Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Warszawa: relikwie habitu, rękawicy i bandaża św. Ojca Pio są już w stolicy

2018-12-07 19:55

mag / Warszawa (KAI)

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów, Prowincja Krakowska

Tam gdzie jest Bóg, tam jest świętość - podkreślił bp Marek Solarczyk wskazując jako przykład św. Ojca Pio. Uroczystą Mszą św. w stołecznym sanktuarium włoskiego kapucyna na Gocławiu rozpoczęły się obchody kończące Rok Św. Ojca Pio. Minęło bowiem 100-lat od otrzymania przez niego stygmatów, oraz 50-lat od jego odejścia do Domu Ojca. W czasie liturgii nastąpiło powitanie peregrynujących po Polsce relikwii - habitu, rękawicy oraz bandaża przykrywającego ranę serca zakonnika.

- Kiedy w naszej Ojczyźnie odkrywaliśmy tajemnicę niepodległości i wolności, Ojciec Pio odkrywał tajemnicę zwycięstwa Bożej łaski wpisanego w znaki Męki Chrystusa o których nie mówił, nie słuchał, ale które nosił – zwrócił w homilii uwagę bp Marek Solarczyk.

Podkreślił, że dla człowieka jedyną chlubą jest poznanie Boga, życie Nim i dla Niego. – Na chrzcie świętym otrzymaliśmy szatę zbawienia, ofiarowaną nam przez Boga by nas niejako otulała. Czy jesteśmy tego świadomi?– pytał biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej.

Zachęcał również do dziękczynienia Bogu i uwielbiania Go za to, że poprzez św. Ojca Pio objawiał w świecie swoją obecność. - Posłanie, które otrzymali apostołowie włoski kapucyn dopełnił w swoim życiu głosząc Królestwo Boże, a jak było potrzeba uzdrawiał, wypędzał złe duchy, ale przede wszystkim - był dla innych źródłem łaski Boga – powiedział bp Solarczyk.

Reklama

Podkreślił, że ludzkie życie nie tylko może, ale i powinno być podobnie jak w przypadku Ojca Pio – „znakiem Boga i źródłem Jego błogosławieństwa i wielkiej chwały, którą inni będą zanosić do Pana za to On żyje , bo żyje w nas, przez nas i żyje w nich”.

Na zakończenie duchowny zachęcał by czas nawiedzenia relikwii stał się okazją do pogłębienia wiary i bliskości z Chrystusem. - Niech nasze serca na nowo zabiją w rytm Bożego serca umocnione i napełnione życiodajną siłą, by bez względu na to gdzie, kiedy i dla kogo - były źródłem łaski, błogosławieństwa i świadectwem, że świętość jest, bo Bóg jest – podsumował biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej.

Relikwie habitu, rękawicy oraz bandaża przykrywającego ranę serca włoskiego kapucyna pozostaną w stołecznym sanktuarium Świętego Ojca Pio do soboty do godz. 15.00.

W piątek wieczorem mszy św. przewodniczył Nuncjusz Apostolski w Polsce. Natomiast w sobotę Eucharystii w ‘Godzinie Łaski’ czy o 12.00 będzie przewodniczył biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński.

Tagi:
O. Pio

Relikwie św. o. Pio w kilku miastach w Polsce

2018-12-03 14:55

pgo / Warszawa (KAI)

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów podsumował jubileusz stulecia otrzymania przez św. o. Pio stygmatów oraz pięćdziesięciolecia jego odejścia do Domu Ojca. Konferencja prasowa „Do nieba z Ojcem Pio” odbyła się 3 grudnia w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski.

