkim jednak jest jeszcze inne pytanie: Kto dał prawo ONZ-owskiemu Komitetowi ds. Praw Dziecka do ingerowania w wewnętrzne sprawy każdego Kościoła i innego związku wyznaniowego? Do spraw tych niewątpliwie należy przecież nauczanie moralne. Kto dał tej agendzie prawo do negowania prawdy objawionej w Piśmie Świętym, na której oparte jest to nauczanie? Kto dał jej prawo do ataku na miliardy ludzi wierzących, którzy, korzystając z zakotwiczonej w godności osoby ludzkiej wolności religijnej, kierują się w swym życiu wolnymi przekonaniami religijnymi i filozoficznymi i głoszą je także w życiu publicznym? Nikt!

Pytań zresztą rodzi się w tym miejscu więcej, jak choćby to, które bywa, niestety, rzadko zadawane w dyskursie publicznym: Dlaczego Komitet ds. Praw Dziecka staje w obronie homoseksualistów i krytykuje Kościół za jego negatywną postawę wobec ich orientacji, skoro zdecydowana większość ujawnianych skandali pedofilskich z udziałem duchownych dotyczy ich przestępczych czynów o charakterze homoseksualnym? Pedofilia – nie, homoseksualizm – tak? Rzeczywistość pokazuje wyraźnie, że tego rodzaju hasła nie służą obronie dzieci. Prawdziwa obrona dzieci może się odbywać jedynie pod hasłem: pedofilia – nie i homoseksualizm – nie. W ONZ-owskim raporcie, tak jak we wszystkich działaniach światowych i europejskich środowisk antychrześcijańskich, wszystko stoi zatem na głowie i sprowadza się do negacji chrześcijaństwa i wartości, z których wyrosła nasza cywilizacja, przy użyciu rozmaitych metod – tym razem przy pomocy argumentów sugerujących, że to Kościół katolicki miałby być głównym źródłem pedofilii i gniazdem pedofilów.

Brońmy się aktywniej

Reklama

Środowiska lewacko-libertyńskie nie poprzestają już tylko na otwartej negacji chrześcijaństwa i chrześcijańskich wartości. Zaczęły wchodzić nam na głowę. Wobec takiej rzeczywistości my, świeccy członkowie Kościoła wraz z naszymi duszpasterzami, nie możemy pozostawać bierni. Atak na Kościół jest atakiem również na nas. Atakiem bezkompromisowym i brudnym. Tym bardziej więc z pełną aprobatą należy odnieść się do projektu uchwały grupy senatorów z różnych ugrupowań politycznych, w którym wzywa się rząd RP do podjęcia „stosownych działań mających na celu spowodowanie, by ONZ zajmowała się tym, do czego została powołana” i do odcięcia się od „napastliwej propagandy” ONZ w imię „przynależności do Kościoła katolickiego dużej części Polaków, jego roli w historii naszego kraju oraz pamięci o największym synu naszej ziemi – bł. Janie Pawle II”.

Z podobną aprobatą należy podejść do zintensyfikowania działań Stolicy Apostolskiej i Kościołów lokalnych zmierzających w kierunku całkowitego rozwiązania problemu pedofilii wśród duchownych. Bo choć przypadków tych jest mniej niż w innych środowiskach zawodowych i społecznych, to jednak – jak podkreśla abp Tomasi – „choćby jeden przypadek molestowania dziecka jest niedopuszczalny”.

