Moja babcia odmawiając Koronkę do Miłosierdzia Bożego zawsze miała łzy w swoich oczach. Było to dla mnie bardzo głębokie doświadczenie. Pamiętaj Lucynko, mawiała, że nadzieja dla ludzi płynie z miłosiernego Serca Pana Jezusa - opowiada o swoich rozmowach z babcią pani Lucyna, którą spotykam w łagiewnickim Sanktuarium... Ono zawsze kocha człowieka bezwarunkowo. Gdzie dziś spotkasz taką miłość? - pyta retorycznie kobieta.

W pierwszą Niedzielę po Wielkiej Nocy Kościół obchodzi Niedzielę Miłosierdzia Bożego. To święto rodziło się w bólach, tak jak niełatwe było życie s. Faustyny jego orędowniczki (z powodu słabego stanu zdrowia ponad osiem miesięcy spędziła w szpitalu). Dopiero w 1978 r., na prośbę kard. Karola Wojtyły odwołano Notyfikację zakazującą szerzenia kultu Miłosierdzia Bożego w formach pochodzących z objawień s. Faustyny. 7 marca 1992 r. Jan Paweł II wydał dekret o heroiczności cnót Faustyny Kowalskiej a w 1993 r. odbyła się jej beatyfikacja. W 2000 r. Jan Paweł II kanonizował s. Faustynę.

Łagiewniki, dziś już dzielnica Krakowa. Niemal codziennie można spotkać tu wielojęzyczne grupy ludzi z najodleglejszych krajów. W nowym kościele Bazylice w pięciu kaplicach odprawiane są międzynarodowe Msze św., w tym w jednej Kaplicy Wieczystej Adoracji trwa nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu. I te kolejki do relikwii Siostry, która zaufała Bożemu Miłosierdziu. To pokazuje, jak dzisiejszy, współczesny świat głodny jest Bożego Miłosierdzia, jak ludzie z ufnością przyjeżdżają tutaj zawierzyć swoje życie Jezusowi Miłosiernemu.

Jest 1931 r. Młoda zakonnica Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w celi płockiego klasztoru otrzymała wizję, która zapoczątkowała kult Bożego Miłosierdzia. W swoim Dzienniczku, którego rękopis zachował się i jest wielokrotnie pokazywany (m.in. ostatnio podczas tzw. Nocy Kościołów - Cracovia Sacra w 2011 r.) napisała: „Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Chcę, aby ten obraz (...) był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia”. Dzienniczek jest obecnie najbardziej znaną na świecie polską książką, a jego wersje językowe dotarły nawet do Amazonii i Afryki.

Siostra Faustyna - jak dowiedzieliśmy się - poleciła namalować obraz Jezusa Miłosiernego, który jest chyba najbardziej obecnie znanym wizerunkiem Chrystusa. Zadanie to powierzono Eugeniuszowi Kazimirowskiemu, polskiemu malarzowi, który był m.in. dekoratorem teatru polskiego w Wilnie. Podczas wizji Jezus nakazał s. Faustynie namalować obraz i obiecał, że dusza, która będzie czcić ten obraz, nie zginie. Uroczysty pokaz obrazu miał miejsce w 1935 r. właśnie w pierwszą niedzielę po Wielkiej Nocy w Wilnie. Ale Obraz miał nie spodobać się naszej Faustynie - nie odpowiadał pięknu jej wizji Jezusa. Jezus miał jej wówczas odpowiedzieć: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej”. Ten najsłynniejszy chyba obraz znajduje się dzisiaj w kościele Trójcy Świętej w Wilnie. Natomiast w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie w ołtarzu, na którym obecnie spoczywają w niewielkiej trumience relikwie s. Faustyny Kowalskiej znajduje się obraz artysty Adolfa Hyły z 1944 r. Pan Jezus na obrazach „Miłosierdzia” przedstawiany jest w białej szacie, w postawie stojącej (tak jak ukazywał się Faustynie). Prawą ręką błogosławi, zaś lewą wskazuje na swoje serce, z którego wychodzą promienie: jasny blady i czerwony. Woda - jak powiedział podczas wizji Chrystus - usprawiedliwia duszę, kolor czerwony zaś to krew, która jest życiem dusz.

W wielu kościołach archidiecezji przemyskiej znajduje się kopia obrazu Hyły. Najbardziej chyba jednak ciekawym przykładem jest ołtarz pochodzący z byłej cerkwi greckokatolickiej w Kańczudze, obecnie w kościele garnizonowym w Rzeszowie, w którym znajduje się obraz namalowany niedługo po pierwszym obrazie umieszczonym w Wilnie. Otóż obraz ten namalowano w 1939 r. rękoma artysty Antoniego Kamińskiego. Jest to więc jedno z pierwszych wyobrażeń Miłosierdzia Bożego - Chrystus ukazany jest niezwykle pięknie, na tle wiosennych pól, jako niematerialna światłość. Codziennie o godz. 15 - godzinie Miłosierdzia Bożego - w łańcuckiej farze spotykamy ludzi klęczących przed ołtarzem Miłosierdzia, w którym znajduje się obraz pędzla znanego ludowego artysty pracującego na Podkarpaciu - Franciszka Frączka „Słońcesława”. A przy okazji - skąd się wzięła Koronka. Modlitwę tę Pan Jezus podyktował w prywatnym objawieniu s. Faustynie w Wilnie we wrześniu 1935 r. Święta zanotowała w swoim Dzienniczku słowa Jezusa: „Odmawiaj nieustannie tę koronkę, której cię nauczyłem. Ktokolwiek będzie ją odmawiał, dostąpi wielkiego miłosierdzia w godzinę śmierci. Kapłani będą podawać grzesznikom jako ostatnią deskę ratunku; chociażby grzesznik był najzatwardzialszy, jeżeli tylko raz zmówi tę koronkę, dostąpi łaski z nieskończonego miłosierdzia mojego”.