W ramach ogólnopolskich obchodów 100-lecia otrzymania stygmatów przez św. o. Pio odbyło się m.in. w czerwcu czuwanie z o. Pio w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach oraz kongres w Lublinie, Jubileuszowy Kongres Grup Modlitwy Ojca Pio na Jasnej Górze we wrześniu oraz narodowa pielgrzyma do San Giovanni Rotondo (miejsca, w którym posługiwał o. Pio) w październiku. Uroczyste zakończenie roku jubileuszowego o. Pio w obecności relikwii tego świętego – chusty, rękawicy oraz habitu odbędzie się w Warszawie 7 i 8 grudnia.

Bp Artur Miziński, Sekretarz Generalny KEP podkreślił, że Rok św. o. Pio był wyjątkowy i pozwolił na zbliżenie się do świętego, który swoją uwagę kieruje na trwanie w jedności z Bogiem pozostając w stanie łaski uświęcającej. Wspomniał również narodową pielgrzymkę do San Giovanni Rotondo, która odbyła się w październiku br. - Bycie w tych miejscach daje nam nowe spojrzenie, nową perspektywę, odrodzenie wiary, a przede wszystkim odnowienie tej więzi z Bogiem poprzez świadectwo życia świętych bo święty o. Pio to świadek wiary, kapłan posługujący, wzór do naśladowania dla wszystkich, nie tylko dla zakonników – mówił bp Miziński.

- Tak się pięknie składa, że zakończenie roku jubileuszowego św. o. Pio 50. Lat po śmierci i 100. lat po stygmatyzacji dokona się właśnie w adwencie. W adwencie, w którym jest całe nasze życie. W adwencie, w którym człowiek potrzebuje takiego wsparcia na tą ciężką wspólną drogę nieustannych wyborów – mówił ks. prał. Andrzej Kuflikowski, proboszcz parafii św. Ojca Pio w Warszawie. To właśnie w Warszawie 7 grudnia odbędzie się uroczyste zakończenie roku jubileuszowego o. Pio w obecności relikwii tego świętego – chusty, rękawicy oraz habitu.

Relikwie św. o. Pio pojawią się w najbliższych dniach w kilku miastach w Polsce: w Szczecinie, Poznaniu, Warszawie, Terliczce k. Rzeszowa, Łagiewnikach oraz w Oświęcimiu w celi śmierci św. o. Maksymiliana Kolbego. Br. Roman Rusek OFMCap - krajowy koordynator grup modlitwy Ojca Pio podkreślił, że w ciągu ostatniego roku w Polsce powstało ponad 20 grup modlitwy. - Obecnie mamy 370 grup modlitwy - w 370 parafiach ojciec Pio działa przez ludzi. Z jednej strony ci ludzie się modlą, a z drugiej strony pomagają też nieś ulgę w cierpieniu – podkreślił. Br. Rusek przypomniał również o działaniach zakonu podczas roku jubileuszowego wymieniając czuwanie modlitewne w Łagiewnikach, Kongresy w Lublinie i Częstochowie, spotkanie w Polanicy Zdroju z Czechami i Węgrami oraz narodową pielgrzymkę do San Giovanni Rotondo, w której wzięło udział ponad 1600 osób. - Mieliśmy wtedy 2 dni polskie w San Giovanni Rotondo, gdzie były konferencje, Msze św. w języku polskim – dodał.

O owocach inicjatywy „Czyścimy czyściec z Maryją i św. o. Pio” mówił z kolei br. Zdzisław Duma, asystent prowincjalny grup modlitwy Ojca Pio Polski północnej. - To czyszczenie czyśćca ma za zadanie m.in. uwrażliwiać nas na to, co mówimy bardzo często w wyznaniu wiary „wierzę w świętych obcowanie”. Chodzi o to, żebyśmy rzeczywiście tę wiarę mieli i żebyśmy chcieli pomagać tym naszym braciom, którzy sobie pomóc nie mogą – podkreślił. W inicjatywę włączyło się ok. 3 tys. wspólnot m.in. parafie, KSM i Akcja Katolicka.