* * *

Przemysław Czarnek, Katedra Prawa Konstytucyjnego KUL Jana Pawła II

WIESŁAWA LEWANDOWSKA: – Czy często patrzył Pan w oczy panu premierowi, Panie Ministrze? JAROSŁAW GOWIN: – Nie. Nie tylko dlatego, że nie należałem do grona jego bliskich współpracowników, ale też, mówiąc szczerze, nie bardzo interesowało mnie to, co pan premier myśli na temat moich działań. Miałem postawione w exposé jasne zadania: zreformować sądy i poszerzyć wolność gospodarczą. Robiłem to z taką determinacją, na jaką tylko było mnie stać, ale nie konsultując szczegółów. – A premier Tusk, tłumacząc dziennikarzom Pana dymisję, mówił: „Gdy patrzyłem głęboko w oczy ministrowi Gowinowi, odnosiłem wrażenie, że jest już gdzie indziej...”. Właściwie można chyba powiedzieć, że przez cały czas swego uczestnictwa w rządzie Donalda Tuska był Pan gdzie indziej... – Byłem gdzie indziej przede wszystkim w tym sensie, że zajmowałem się konkretnymi sprawami. Starałem się wprowadzać zmiany w sądownictwie, zmiany w prawie gospodarczym, takie, które służą obywatelom. Może dlatego miałem mniej czasu niż pan premier, żeby wpatrywać się głęboko w czyjekolwiek oczy. – Jako minister od początku był Pan na cenzurowanym. Aż w końcu musiał Pan odejść z rządu z powodu „przesadnej ekspresji swego światopoglądu”. Tak uzasadniał to premier, jednocześnie zaznaczając, że zwalnia Pana nie za światopogląd... Co – Pana zdaniem – było pierwszą i główną przyczyną dymisji? – O tym, że zostanę odwołany, byłem pewien już od głosowania w sprawie związków partnerskich i od sejmowej polemiki między premierem a mną na ten temat. Bezpośrednim pretekstem dymisji była też sprawa światopoglądowa, czyli moja wypowiedź na temat „eksportu” nadliczbowych zarodków z polskich klinik in vitro do Niemiec. A tak naprawdę przyczyny były znacznie szersze. – Chodzi o całokształt Pana działań, przeniknięty „zbyt” wyrazistą i niezłomną ideowo postawą polityczną? – Chodzi o to, że ja inaczej pojmuję politykę niż Donald Tusk, inaczej więc formułowałem priorytety rządu. Uważam, że dużo mniej wagi powinniśmy przywiązywać do sondaży i do tego, co napisze o nas „Gazeta Wyborcza” albo co usłyszymy o sobie w TVN, natomiast bardziej powinniśmy się wsłuchiwać w głosy normalnych Polaków. – Dziś już wiemy, że rząd Donalda Tuska robi to rzadko i tylko okazjonalnie. A Pan się wsłuchiwał? – Tak, starałem się. Jako minister odbyłem grubo ponad 100 spotkań we wszystkich częściach Polski. Proszę mi wierzyć, nigdy nie zdarzyło się podczas tych spotkań, żebym był pytany o problem instytucjonalizacji paramałżeństw homoseksualnych. Ten problem dotyczy może kilkuset, może kilku tysięcy ludzi w Polsce. Polacy martwią się natomiast o miejsca pracy, martwią się, że ich dzieci w poszukiwaniu pracy muszą emigrować. Martwią się o stan służby zdrowia i o stan polskich sądów, gdzie na decyzje trzeba czekać często długie lata. Martwią się o swoje przedsiębiorstwa – o swoje małe i średnie firmy. – Twierdzi Pan, że politycy, zwłaszcza ci rządzący, nie znają tych zmartwień Polaków, nie przejmują się nimi? A może są po prostu bezradni? – Nie chcę tu oceniać innych, ale wiem, że dziś w Polsce każdy polityk, który uczciwie podchodzi do swojej pracy, powinien np. koncentrować się na tworzeniu jak najlepszych warunków do działania dla małych i średnich przedsiębiorstw. Dlatego, że to dzięki nim powstaje najwięcej miejsc pracy. W roku 2011 one same stworzyły ich aż 85 proc. A