30 listopada br. w kościele pw. św. Andrzeja Apostoła w Jeżowie odbyły się uroczystości odpustu parafialnego. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył i wygłosił homilię ks. kan. Kazimierz Pacholik - dziekan dekanatu koluszkowskiego. Koncelebrowali pochodzący z parafii Jeżów kapłani: ks. kan. Ryszard Płacek - proboszcz parafii Strońsko, ks. kan. Tadeusz Piotrowski - proboszcz parafii Żelechlinek (diecezja łowicka) oraz ks. kan. Tadeusz Głąb - proboszcz parafii Jeżów i ks. Waldemar Kulbat. Byli obecni: ks. Ryszard Grefkowicz - proboszcz parafii Kołacinek, ks. Andrzej Chycki - proboszcz parafii Rogów, ks. Bogdan Żaromiński. Ks. Pacholik, przedstawiając postać patrona parafii, mówił o aktualności jego nauki oraz o powołaniu do świętości jako nakazie Ewangelii.
Na podkreślenie zasługuje fakt, że celebra po raz pierwszy od wielu lat miała miejsce w przylegającym do dużego kościoła starym, zabytkowym kościele św. Andrzeja. Kościół ten został wybudowany przez zakonników - benedyktynów, którzy przybyli do Jeżowa w 1108 r.
Kim byli benedyktyni? To męski zakon założony w VI w. we Włoszech przez św. Benedykta z Nursji. Pierwsze opactwo powstało na Monte Cassino ok. 529 r. Reguła zakonu, która została przyjęta później przez inne zgromadzenia, zakłada łączenie wspólnej modlitwy z pracą fizyczną i umysłową. Benedyktyni, stanowiąc elitę umysłową Europy, przyczynili się do rozwoju rolnictwa, szpitali, rzemiosła. W swoich szkołach, bibliotekach i skryptoriach zakonnych ocalili wiele z mądrości Greków, Rzymian czy Arabów. Uczestniczyli także w dziele chrystianizacji wielu krajów. W Polsce byli obecni od X w. (Tyniec, Lubiń, Mogilno, Święty Krzyż). W 1980 r. na świecie w 383 klasztorach przebywało 9600 mnichów.
Z działalnością benedyktynów wiąże się także cała najdawniejsza historia Jeżowa. Pierwszym przełożonym klasztoru był kronikarz Gall Anonim. W 1272 r. książę mazowiecki Bolesław II nadał miejscowości prawa miejskie. Rok później arcybiskup gnieźnieński Marcin II ustanowił parafię przy klasztorze benedyktyńskim. Parafia podlegała opatom klasztoru benedyktyńskiego w Lubiniu oraz książętom mazowieckim. Na czele parafii w Jeżowie stał prepozyt podległy opatowi i księciu, zatwierdzany przez arcybiskupa gnieźnieńskiego. Parafia jeżowska rozciągała się na bardzo rozległym terytorium, obejmując tereny dzisiejszych parafii w Koluszkach, Świnach i Rogowie. W jej skład wchodzili jeżowscy mieszczanie, popieńska szlachta i pańszczyźniani chłopi. Zakonnicy potrafili przekazać mieszkańcom parafii żywą religijność przez przykład swojego życia. O tym świadczą wspaniałe zabytki sztuki religijnej znajdujące się w kościele św. Andrzeja. Niestety, niektóre z nich niedawno zostały skradzione. W pierwszej połowie XV w. powstał modrzewiowy kościół cmentarny odnowiony w XVIII w.
Dekretem z 1819 r. wraz z wieloma innymi klasztorami uległ kasacji klasztor w Jeżowie, a tereny parafii zakonnej przyłączono do dekanatu brzezińskiego archidiecezji warszawskiej. Zjawisko kasacji zakonów i klasztorów na pocz. XIX wieku było związane z presją polityczną wywołaną przez pooświeceniowe uderzające w Kościół procesy sekularyzacji. Ten rok zamyka siedmiowiekową historię benedyktynów w Jeżowie i otwiera nowy etap jego dziejów. W latach 1907-1914 powstała nowa świątynia pw. św. Józefa. Natomiast 10 grudnia 1920 r. Benedykt XV powołał do istnienia diecezję łódzką, w skład której wszedł m.in. dekanat brzeziński. Zadaniem naszych czasów jest kultywowanie wiedzy o duchowym dorobku benedyktynów na naszych ziemiach i ochrona ich kulturowego i materialnego dziedzictwa.