„O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana”
(Syr 3, 18)

Życiowa mądrość zgadza się z mądrością Bożą w kwestii pierwszeństwa. Jedną wywodzimy z zasad kultury, druga bazuje na wyższych wartościach duchowych. Niektórzy jednak próbują znaleźć dla siebie takie miejsce, które ukaże ich „ważność”. Inni - leniwi albo fałszywie skromni - za żadne skarby nie chcą podjąć się kierowniczych funkcji, mimo że mają do tego odpowiednie predyspozycje. Słowo Boże, podejmując ten problem, odnosi go do pychy bądź też pokory człowieka.

Mędrzec w swoim niezwykle praktycznym podejściu do spraw życiowych pragnie jednego: „znaleźć łaskę u Pana”. Księga Syracha pełna jest podpowiedzi, zachęt i przestróg, które próbują objąć możliwie wszystkie dziedziny doczesności. Wyznacznikiem dobrego działania jest pokora, zawarta przede wszystkim w rzetelnej ocenie siebie i własnych dokonań. Na skrajnej pozycji umieszcza się pyszałka, widząc w nim niewolnika zła, dla którego nie ma ratunku, ponieważ samego siebie stawia on na miejscu Boga. Pychę ujrzał Jezus w postawie gości przywódcy faryzeuszów, szukających najlepszego miejsca przy stole. Mistrz zareagował natychmiast, ukazując absurd ludzkiej buty. Gdy wszystkie inne argumenty zawiodą, pozostaje tylko argument zawstydzenia przed innymi: „musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce”. Chrystus pragnie naturalnej prostoty człowieka, w której pozwala się gospodarzowi, by to on zadecydował, kto ma zająć pierwsze lub ostatnie miejsce. Istotne jest również wskazanie na zapraszanie „ubogich i ułomnych”, którzy nie mają możliwości rewanżu. Ukazana tu wielkoduszność nie ma nic wspólnego z wyrachowaniem, cieszy się tym, że bliźni jest szczęśliwy, że chociaż przez moment poczuł on swoją ludzką godność. Jedyną, ale za to największą zapłatą jest nagroda wiecznego zbawienia. Czytamy o tym w Liście do Hebrajczyków, chłonąc piękno obrazów ze Starego i Nowego Przymierza, gdzie zatrważająca i powalająca na kolana obecność Boga na Synaju zostaje zastąpiona radością, jaka płynie z przynależności do Kościoła, z „zapisania w niebiosach”, z obcowania z tymi, którzy „już doszli do celu”, a nade wszystko - ze zjednoczenia z Jezusem, „pośrednikiem Nowego Testamentu”.

Pierwszym naszym zadaniem jest wyzbycie się szatańskiej pychy, która nie umie służyć, nie potrafi ustąpić, upiera się przy swoim zdaniu. Drugim jest nabywanie pokory przez naśladowanie pokornego Jezusa, który „tak zajął ostatnie miejsce, że nikt Mu go nie odbierze”, a jednocześnie jest Przewodnikiem i Drogą, Nauczycielem, Mistrzem, Sędzią i Królem wieków!