ponadto wytwarzają większość PKB, czyli tak naprawdę to one są kołem zamachowym rozwoju polskiej gospodarki. Bardzo ważne jest także to, że są to polskie przedsiębiorstwa. – Przyznaje Pan jednak, że rządzący bardzo mało dbają o polskie przedsiębiorstwa... – Niestety, tak, i to od lat 90. ubiegłego wieku. Trzeba było kryzysu, aby się przekonać, że pieniądz ma narodowość. Gdy zarząd koncernu Fiata miał do wyboru dochodową produkcję w Polsce albo ratowanie upadającego zakładu we Włoszech, to kierując się dobrze rozumianym patriotyzmem gospodarczym, zdecydował o ulokowaniu produkcji w swojej ojczyźnie. Tak samo dobrze pojętym patriotyzmem gospodarczym powinni kierować się polscy politycy, powinni robić wszystko, by wspierać polskie firmy. Starałem się tym zajmować w ramach kompetencji ministra sprawiedliwości. – Trudno jednak nie zauważyć, że właśnie w ostatnim pięcioleciu doszło do znacznych zaniechań w tej sprawie. – Na pewno tych działań było za mało. A mimo to w roku 2012 Bank Światowy uznał, że Polska jest globalnym liderem, gdy chodzi o tempo poprawy warunków do prowadzenia działalności gospodarczej. Ten awans w rankingu uzyskaliśmy dzięki działaniom, które podjąłem w Ministerstwie Sprawiedliwości. – Niewiele się o tym mówiło... – Media mainstreamowe koncentrowały się na atakowaniu mnie za sprawy światopoglądowe albo za deregulację lub reformę sądów, czym naruszałem interesy bardzo wpływowych grup zawodowych. Słychać więc było tylko krytyczny głos elit broniących swoich egoistycznych interesów. – A w dodatku w polityce panowała łatwa „filozofia ciepłej wody w kranie” zamiast potrzebnej jak powietrze, ale trudnej „filozofii reform”? – Pan premier od dawna głosi, że politycy powinni troszczyć się o „ciepłą wodę w kranie”, co znaczy, że powinni tylko administrować państwem bez wprowadzania głębokich reform. Moim zdaniem, „filozofia ciepłej wody w kranie” sprawdza się w czasach dobrego rozwoju gospodarczego, a zupełnie nie jest przydatna w czasie kryzysu. Dzisiaj potrzebujemy bardzo zdecydowanych działań, żeby polska gospodarka odzyskała ten tracony wyraźnie z miesiąca na miesiąc dynamizm rozwojowy. A po drugie – administrować można państwem, które jest dobrze urządzone... –... a w Polsce przez 20 lat nie udało się nam dobrze urządzić państwa... – To prawda. Polskie państwo jest fatalnie urządzone i wymaga bardzo głębokich reform. – Jakich przede wszystkim? – Jestem do dzisiaj przywiązany do programu, który współtworzyłem, czyli do programu IV RP. Jestem typowym PO-PiS-owcem. W roku 2005 szedłem do Senatu, co prawda z list PO, ale z poparciem PiS. Oprócz mnie takimi PO-PiS-owcami byli wtedy: Bogdan Borusewicz, Radosław Sikorski i prof. Ryszard Legutko... PO-PiS nie powstał, hasło IV RP zostało przez media skompromitowane... – I pogrzebane? – Samo hasło pewnie tak, ale składające się na nie treści pozostają w większości aktualne. – Czy kiedyś jeszcze możliwe byłoby odtworzenie ducha PO-PiS-u? – To jest już chyba zupełnie niemożliwe. Nie tylko ze względu na konflikt między liderami obu tych partii, ale również ze względu na to, że nasze elektoraty bardzo się poróżniły. Taka koalicja byłaby nieczytelna i dla wyborców PiS-u, i dla wyborców PO. Natomiast chciałbym bardzo, żeby istniał jak najszerszy obszar współpracy między tymi dwiema partiami w sprawach ważnych dla Polski. Bardzo jestem wdzięczny kolegom z PiS-u, że poparli moją ustawę deregulacyjną, w ten sposób