- Musimy mieć świadomość, że nie tylko my pomagamy tym duszom w czyśćcu cierpiącym, ale oni też wstawiają się za nami. Święci nam pomagają, święci pomagają tym w czyśćcu, my pomagamy w tym w czyśćcu, oni nam i w tym momencie wielkie dobro się dokonuje, dokonuje się dzieło zbawienia – dodał br. Duma.

Andrzej Piotrowicz, dyrektor generalny Roku Jubileuszowego o. Pio opowiedział o akcjach, które udało się zorganizować w ramach obchodów tego roku. Wymienił m.in. wydanie przez Pocztę Polską znaczka z podobizną św. o . Pio oraz pojawienie się tego świętego w pociągach pendolino. – Wielokrotnie docierały do nas informacje takiego pozytywnego zaskoczenia pasażerów, że w pociągach pokazywał się ojciec Pio - podkreślił.

O akcji nie stygmatycy mówił br. Grzegorz Marszałkowski OFMCap, dyrektor Dzieła Pomocy Św. Ojca Pio. – Jest to kampania społeczna prowadzona, aby przybliżyć postać ludzi, którzy są stygmatyzowani, wykluczani w społeczeństwie, przesuwani na margines. Oczywiście mamy tu na myśli osoby bezdomne, których w Krakowie jest ok. 2 tys. – tłumaczył. Jak dodał, w ramach kampanii odbył się m.in. heppening oraz wystawa. Zachęcano również pedagogów, katechetów i wychowawców by podjęli te temat na lekcjach. Zakończeniem kampanii była konferencja, która odbyła sie 17 listopada w Krakowie PT. „Stygmaty współczesności”.

Konferencję poprowadził br. Mateusz Magiera OFMCap - Dyrektor Biura Prasowego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów Prowincji Krakowskiej.

Organizatorem ogólnopolskich wydarzeń pod hasłem „Do nieba z ojcem Pio” była Prowincja Krakowska Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Patronat honorowy objął abp Stanisław Gądecki, przewodniczący KEP.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Idę po śmierć, idę po życie

2018-11-28 11:01

Z ks. Piotrem Pawlukiewiczem – słynnym rekolekcjonistą, zmagającym się z ciężką chorobą – rozmawia Krzysztof Tadej, dziennikarz TVP
Niedziela Ogólnopolska 48/2018, str. 18-20

Ks. Piotr Pawlukiewicz to jeden z najbardziej znanych polskich rekolekcjonistów.
Na spotkania z nim przychodzą wielkie rzesze wiernych. Znany jest również z niedzielnych kazań podczas Mszy św. transmitowanej przez Polskie Radio. W wyjątkowym wywiadzie dla „Niedzieli” opowiada o swojej chorobie, o tym, jak przygotować się na śmierć, i dlaczego warto dążyć do świętości

youtube

KRZYSZTOF TADEJ: – „Wstań. Albo będziesz święty, albo będziesz nikim” – to tytuł najnowszej Księdza książki. Dlaczego tak wysoko stawia Ksiądz poprzeczkę? Nie lepiej powiedzieć: „Czyń więcej dobra” lub po prostu: „Bądź lepszy”?

KS. PIOTR PAWLUKIEWICZ: – Wysoko to nie znaczy ponad ludzkie możliwości. Co to znaczy być świętym? Jeśli ktoś myśli, że święty to ten, kto nie popełnia błędów, że to chodzący ideał, to rzeczywiście za wysoko stawiam poprzeczkę. Ona będzie nieosiągalna nawet dla papieża. Ale dla mnie święty to ten, kto dąży do świętości. Małymi krokami – dwa centymetry na godzinę, milimetr na rok. Idzie do świętości, a jak się cofnie, upadnie, zgrzeszy, to z pokorą podejmuje decyzję, żeby nadrobić stracony dystans. Wraca na poprzednią drogę, mozoli się, żeby osiągnąć łączność z Chrystusem.

– Czym zatem jest świętość?

