Błogosławieństwa ustanowione przez Kościół są widzialnymi znakami, przez które wyraża się i w sposób właściwy poszczególnym znakom urzeczywistnia uświęcenie ludzi w Chrystusie oraz uwielbienie Boga, które stanowią cel, do jakiego zmierzają wszystkie inne dzieła Kościoła.
Wszystkie błogosławieństwa, które udzielane są na zakończenie Mszy św., zarówno krótkie, jak i te bardziej rozbudowane mają zasadniczo tę samą rangę i ważność. W niektórych dniach i okolicznościach zwykłą formułę błogosławieństwa poprzedza zgodnie z przepisami inna, uroczysta formuła błogosławieństwa albo modlitwa nad ludem. Wyróżnia się błogosławieństwa na różne okresy roku liturgicznego, a także w liturgicznych dniach wspomnień świętych oraz inne błogosławieństwa, np. w liturgii za zmarłych czy na poświęcenie kościoła. Biskup natomiast może posłużyć się jeszcze formułą błogosławieństwa pontyfikalnego, które przysługuje tylko biskupom na podstawie innych przepisów. Nie jest ono jednak w niczym ważniejsze od innych, jest tylko bardziej uroczystą formą zwykłej formuły błogosławieństwa przeznaczoną, jak wcześniej wspomniano - dla biskupów.
Wyróżnić natomiast należy błogosławieństwo apostolskie z odpustem zupełnym. Jest to forma błogosławieństwa, która wiąże się z udzieleniem odpustu zupełnego wiernym uczestniczącym w Mszy św., oczywiście, tym, którzy spełniają warunki, by taki odpust otrzymać. W tym przypadku należy stwierdzić, że to błogosławieństwo jest „ważniejsze” od zwykłego. Może go udzielić biskup i to tylko w swojej diecezji lub zrównany z biskupem diecezjalnym prałat na powierzonym mu terenie, tylko trzy razy w roku w wyznaczonych przez siebie dniach uroczystych świąt. Z tym błogosławieństwem związana jest również zmieniona formuła zakończenia aktu pokuty, wymagane są w modlitwie powszechnej wezwania w potrzebach Kościoła oraz w intencjach papieża, a także rozbudowana forma zapowiedzi błogosławieństwa, wypowiadana zwykle przez diakona. Podobnego błogosławieństwa na mocy prawa udzielonego przez Stolicę Apostolską może udzielić neoprezbiter (nowo wyświęcony kapłan) na zakończenie tzw. Mszy św. prymicyjnej.
„Orędzie Bożego miłosierdzia, przesłanie Chrystusa Miłosiernego wyszło z tej ziemi, przeszło przez wasze miasto i rozprzestrzeniało się po całym świecie” – powiedział dziś w Białymstoku, nuncjusz apostolski abp Celestino Migliore. Po Mszy św. dziękczynnej za 25 lat ustanowienia diecezji białostockiej kard. Henryk Gulbinowicz, b. administrator apostolski w Białymstoku, poświecił tablicę upamiętniającą wizytę Jana Pawła II w Stolicy Podlasia 5 czerwca 1991 r.
Abp Migliore wskazywał, że przyszłość archidiecezji białostockiej zależy od dzieła reewangelizacji każdej osoby, wspólnoty parafialnej, grupy, stowarzyszenia czy zespołu. "Nowa ewangelizacja nie polega na tworzeniu nowych struktur, chodzi w niej o to, aby dobrze poznawać Słowo Boże i wprowadzać je w praktykę życia” – podkreślał.
Carlo Acutis żył zaledwie 15 lat. Na jego pogrzeb przyszło tak dużo ludzi, że nie zmieścili się w kościele. Żegnali go rodzina, przyjaciele, koledzy, ale również żebracy, bezdomni i uchodźcy, którym pomagał. 7 września 2025 r. został kanonizowany w Watykanie przez papieża Leona XIV.
Szanował każdego spotkanego człowieka. Nie lubił, jak ktoś źle mówił o innych. Po wyjściu z domu zawsze pozdrawiał dozorcę i osoby, które na ulicy prosiły o finansowe wsparcie. Swoje kieszonkowe przeznaczał dla najbardziej potrzebujących. Z ojcami kapucynami rozdawał posiłki tym, którzy spali na ulicy. Pocieszał chorych. Był wesołym, uśmiechniętym chłopcem, który codziennie uczestniczył we Mszy św. i przyjmował Komunię św. Często adorował Najświętszy Sakrament, odmawiał Różaniec, a kiedy przechodził koło jakiegoś kościoła, to zawsze do niego wstępował. Mówił, że Eucharystia to jego autostrada do nieba. Przygotowywał wystawy i strony internetowe, np. o cudach eucharystycznych, dzięki którym ewangelizował ludzi w różnych krajach świata. Tak najkrócej można scharakteryzować młodego świętego – włoskiego chłopca Carla Acutisa.
Urodziny bł. Hanny Chrzanowskiej stały się zaczynem pięknego dzieła, jakim był Koncert charytatywny dla Lenki Cholewy.
Wydarzenie muzyczne odbyło się w niedzielę 4 października w Kościele św. Mikołaja w Krakowie. Październikowe słońce, wpadające obficie przez okna świątyni, ożywiało muzyczny krajobraz oraz potęgowało ekspresję i zadumę nad harmonią dźwięków, które rozbrzmiewały w świątyni w niedzielne popołudnie. Religia połączona ze sztuką stała się językiem wdzięczności i miłości, pozwalając jeszcze dobitniej i wyraźniej podkreślić, że Bóg to miłość i miłosierdzie, a miłosierdzie to konkretny, odważny i zdecydowany styl codzienności, który wyróżniał bł. Hannę Chrzanowską, i powinien także wyróżniać każdego z nas.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