odwołując się do wspólnych korzeni PO-PiS-owych. – O Pana obecności w rządzie Donalda Tuska mówiono, że jest znakiem nadziei powrotu PO do pierwotnego ideowego kształtu. Jednak dość szybko musiał Pan odejść... – Wcześniej, gdy wstępowałem do PO w 2007 r., to wciąż jeszcze można było ją uważać za partię konserwatywno-liberalną. – A już dawno taka nie jest? – Właśnie na ten temat między mną a premierem zaistniała poważna różnica zdań; ja uważam, że daleko odeszliśmy od źródeł. Nie jesteśmy ani tak wolnorynkowi, ani tak obywatelscy, jak powinniśmy być. Zbyt dużą rolę w partii odgrywa aparat partyjny. – I coraz mniej w niej konserwatyzmu światopoglądowego? – W swojej deklaracji założycielskiej Platforma powołuje się na Dekalog, mówi o ochronie tradycyjnej rodziny. Jak do tego ma się lansowanie paramałżeństw homoseksualnych? – A zgadza się Pan z opinią wygłoszoną przez Mariusza Błaszczaka z PiS-u, że Platforma steruje w stronę lewicy, a nawet lewackości? – Nie, nie jest to zarzut prawdziwy, ale prawdą jest, że PO systematycznie przesuwa się – najpierw na pozycje centrowe, a teraz w niektórych sprawach już na pozycje centrolewicowe. Ja wstępowałem do partii centroprawicowej i chciałbym, żeby PO ponownie taką partią się stała. – W którym momencie najbardziej poczuł Pan dyskomfort z powodu bycia w tak zmieniającej się partii? – To nie był jeden moment. Już w poprzedniej kadencji rządu często krytykowałem premiera. Do tego stopnia, że potem mówiono, iż bierze mnie do rządu, abym więcej nie krytykował. – Jednak nie został Pan w ten sposób „oswojony”... – Jak się okazało – jestem raczej z gatunku wilków niż piesków pokojowych… Jako minister wielokrotnie różniłem się w opiniach z premierem. I to nie tylko w sprawach światopoglądowych. Byłem np. jednym z dwóch ministrów – obok Waldemara Pawlaka – którzy zdecydowanie oponowali przeciwko „ozusowieniu” umów zleceń. Uważałem, że byłoby to klęską dla małych i średnich przedsiębiorstw. Na szczęście w tej sprawie nasz punkt widzenia zwyciężył. – Skoro PO tak bardzo się zmienia, przesuwając w stronę centrolewicową, to czy jest w niej jeszcze miejsce dla konserwatystów? – Przyszłość pokaże. Niedawno mój serdeczny przyjaciel John Godson – człowiek, który przybył z dalekiego kraju, jest wyznawcą innej religii, ma inny kolor skóry, a dziś zawstydza nas, Polaków, bo to on jest obrońcą polskich tradycji, przypomina nam, jak wspaniała jest polskość – powiedział, że jego dni w Platformie są policzone. Mamy więc świadomość, że jesteśmy na cenzurowanym, że konserwatywny elektorat odpływa od PO. – A Pan mimo to zamierza trwać w PO? Dlaczego? – Zamierzam stoczyć bitwę o to, żeby Platforma stała się na powrót partią konserwatywno-liberalną, a nie partią centrolewicową. Poważnie rozważam możliwość startu na przewodniczącego PO. Właśnie po to, żeby zmobilizować polityków skrzydła konserwatywnego i wyborców Platformy do walki o nasze ideały. – Będzie to nierówna walka, bo skrzydło liberalno-lewicowe jednak dominuje. – Platforma jest naszym wspólnym dziełem i wspólną własnością. Koledzy ze skrzydła liberalnego muszą mieć świadomość, że jeśli wypchną polityków konserwatywnych z Platformy, to tym samym stracą konserwatywny elektorat, a wtedy nie ma co liczyć na wygraną. – Premier powiedział, że wypuszcza Pana z klatki, żeby Pan mógł z nim konkurować o rząd dusz w Platformie. – Premier z niczego nie musiał mnie wypuszczać, bo przez cały czas