– Świętość to wybór. Nieraz młodzież pyta: „Po co się spowiadać?”. „Po co się spowiadać, skoro i tak zgrzeszę, upadnę, zawiodę w różnych sytuacjach? Po co się spowiadać, skoro ciągle wracam do grzesznego życia?”. Zawsze odpowiadam: nasze decyzje dotyczą tego, na co mamy wpływ; tego, co możemy wybrać.

– Co dokładnie ma Ksiądz na myśli?

– Każdy z nas ma zaplanowany dzisiejszy wieczór i jutrzejszy dzień. Mniej więcej wiemy, co będziemy robili w tym dniu, czy coś dobrego, czy złego. Nikt nie wie, czy popełni zło np. w 2054 r. Nie wiemy, co będzie się działo w dalszej przyszłości. Odpowiadamy za to, nad czym mamy władzę. Jeśli ktoś pyta: „Po co się spowiadać, skoro znów zgrzeszę?”, to ja pytam, czy planuje grzech. Jeśli planuje, to rzeczywiście jest kiepsko. Jeśli natomiast w dniach, nad którymi mamy władzę, nie planujemy grzechu, to w tym momencie stajemy się święci. W pełnym znaczeniu tego słowa.

– Kiedyś, mówiąc o świętości, opowiadał Ksiądz o filmie, którego bohaterem był Gandhi...

– Jest w tym filmie scena, jak Hindusi idą do fabryki. Angielska policja wali ich pałkami po głowie. Potem stojące kobiety obmywają im rany, a oni na nowo ustawiają się w kolejkę i idą do fabryki. I znowu dostają w głowę, i znowu kobiety obmywają im rany, i tak w kółko. To jest symbol naszej drogi do nieba. Szatan daje nam po głowie, a Kościół robi opatrunek. Opatruje sakramentem, Eucharystią, miłością bliźniego. Potem szatan znowu daje nam po głowie i Kościół znowu nas leczy. Świętym nie jest ten, kto siedzi obok i krytykuje: „I co ci to da?”. Świętym jest ten, kto uporczywie zmierza do Pana Boga. Spójrzmy na Piotra. Dlaczego był święty? Przecież nic nie umiał, nic mu nie wyszło oprócz jednego. Oprócz wracania do Pana Boga. Wielu ludzi jest pysznych. Wstydzą się spowiedzi. Wychodzą na ring tylko wtedy, gdy wiedzą, że wygrają. A jeśli mają cień podejrzenia, że mogą przegrać, to nie podejmują w ogóle walki. Ja zachęcam do walki.

– Nieraz słyszymy, że człowiek, który grzeszy, nie będzie szczęśliwy. To dlaczego ludzie grzeszą?

– Bo to jest na początku bardzo atrakcyjne. Dlaczego jeszcze? Ludzie są pyszni, pokazują płytką dumę, nieraz pokazują, „kim to ja nie jestem”. I wadzą się z samym Bogiem. Kiedyś zapytano żebraka przed katedrą w Warszawie, ile dziennie zarabia. Odpowiedział, że w niedzielę do dwustu złotych. Pytający był zdumiony: „Jak to?! Pan tak sobie tylko siedzi i zarabia aż dwieście złotych? To przecież niesamowite!”. Żebrak odpowiedział krótko: „Bo ludzie są głupie!”. No i my grzeszymy dlatego, że też jesteśmy „głupie”. Wydaje nam się, że obietnica diabła to jakaś superoferta, coś nadzwyczajnego. A kończy się jak zwykle: płaczem, łzami, wyrzutami sumienia i uświadomieniem sobie własnej głupoty.

– W najnowszej książce pisze Ksiądz, że wiele osób jest niezadowolonych. I dzieje się tak bez względu na to, co mają i czym się zajmują. Ciągle coś nam przeszkadza. To jak znaleźć szczęście? Zaakceptować życie takie, jakie jest? Jeśli np. widzimy coś złego w Kościele, to mamy się nie odzywać, tylko kochać Kościół bez względu na to, co się w nim dzieje?

