W uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata 24 listopada zakończył się ogłoszony przez papieża Benedykta XVI Rok Wiary. Z tej okazji we wszystkich parafiach podkreślano znaczenie Wyznania wiary – Credo oraz modlono się o to, by Rok Wiary wydawał owoce w życiu wspólnot i każdego chrześcijanina. W naszej diecezji Msze św., którym przewodzili biskupi, sprawowane były w Świebodzinie, Gorzowie Wlkp. i Zielonej Górze. W sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie 12 października rok temu zainaugurowano diecezjalne obchody Roku Wiary. Na zakończenie Eucharystii przewodził bp Paweł Socha. Po Liturgii wierni modlili się Litanią do Wszystkich Świętych, dokonali aktu intronizacji Chrystusa i uczestniczyli w poświęceniu pamiątki obchodów Roku Wiary. – To nowy krzyż misyjny. Chcieliśmy, aby on przypominał o minionym Roku Wiary i naszym Credo – mówił proboszcz ks. Zygmunt Zimnawoda. Jak w każdej parafii i tu przyszedł czas na podsumowanie inicjatyw. – Uczestniczyliśmy w dekanalnej pielgrzymce do Ziemi Świętej, powstała Straż Honorowa Najświętszego Sakramentu, pogłębiliśmy Godzinę Miłosierdzia – wymienia ks. Zbigniew.
Reklama
Wśród wielu inicjatyw Roku Wiary ks. Zbigniew Kobus, proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie, wymienia przygotowanie Dni Kultury Chrześcijańskiej oraz serie wykładów poświęconych nauczaniu Soboru Watykańskiego II. I tu Liturgia na zakończenia Roku Wiary była rozbudowana: pokropienie wodą przypominające o chrzcie, śpiewane Credo przy zapalonych świecach, modlitwa powszechna z prośbą o utrzymanie postanowień podjętych w minionym roku. Mszy św. w katedrze przewodził bp Tadeusz Lityński.
W Zielonej Górze uroczyste obchody zakończenia Roku Wiary zorganizowano w konkatedrze. Tu m.in. przez cały rok organizowano wykłady o Credo w grupach parafialnych, poświęcano dużo uwagi Wyznaniu wiary podczas kazań zwłaszcza w pierwsze czwartki miesiąca i w czasie „Gorzkich żali”. Pamiątką tego czasu są nowe drzwi główne do kościoła, drzwi wiary – „porta fidei”. Mszy św. przewodził bp Adam Dyczkowski. – Kościół zwraca się do Chrystusa Króla, aby to On panował, aby Jego nauka panowała. Jego królestwo jest powszechne, obejmuje cały świat, a przy tym nie jest kosmopolityczne, przy swej powszechności zachowuje dorobek kulturowy każdego państwa. To królestwo nie dzieje się bez naszego udziału. Dlatego w Roku Wiary staraliśmy się realizować hasło: „Być solą ziemi”, aby wiara była praktykowana, aby kierowała każdym naszym krokiem, abyśmy wnosili wartości Chrystusowe, czyniąc świat doskonalszym, aby nam Bóg w tym dopomógł – mówił podczas homilii bp Adam.
Wraz z Adwentem rozpoczyna się w Kościele nowy rok liturgiczny i duszpasterski, jego hasło brzmi: „Wierzę w Syna Bożego”.
Język świata rozmija się coraz mocniej z językiem wiary. Słowa brzmią podobnie, ale znaczą nieraz coś zupełnie innego. Chrześcijanin, jeśli chce zachować swoją tożsamość, musi zdać sobie sprawę z tego rozdźwięku i zmierzyć się z nim. Oznacza to ni mniej, ni więcej tylko staranie o przywrócenie właściwego sensu słów, gestów, znaków. Wydaje się, że wielu z nas zbyt łatwo pogodziło się z zagubieniem lub wynaturzeniem znaczenia tak istotnych pojęć, jak: człowiek, miłość, małżeństwo, wstrzemięźliwość…
Łatwo nam czytać Księgę Izajasza przez odniesienie jej słów do Chrystusa. Słysząc o cierpieniu Sługi, natychmiast wyobrażamy sobie zbitego, ociekającego krwią Jezusa, który w godzinie męki jest tylko zmaltretowanym człowiekiem i w niczym nie przypomina potężnego, wszechmocnego Boga. A jednak Izajasz przepowiada Jego przyszłe wyniesienie i odkrywa sens tego bolesnego doświadczenia: „Usprawiedliwi wielu, ich nieprawości on sam dźwigać będzie”. Porządek zbawczego dzieła jest właśnie taki: odkupieńcza męka, a potem chwała. Apostołowie skłonni byli zaakceptować wyniesienie i przywileje, zgadzali się nawet na Jezusowy „kielich” i „chrzest”, myśląc, że chodzi o jakiś specjalny znak, który będzie ich wyróżniał w królestwie Bożym. Rzeczywiście, chodziło o wyróżnienie i wybranie, ale - w pierwszej kolejności - o współcierpienie z Mistrzem i oddanie życia za braci. Uczniowie niechętnie słuchali nauki o konieczności stania się „sługami”, a nawet „niewolnikami wszystkich”. Puszczali wodze fantazji i przez to nie umieli dostrzec, jaki był Jezus na co dzień, gdy doświadczał bezdomności, głodu, gdy wystawiał się na nienawiść przywódców ludu. „Arcykapłan wielki” - według Listu do Hebrajczyków - uniżył się aż tak bardzo, że stał się współuczestnikiem naszego losu, „z wyjątkiem grzechu”. „Tron jego łaski” otwiera się dla tych, którzy zechcą przyjąć postawę sługi - jak On upodobnił się do nas, tak i my mamy się do Niego upodobnić.
Do chwały idzie się przez uniżenie. Niełatwo się z tym pogodzić, gdy patrzymy na przebojowość wielu osób, na tkwiącą w naszej naturze chęć przewodzenia. Pan Jezus koryguje te ludzkie skłonności. Jest Sługą w spowiedzi, gdy obmywa nas z brudu grzechów, jest nim nade wszystko w Eucharystii, stając się naszym pokarmem. Czy temu Słudze chcę służyć?...
„Podnieśmy oczy! Uczmy się od Jezusa patrzeć na bliźniego, na ludzi i na świat oczami Boga” – powiedział Leon XIV podczas audiencji generalnej. Podsumowując swoją podróż apostolską do Hiszpanii, Papież wskazał na potrzebę jedności, dialogu i nadziei zakorzenionej w Ewangelii.
Podczas środowej audiencji generalnej Leon XIV podzielił się refleksjami po zakończonej w ubiegłym tygodniu podróży apostolskiej do Hiszpanii. Ojciec Święty odwiedził Madryt, Barcelonę, Opactwo Montserrat oraz Wyspy Kanaryjskie.
„Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli” – dodaje Chrystus. Lęk przed pogardą. Lęk, że się niewiele znaczy, że jest się lekceważonym, czy pomiatanym przez innych. Ileż emocji rodzi się wtedy w sercu takiej osoby. Obmyśla, jak tego uniknąć, co zrobić, aby pokazać innym, którzy patrzą na nią z góry, że są w błędzie.
Jezus powiedział do swoich apostołów: «Nie bójcie się ludzi! Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć. Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie w świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach. Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle. Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież bez woli Ojca waszego żaden z nich nie spadnie na ziemię. U was zaś policzone są nawet wszystkie włosy na głowie. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