byłem wolnym człowiekiem i dałem wiele dowodów, również panu premierowi, na to, że nikt mojej wolności sumienia mi nie ograniczy. Teraz jeszcze więcej jeżdżę po Polsce, spotykam się ze swoimi zwolennikami z Platformy i normalnymi obywatelami i szukam u nich inspiracji. Chcę czerpać z ich mądrości. Szukam też odpowiedzi na pytanie, czy działacze Platformy chcieliby, abym wystartował w wyborach na przewodniczącego partii. Decyzję o kandydowaniu podejmę po zmianie statutu, gdy jasne będą reguły rywalizacji. – Po dymisji mówiono też, że nareszcie Jarosław Gowin znalazł się na politycznej trampolinie. Zamierza Pan mocno się odbić? – Uważam, że swoją karierę zrobiłem poza polityką, przed rokiem 2005 pełniłem wiele ważnych funkcji. Do polityki nie poszedłem więc ani dla kariery, ani dla pieniędzy, zresztą w polityce nie ma uczciwych dużych pieniędzy... – Po co więc poszedł Pan do polityki? – Po to – przepraszam, jeśli zabrzmi to patetycznie – żeby służyć Polsce i Polakom. Oczywiście, nie ze wszystkiego, co do tej pory zrobiłem, jestem zadowolony, ale z dumą mogę powiedzieć, że tej postawy służby nigdy się nie wyzbyłem. – I misji? – Polityka jest misją, nie może być tylko zawodem, musi być powołaniem do tego, żeby działać na rzecz dobra wspólnego. – Tymczasem w polskiej polityce mamy deficyt powołania, misji, służby, myślenia o wspólnym dobru...? – Hm... Niestety, muszę potwierdzić te opinie, że w polskiej polityce trwa proces selekcji negatywnej. Wielu wybitnych polityków odchodzi, przykładem jest mój serdeczny przyjaciel Jan Rokita. Ale widzę też źródła optymizmu. Dla mnie np. bardzo wartościową grupą są samorządowcy, choć oczywiście nie wszyscy, bo czasem tkwią w patologicznych lokalnych układach i układzikach... – A jeśli jednak w PO zabraknie miejsca dla tzw. skrzydła konserwatywnego, to nie wyklucza Pan jakiegoś nowego bytu politycznego? – Dzisiaj ludzie o poglądach konserwatywno-liberalnych są rozproszeni w różnych partiach. Gdybym chciał powiedzieć o moim marzeniu za 20 lat, to jest nim właśnie spotkanie się tych wszystkich osób w jednej organizacji, bo wtedy byliby największą siłą polityczną w Polsce. – Czy, Pana zdaniem, w Polsce jest nadal dostatecznie dużo miejsca dla myśli konserwatywnej, mimo nacisków z zewnątrz i mimo wielkiego obecnie zagłuszającego wszystko szumu środowisk lewicowych? – Zdecydowanie tak. Wierzę, że centroprawica będzie kiedyś rządzić Polską przez wiele, wiele lat. – To sztormy światopoglądowe niszczą dziś polską politykę, skarży się premier Tusk. I to właśnie Pana – jeśli nie liczyć Jarosława Kaczyńskiego i PiS – media i koledzy z PO przedstawiają jako wielkiego burzyciela. – Nie przyjmuję tego zarzutu. Przecież to nie ja występowałem z lewicowymi projektami dotyczącymi paramałżeństw homoseksualnych. Przeciwnie – od początku tej kadencji mówiłem, żebyśmy się nie zajmowali tematami zastępczymi, ale żebyśmy się koncentrowali na gospodarce i naprawie państwa. Natomiast jeżeli ktoś próbuje narzucić Polakom zachodnie mody, ideologię politycznej poprawności, to oczywiście na to mojej zgody nie ma. To nie ja inicjowałem te spory; ja byłem w nie tylko wplątywany! – Kto je inicjował w Platformie? – Istnieje ogromny nacisk na Platformę ze strony lewicowo-liberalnych mediów. Do tego stopnia, że można powiedzieć, iż tak naprawdę zostałem odwołany przez „Gazetę Wyborczą”... Zbyt wielu polityków PO ulega tej presji ideologicznej poprawności. O