– Kiedy podczas rejsu ktoś nagle krzyknie, że w okręcie jest dziura, to raczej wszyscy rzucą się do roboty pod kierunkiem kapitana, żeby mieć szansę wyjść z tego cało. Mamy kochać Kościół takim, jaki jest. Nigdy nie był doskonały. Zawsze byli w nim grzesznicy, bo Kościół jest szpitalem. Człowiek, który grzeszy, jest w szpitalu. Jest chory i znajduje pomoc. Nieraz słyszę: „Tamten facet chodzi do kościoła, a przecież grzeszy. Wieczorami kłóci się z żoną”. Odpowiadam: „Ale jakby nie chodził do kościoła, to może by ją zabił?”. Ja, gdybym codziennie nie chodził do kościoła, na pewno byłbym gorszy, niż jestem, na pewno trochę bym rozrabiał. Kościół nas leczy. Pan Jezus jest ordynatorem, Matka Boża – pielęgniarką.

– Wróćmy do tych osób niezadowolonych z życia. Czy można znaleźć szczęście już teraz? W miejscu, w którym żyjemy, i w warunkach, w których się znajdujemy?

– Oczywiście. Kiedyś czytałem wspomnienia jednej z więźniarek z Ravensbrück. Napisała, że nigdzie nie spotkała tak wspaniałych ludzi jak tam – życzliwych, pomocnych, z otwartym sercem. Mówiła o swoich towarzyszkach, że to aniołowie chodzący po ziemi. Tam więźniarki pomagały sobie nawzajem. Gotowe były oddać za siebie życie. I chwaliły Boga za dobro, które przekazywał przez ich serca.

– Nie zawsze łatwo odnaleźć szczęście. Ktoś np. dowiaduje się, że jest chory na nowotwór, ma przerzuty i zostało mu kilka miesięcy życia. Jak ma odnaleźć szczęście?

– Wszystko zależy od tego, czy ta osoba jest przygotowana na śmierć. Każdy z nas ma się przygotowywać do tej chwili. Godzina śmierci jest najważniejsza, bo w niej dokonamy ostatecznego wyboru. Wybierzemy szczęście albo, nie daj Boże, piekło. Niektórzy pójdą do piekła z własnej chęci, z własnej woli na złość Panu Bogu. Tak Go nienawidzą. Nienawiść zatruwa człowieka. Człowiek nieraz z nienawiści potrafi cierpieć tylko po to, żeby innemu zadać ból.

– Wróćmy do człowieka, który się dowiedział, że ma nowotwór.

– Człowiek powinien być przygotowany, że może stać się inaczej, niż sobie tego życzymy. Gdy składamy życzenia, często słyszymy: „wszystkiego najlepszego”, „niech ci się wiedzie”, „powodzenia”, zdrówka, zdrówka, a przede wszystkim zdrówka”. Trzeba być przygotowanym, że może być inaczej, i życzyć ufności Chrystusowej. Kiedyś mój kolega ksiądz opowiadał, że w dzieciństwie, kiedy jechał rowerem, ciężarówka przycisnęła go do krawężnika. Przewrócił się z wielkim hukiem, rozbił kolano i zapłakany wrócił do domu. Mama spytała, o czym myślał, gdy ta ciężarówka na niego jechała. Była przekonana, że usłyszy o mamusi i tatusiu. Ale tak nie odpowiedział. To są chwile, kiedy trzeba myśleć o Bogu. Gdy spotyka nas takie nieszczęście jak nowotwór, myślmy o Bogu.

– Pojawiają się pytania: „Dlaczego ja? Skoro Bóg jest wszechmogący, może mi przecież pomóc; dlaczego nie pomaga?”. Czy są dobre odpowiedzi na takie pytania?

– Oczywiście, można znaleźć odpowiedź. Zależy to od konkretnej sytuacji. W niejednym domu nastąpiły zgoda, pojednanie, otwarcie oczu na coś, czego się wcześniej nie dostrzegało, tylko dlatego, że ktoś z pokorą przyjął śmierć. Takie osoby mogą zrobić dużo dobrego. Dostały oręż do czynienia dobra. A śmierć przecież i tak kiedyś nastąpi.

– Śmierć, która niczego nie kończy. Można powiedzieć: Idę po śmierć, czyli idę po życie?

– Życie się nie kończy, ale się zmienia. Idę po śmierć, idę po życie. Tak, to dobre określenie. Na pogrzebie mówi się o człowieku, który umarł. Ale przecież to my umieramy, a on żyje. Ilu rodziców, ojców, matek bierze dzisiaj Biblię do ręki i rozmawia z dzieckiem o zmartwychwstaniu? Posłużę się przykładem. Na dworcu kolejowym możemy zobaczyć tunel. Na peronie ptak dziobie okruszki. Mógłby wlecieć w ten tunel i znaleźć dużo jedzenia. Ale się boi. My też tak żyjemy. Nasze okruszki to samochód, DVD, komputer. Dziobiemy, a ciasny tunel prowadzi do życia wiecznego. Tylko że młodzi ludzie wiedzą jedno: liczy się kasa. Jedyną powszechną ideologią w Polsce jest materializm praktyczny. My tu sobie rozmawiamy, a tymczasem w Polsce odbywa się, powiedzmy, kilka tysięcy rozmów o pieniądzach. Jak mało mam kasy, jak bardzo potrzebuję kasy, gdzie można więcej zarobić...

– Co Ksiądz mówi tym, którzy tylko o tym myślą?

– Puknijcie się w głowę! Wjechaliście w ślepą uliczkę. Ona jest bajecznie kolorowa, śliczna, ale na końcu okaże się, że jest ślepa. Nie zaprowadzi nikogo do szczęścia. Godzinami mogę opowiadać o ludziach, którzy teoretycznie powinni być nieszczęśliwi, a jednak jest inaczej. Ostatnio np. fotografowano siostrę zakonną, która ma sto lat. Szukano oblicza starego człowieka na okładkę książki. Siostra zapytała, o czym jest ta książka. Usłyszała, że o ludziach starych, smutnych, chorych. Podziękowała. „To nie dla mnie i nie o mnie”. Miała pokój w sercu. Była szczęśliwa.

– Był Ksiądz kiedyś kapelanem w szpitalu. Widział, jak ludzie odchodzą z tego świata. I przyszła ta chwila, kiedy to Księdza dotknęła choroba. Jak to Ksiądz przeżywa?

– Na razie raczej z humorem. Nie załamuję się. Lubię rozmawiać z Panem Bogiem po wojskowemu, chociaż nigdy w wojsku nie byłem. Wyobrażam sobie, że Pan Jezus mówi o chorobie: „Pawlukiewicz, masz nowego przyjaciela”. Odpowiadam: „Tak jest!”. I żyję dalej.

– Boli?

– Bólu nie czuję. To ograniczenie ruchowe, brak koordynacji. Przewróciłem się już może z 30, 40 razy.

– Czyli żartów nie ma?

– Bywa niebezpiecznie. Jak upadam, np. ze schodów, to myślę, żeby jakoś ręce pochować i przyjąć ciałem ciężar uderzenia.

– To choroba Parkinsona?

– Tak.

– Można ją zatrzymać?

– Można ją spowolnić i to się w dużym stopniu udaje. Ale po jakimś czasie zawsze sunie do przodu. Pół milimetra, centymetr, ciągle dalej.

– Kiedy Ksiądz się zorientował, że jest poważnie chory?