tych sprawach też zamierzałem mówić w wewnątrzpartyjnej debacie, którą chciałem zainicjować przed przyszłorocznymi wyborami nowych władz Platformy. Ale po przesunięciu terminu wyborów już na lato wiadomo, że czasu na debaty programowe nie będzie. – Media, wspierane dzielnie przez Pana partyjnych kolegów, zarzuciły Panu, że ze zbyt wielkim zaangażowaniem – i zbyt wielkim przywiązaniem do własnych przekonań – zajmował się Pan sprawami światopoglądowymi i obyczajowymi, np. in vitro i związkami partnerskimi, które nie należały do Pana kompetencji jako ministra sprawiedliwości. – Po pierwsze, nieprawdą jest, że zajmowałem się tym, co do mnie nie należy. W sprawie związków partnerskich to premier wyznaczył mnie jako ministra, który ma reprezentować stanowisko rządu. I w tej debacie to ja reprezentowałem rząd z trybuny sejmowej, bo takie pełnomocnictwo dał mi premier. Zająłem się sprawą in vitro, ponieważ w ubiegłej kadencji premier zlecił mi przygotowanie ustawy bioetycznej, a w obecnej kadencji uczynił mnie ministrem współodpowiedzialnym za ratyfikację konwencji bioetycznej. Wchodząc w te tematy, realizowałem polecenia premiera. – Okazało się jednak, że niezgodnie z intencją premiera. Premier przyznał, że Pana poglądy w dniu dymisji są takie jak w dniu nominacji, a zatem chyba wiedział, czego może oczekiwać, powierzając Panu te zadania? – Mogę powiedzieć tylko tyle, że ja się nie zmieniłem. I pan premier musiał to wiedzieć, że nigdy nie zgodzę się na liberalną ustawę o in vitro, dopuszczającą tworzenie nadliczbowych zarodków. Nikt nie może oczekiwać ode mnie, że w sprawach bioetycznych zmienię swe stanowisko, że powodowany ideologią politycznej poprawności pójdę na niedopuszczalny kompromis. Zwłaszcza że czuję, iż mam w tym poparcie ze strony milionów normalnych Polaków. – Normalnych, czyli jakich? – Polacy są bardzo tolerancyjnym narodem. Nie widzę przejawów nietolerancji np. wobec homoseksualistów. Ale na szczęście ci normalni Polacy są też narodem zdrowym moralnie i trzymającym się zdrowego rozsądku. A to zdrowy rozsądek dyktuje, że małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny, a nie dwóch mężczyzn czy dwóch kobiet. Nie trzeba być nawet chrześcijaninem, wystarczy zdrowy rozsądek, by bronić konstytucyjnej definicji małżeństwa. – Z powodu nieprzejednania w kwestiach religijno-obyczajowych przypięto Panu łatkę politycznego „taliba”. To dla Pana bardzo obraźliwe? – W „Gazecie Wyborczej” już w poprzedniej kadencji przeczytałem, że jestem „ajatollahem” polskiej polityki. Ja nie wstydzę się swoich poglądów. Wprost przeciwnie! A jednym z moich celów jest zbudowanie takiej samej odwagi i dumy ze swoich poglądów u milionów Polaków, którzy dziś znajdują się pod ogromną presją mediów, pod tak wielkim naciskiem ideologicznej poprawności, że często boją się mówić otwarcie to, co naprawdę myślą. – A tak naprawdę to wolą nie myśleć... – Taki może być efekt ideologicznej cenzury, jaką mamy dziś w Polsce. Trzeba więc wspierać tych wszystkich, którzy nie boją się trzymać zdrowego rozsądku i chrześcijańskich zasad. – I cóż, Panie Ministrze, z tej pięknej nieugiętości, skoro właśnie mamy rozporządzenie premiera o refundacji zabiegów in vitro w ramach programów zdrowotnych? – Pozostaję w przekonaniu, że sprawy bioetyczne powinny być uregulowane ustawowo. Czy ten program finansowania jest zgodny z konstytucją, ocenią konstytucjonaliści. Zdania są podzielone. * * *