– W 2007 r. Przy goleniu zadrżała mi ręka. Nie mogłem precyzyjnie dotykać maszynką twarzy. Potem był problem z wyciągnięciem chusteczki do nosa albo portfela z kieszeni. Z trudem myłem zęby. Ale jeszcze wtedy były to drobne dolegliwości. Teraz jest inaczej. Szukam jednak pozytywnych stron. Jestem wzruszony opiekuńczością sióstr zakonnych, kapłanów, ludzi świeckich. Przychodzą, pytają, czy w czymś mi pomóc, czy dokądś podwieźć, coś kupić. Te codzienne doświadczenia kontrastują z obrazem polskiego kleru, który ostatnio przedstawił jeden z reżyserów. Ja widzę codziennie inny świat i jestem nim pozytywnie zaskoczony.

– Czy boi się Ksiądz śmierci?

– Teraz nie (uśmiech). Siedzimy sobie w miły jesienny wieczór. Miło się rozmawia, jest przyjemnie. Ale jak przyjdzie lekarz i powie, że to już koniec, to pewnie będę zazdrościł tym, którzy będą mogli oglądać następne mistrzostwa świata w piłce nożnej. Pewnie też tym, którzy dostaną nowy sprzęt muzyczny, taki idealny, bezszumowy... Wiem jednak, że Pan Bóg pokaże mi w niebie wiele fantastycznych rzeczy, o których na ziemi nie mamy pojęcia. Oczywiście, jeśli znajdę się w niebie, o co Boga pokornie proszę.

– Mówi Ksiądz, że każdy powinien przygotować się do śmierci. A Ksiądz jak to robi?

– Dużo myślę o śmierci, o przemijaniu. Dwa miesiące temu umarła moja mama. Widziałem ją przez całe moje życie, czyli prawie przez 60 lat. Przyglądałem się, jak żyła, byłem blisko w chorobie, kiedy umierała. I bardzo realnie spojrzałem na siebie. Mam prawie 60 lat, jestem chory. Oczywiście, można jeszcze pracować, funkcjonować, ale trzeba realnie oceniać sytuację i przygotować się na ten moment. Przygotować – to znaczy wypełnić swoją misję na maksa. Zrobić to, co zostało do zrobienia i co można zrobić przy wszystkich ograniczeniach. Tak, aby potem stanąć jak szeregowiec przed Generałem i usłyszeć od Niego słowa: „Dobrze, synu. Wiele uczyniłeś dobrego i wielką dostaniesz nagrodę w niebie”.

– Liczy Ksiądz na cud? Przecież wiele osób doświadczyło cudu.

– Kiedy o tym myślę, mówię sobie: „To byłby numer!”. Podchodzę do wszystkiego z humorem. Na początku, gdy lekarze stwierdzili, że to choroba Parkinsona, pojechałem do sióstr zakonnych na rekolekcje. Laseczką się podpierałem, żeby się nie przewrócić. Na spotkaniu po skończonych rekolekcjach słuchaczki wymieniały poglądy: które nauki się podobały, które mniej. Ze zdumieniem usłyszałem od 90 proc. zakonnic, co zrobiło na nich największe wrażenie: to, że ks. Pawlukiewicz o lasce zmagał się przy ołtarzu, żeby czegoś nie wylać, bo ręka mu drżała. Potem pojechałem na zamknięte rekolekcje do studentów i usłyszałem to samo. Wtedy dopiero można się było załamać! Trochę się buntowałem, no bo jak to, nie podziwiają moich słów, wygłaszanych mądrości, tylko podziwiają laskę, którą się podpieram, żeby nie wylądować na ziemi? Skandal! (śmiech).

– Bywają chwile depresji?

– Kiedyś miałem złe dni. Pomyliłem tabletki i zajrzała mi w twarz perspektywa domu starców. Marzyłem wcześniej, że jak będę ociężały, to kupię sobie jakiś fajny, duży telewizor. Tak na koniec. A potem przepiszę go jakimś biednym dzieciom. A tu po lekach nastąpiło jakieś nagłe załamanie zdrowia i perspektywa, że już nie zdążę zrobić nawet tego i wyląduję w domu księży emerytów. A tam łóżko i pampersy.

– Czy w takiej sytuacji inaczej przeżywa się życie? Czy jest się bliżej Boga?

– Cieszę się, że Bóg uchronił mnie od postawy buntu. Od stawiania pytań, dlaczego, i mówienia: „przecież dobrze żyłem”.

– Powróćmy na koniec do najnowszej książki. Jakie jest jej najważniejsze przesłanie?

– Chcę przekazać wszystkim: gryź, kop, szalej, ale wracaj. Wracaj do Pana Boga. Na różne sposoby. Możesz żebrać, płakać, prosić o spowiedź, ale jednego nie zaniechaj. Wróć do Kościoła, wróć do Pana Boga. Konfesjonały są otwarte codziennie, za darmo. Nie czekaj na koniec życia, bo nie wiesz, kiedy nastąpi. Zacznij wracać. Już teraz.

– Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież: Maryja zawsze wskazuje na Jezusa

2018-12-11 17:22

vaticannews.va / Watykan (KAI)

Treść hymnu Magnificat świadczy o tym, że Maryja znała Pismo Święte. Jego słowa stały się inspiracją tej modlitwy zadziwienia, radości i uwielbienia – mówił papież w dziewiątym odcinku rozważań nad modlitwą: „Zdrowaś Maryjo”. Są one emitowane we włoskiej telewizji katolickiej TV2000.

Grzegorz Gałązka

Ojciec Święty zwrócił uwagę, że my chrześcijanie często zapominamy o tej modlitwie chwały i adoracji. Maryja natomiast adorowała Boga i chwaliła Go. To jest właśnie obecne w Magnificat. Franciszek odniósł się również do tematu prywatnych objawień maryjnych, do których Kościół podchodzi zawsze bardzo ostrożnie.

„Palec Matki Bożej zawsze wskazuje na Jezusa; Maryja nigdy nie mówi: «Ja się tym zajmę, wiem, jak z tego wybrnąć». Zawsze wskazuje na Jezusa. Objawienia mogą być doświadczeniem duchowym osoby, która przekazuje je dalej, albo wyjątkowym ukazaniem się Maryi w danych okolicznościach historycznych, w chwili, w której ludzkość potrzebuje usłyszeć Ewangelię, zobaczyć palec Maryi wskazujący na Jezusa, usłyszeć raz jeszcze: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Nie ma co ukrywać – kontynuował papież - w kwestiach objawień zdarzają się też nadużycia, ale Kościół jest zawsze bardzo ostrożny. Kościół nigdy nie traktuje objawień jako źródła wiary. Nigdy. Wiara zakorzeniona jest w Ewangelii, w Objawieniu, w Tradycji Objawienia”.

Franciszek zaznaczył też, że nie należy się zatrzymywać się oglądaniu palca Maryi, bo wtedy nie będziemy patrzyli na Jezusa i nie będziemy postępowali według Jej Serca. Papież nawiązał także do czci Matki Bożej okazywanej przez muzułmanów. Wspomniał, że pewien afrykański biskup opowiadał mu, jak w jego kraju, gdzie chrześcijanie z muzułmanami żyją w pokoju, podczas Roku Jubieluszowego przez cały dzień przed katedrą ustawiała się kolejka. Kiedy ludzie wchodzili, niektórzy kierowali sie w stronę konfesjonałów, inni zaczynali się modlić, ale większość udawała się w stronę ołtarza Matki Bożej. To byli muzułmanie. Biskup wiele razy ich pytał: „Dlaczego tutaj przychodzicie?” A oni odpowiadali: „Jubileusz jest również dla nas”. Przychodzili do Maryi, ponieważ jest ona bliska także ludowi muzułmańskiemu – podkreślił Franciszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem